Quote:

---

Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος και τα «προϊόντα» της

Με τα Ισραηλινά στρατεύματα να συνεχίζουν για 16η μέρα να σφυροκοπούν ανελέητα το νότιο Λίβανο, δολοφονώντας εκατοντάδες άμαχους Λιβανέζους και την Αντίσταση της Χεζμπολάχ να κορυφώνεται δημιουργώντας ηρωικό πρότυπο στα μάτια των εκατοντάδων εκατομμυρίων μουσουλμάνων, τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στη Μέση Ανατολή. Παρακολουθούμε το Ισραήλ με τη στήριξη και κάλυψη των ΗΠΑ να προσπαθεί να επιβληθεί στην Παλαιστινιακή και Λιβανέζική Αντίσταση, καθώς και σε όσους αντιστέκονται στα νεοταξικά σχέδια ΗΠΑ- Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Έχει ανάψει και στην Ελλάδα ο διάλογος για το τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, ένας διάλογος που τις περισσότερες φορές κυριαρχούν δύο εξίσου αποπροσανατολιστικές απόψεις.
Από την μία μεριά, είναι οι απολογητές της σιωνιστικής στρατηγικής, οι οποίοι πέρα από τους γνωστούς νεοφιλελεύθερους, που ισχυρίζονται ότι είναι δικαίωμα του Ισραήλ να αυτο-προστατεύεται έναντι των Αράβων “τρομοκρατών”, άρα καλώς πράττει. Στο ίδιο στρατόπεδο μπορούμε να τοποθετήσουμε και καλυμμένες απόψεις στήριξης της ισραηλινής πλευράς, όπως του Ελληνικού Παρατηρητήριου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το οποίο το μόνο που είχε να πει για όλα όσα κάνει το Ισραήλ τις τελευταίες 2 βδομάδες, ήταν να καταδικάσει τις αντισημιτικές δηλώσεις υποψήφιου Νομαρχιακού Συμβούλου με την παράταξη του Νικήτα Κακλαμάνη, προερχόμενος από το ΛΑΟΣ. Το ΕΠΣΕ, λοιπόν, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι η ελληνική κοινωνία απειλείται από καλλιεργούμενο ρατσισμό και αντισημιτισμό. Συγνώμη, αλλά με τέτοιες δηλώσεις το μόνο που πετυχαίνεις είναι είτε να φοβάται πια οποιοσδήποτε Αριστερός να κάνει την ελάχιστη δήλωση καταδίκης της σιωνιστικής επιθετικότητας, γιατί θα θεωρηθεί αντισημίτης, άρα μετατρέπεται σε έναν απολύτως ελέγξιμο και ακίνδυνο Αριστερό, είτε αν θέλει να συνεχίσει να καταδικάζει τις πρακτικές του εβραϊκού κράτους να τον «δίνεις» στο ΛΑΟΣ. Με πρακτικές σαν αυτές του ΕΠΣΕ οι μόνοι κερδισμένοι, εντέλει, είναι το ΛΑΟΣ και οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος γύρω από την υφή του Ισραηλινού κράτους, το ρόλο του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ (δες και στο τεύχος 59 του περιοδικού Άρδην ένα κατατοπιστικό εκτεταμένο άρθρο δυο αμερικανών καθηγητών του Χάρβαρντ για το ρόλο του στην αμερικανική πολιτική σκηνή), τα σχέδια των Ιμπεριαλιστών για τη Μέση Ανατολή, αλλά και τη θέση του ελληνικού κινήματος. Ως ελάχιστη κίνηση για να ανοίξει αυτός ο διάλογος παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Νόρμαν Φινκελστάιν, « Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος…*», το οποίο είναι αρκετά διαφωτιστικό για το πώς η αμερικανοεβραϊκή ελίτ, από το 1967 και μετά, χρησιμοποιεί τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος, δηλαδή την εκτόξευση της κατηγορίας για αντισημιτισμό, σε οποιονδήποτε αντιδρά στις πρακτικές του ισραηλινού κράτους και τα συμφέροντα της ίδιας στις ΗΠΑ.

«[…] Ως στρατηγικό κεφάλαιο της Αμερικής , το Ισραήλ δεχόταν επικρίσεις.(…) με-σα στους κύκλους που καθόριζαν την πολιτική των Αμερικανών, οι λεγόμενοι «φιλοάραβες» υποστήριζαν πως το γεγονός ότι οι ΗΠΑ πόνταραν τα πάντα στο Ισραήλ, τη στιγμή που αγνοούσαν τις αραβικές ελίτ, υπέσκαπτε τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα. Μερικοί υποστήριζαν ότι η υποτέλεια του Ισραήλ στη δύναμη των ΗΠΑ και η κατοχή γειτονικών αραβικών κρατών ήταν όχι μόνο λανθασμένη σε γενικό επίπεδο αλλά και επιζήμια για τα ίδια τα ισραηλινά συμφέροντα. Το Ισραήλ θα στρατιωτικοποιούνταν όλο και περισσότερο και θα αποξενώνονταν από τον αραβικό κόσμο. Για τους νέους Αμερικανοεβραίους «υποστηρικτές» του Ισραήλ, ωστόσο, τέτοιες απόψεις ισοδυναμούσαν με αιρετικές δοξασίες: ένα ανεξάρτητο Ισραήλ που ζει ειρηνικά με τους γείτονες του ήταν άνευ αξίας. Ένα Ισραήλ ευθυγραμμισμένο με τα ρεύματα του αραβικού κόσμου που θα αναζητούσαν την ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ ήταν καταστροφή. Αυτό που χρειαζόταν ήταν μια ισραηλινή Σπάρτη, ευγνώμων στην αμερικανική ισχύ, γιατί μόνο τότε οι Αμερικανοεβραίοι ηγέτες θα είχαν τη δυνατότητα να δρουν ως απολογητές των αμερικανικών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών.
Για να προστατεύσουν το στρατηγικό τους κεφάλαιο, οι αμερικανοεβραϊκές ελίτ «θυμήθηκαν» το Ολοκαύτωμα. Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος ξεφύτρωσε μόνο μετά τη συντριπτική επίδειξη στρατιωτικής υπεροχής από το Ισραήλ και έλαβε τη μεγιστη τιμή της παράλληλα με τον ακραίο ισραηλινό θρίαμβο.(…)

Δεν ήταν η υποτιθέμενη αδυναμία και η απομόνωση του Ισραήλ, ούτε ο φόβος του «δεύτερου Ολοκαυτώματος» αλλά μάλλον η αποδεδειγμένη δύναμη του Ισραήλ και η στρατηγική του συμμαχία με τις ΗΠΑ που οδήγησαν τις εβραϊκές ελίτ να στήσουν τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος μετά τον Ιούνιο του 1967. Αν και άθελά του, ο Novick παρέχει τις καλύτερες αποδείξεις ώστε να υποστηρίξει κανείς αυτό το συμπέρασμα. Για να αποδείξει ότι οι παράγοντες της ισχύος και όχι η ναζιστική Τελική Λύση καθόρισαν την αμερικανική πολιτική έναντι του Ισραήλ, γράφει: « όταν το Ολοκαύτωμα ήταν ακόμα νωπό στο νου των Αμερικανών ηγετών- κατά τα πρώτα 25 χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του ΄Β Παγκόσμιου Πολέμου- οι ΗΠΑ υποστήριζαν λιγότερο το Ισραήλ.

[…] Όχι δηλαδή όταν θεωρούσαν το Ισραήλ αδύναμο και ευάλωτο, αλλά κατόπιν, όταν εκείνο έκανε επίδειξη της δύναμης του, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών, τότε η αμερικανική βοήθεια έγινε από σταγόνες πλημμυρίδα ( η υπογράμμιση στο πρωτότυπο). Το γεγονός αυτό πριμοδοτούσε με ανάλογη δύναμη και τις αμερικανικοεβραϊκές ελίτ.

Υπάρχουν, επίσης, εσωτερικές πηγές για τη δημιουργία της βιομηχανίας του Ολοκαυτώματος. Οι επίσημες ερμηνείες δίνουν βάση στην πρόσφατη ανάδυση των «πολιτικών ταυτότητας» από τη μια , και στην «κουλτούρα της “θυματοποίησης”‘ από την άλλη. Πράγματι, κάθε ταυτότητα βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη ιστορία καταπίεσης· οι Εβραίοι αναζήτησαν αναλόγως τη δική τους εθνοτική ταυτότητα στο Ολοκαύτωμα.

Πάντως, ανάμεσα στις ομάδες που αντιστέκονται στη «θυματοποίηση» τους – δεν συμπεριλαμβάνονται οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι των ΗΠΑ, οι αυτόχθονες Αμερικανοί, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και γυναίκες- μόνο οι Εβραίοι δεν βρίσκονται σε μειονεκτική θέση εντός της αμερικανικής κοινωνίας. Στην πραγματικότητα η πολιτική της ταυτότητας και το Ολοκαύτωμα εδραιώθηκαν στις τάξεις των

Αμερικανοεβραίων όχι εξαιτίας του καθεστώτος θύματος στο οποίο υποθετικά είχαν περιπέσει, αλλά ακριβώς επειδή δεν είναι θύματα.

Καθώς τα αντισημιτικά φράγματα εξαφανίστηκαν γρήγορα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το επίπεδο των Εβραίων απογειώθηκε στις ΗΠΑ. Το κατά κεφαλήν εισόδημα των Εβραίων της Αμερικής είναι σχεδόν διπλάσιο από το αντίστοιχο των μη Εβραίων· 16 από τους 40 πλουσιότερους Αμερικανούς είναι εβραϊκής καταγωγής.(…) Καθώς η εβραϊκή ταυτότητα κάθε άλλο παρά εμπόδιο ήταν, εξελίχθηκε σε διαβατήριο επιτυχίας. Όπως ακριβώς, ενόσω το Ισραήλ αποτελούσε εμπόδιο, οι περισσότεροι Αμερικανοεβραίοι το κρατούσαν σε απόσταση, και όταν, κατόπιν, μετατράπηκε σε προτέρημα, έγιναν αναγεννημένοι σιωνιστές, με παρόμοιο τρόπο κρατούσαν σε απόσταση την ταυτότητα τους όταν εκείνη αποτελούσε εμπόδιο και έγιναν αναγεννημένοι Εβραίοι όταν αυτή μετατράπηκε σε προτέρημα. Πράγματι, η κοσμική επιτυχία της ιστορίας του αμερικανικού εβραϊσμού έδωσε αξία σε μια κεντρική- ίσως τη μοναδική- αρχή της νεοαποκτηθείσας ταυτότητας τους ως Εβραίων. Τώρα πια υπάρχει κανείς που θα αμφισβητούσε ότι οι Εβραίοι ήταν ο «περιούσιος» λαός; Στο βιβλίο του Acertain PeopleQ American People and their Lives Today, ο Charles Silberman- αναγεννημένος Εβραίος ο ίδιος- δηλώνει με τυπικό ενθουσιασμό: « Οι Εβραίοι δεν θα ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι αν απόφευγαν εντελώς κάθε νύξη περί ανωτερότητας» και « είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους Αμερικανοεβραίους να εξαλείψουν την αίσθηση ανωτερότητας, όσο και αν προσπαθούν να την καταπνίξουν». Εκείνο που κληρονομεί ένα παιδί αμερικανοεβραϊκής καταγωγή, σύμφωνα με το μυθιστοριογράφο Philip Roth, είναι «όχι ένα corpus αρχών δικαίου, ούτε μια δέσμη γνώσεων ούτε η γλώσσα ή τελικά ο Θεός […] αλλά ένα είδος ψυχολογίας. Και η ψυχολογία αυτή μπορεί να μεταφραστεί σε πέντε λέξεις: «οι Εβραίοι είναι οι καλύτεροι»’. Όπως θα δούμε τώρα, το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιήθηκε για να ισχυροποιήσει το εβραϊκό αίσθημα του «εκλεκτού».

Από τη δεκαετία του ’70, ο αντισημιτισμός έπαψε πλέον να αποτελεί σημαντικό συστατικό της αμερικανικής ζωής. Ωστόσο, οι Εβραίοι ηγέτες άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα γιατί δήθεν ο αμερικανικός εβραϊσμός απειλείται από έναν καρκινωματώδη « νέο αντισημιτισμό».

Για τον οργανωμένο αμερικανικό εβραϊσμό, αυτή η κατασκευασμένη υστερία σχετικά με τον νέο αντισημιτισμό εξυπηρέτησε πολλαπλούς σκοπούς. Αυτό ακριβώς ενίσχυσε τις μετοχές του Ισραήλ ως ασύλου και τελικού καταφυγίου όταν οι Αμερικανοεβραίοι είχαν ανάγκη από κάτι τέτοιο. Επιπλέον, οι εκκλήσεις των εβραϊκών οργανώσεων, που σε πρώτο πλάνο αντιμαχόταν τον αντισημιτισμό, για συγκέντρωση χρημάτων έβρισκαν πρόσβαση σε πιο δεκτικά αφτιά. «Ο αντισημίτης βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση», παρατήρησε κάποτε ο Sartre, “ να έχει ανάγκη τον εχθρό του που εύχεται να καταστρέφει». Για τις εν λόγω εβραϊκές οργανώσεις ισχύει και το αντίστροφο.(..) Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στις ΗΠΑ, ο αξιόλογος Ισραηλινός δημοσιογράφος Danny Rubinstein ανέφερε: « Όπως πιστεύουν οι περισσότεροι στο εβραϊκό κατεστημένο, το σημαντικότερο πράγμα είναι να δίνεται ξανά και ξανά έμφαση στους εξωτερικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει το Ισραήλ. […]το εβραϊκό κατεστημένο στην Αμερική χρειάζεται μόνο ένα Ισραήλ θύμα της σκληρής αραβικής επίθεσης. Για ένα τέτοιο Ισραήλ μπορεί να λάβει κανείς υποστήριξη, δωρεές, χρήματα.[..]Όλοι γνωρίζουν την επίσημη ετικέτα που φέρει η κάθε είδους βοήθεια την οποία συγκεντρώνει η Ενωμένη Αραβική Έκκληση στην Αμερική. Στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιείται το όνομα του Ισραήλ, αλλά περίπου το μισό των χρημάτων που συγκεντρώνεται δεν διεκπεραιώνονται στο ίδιο το Ισραήλ αλλά πηγαίνουν στα εβραϊκά ιδρύματα της Αμερικής. Υπάρχει τίποτα πιο κυνικό;» Όπως θα δούμε, η εκμετάλλευση των «αναξιοπαθούντων θυμάτων του Ολοκαυτώματος» από τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος αποτελεί την τελευταία και τη χειρότερη επίδειξη αυτού του κυνισμού.

Το απώτερο κίνητρο για την κρούση του κινδύνου απέναντι στον αντισημιτισμό, ωστόσο, βρίσκεται κάπου αλλού. Καθώς οι Αμερικανοεβραίοι άρχισαν να κερδίζουν μεγαλύτερη κοινωνική καταξίωση, με τρόπο σταθερό, στράφηκαν πολιτικά προς τα δεξιά.(…) Οι εβραϊκές ελίτ, στη μανιώδη προσπάθεια τους να υπερασπισθούν τα συντεχνιακά και ταξικά τους συμφέροντα, στιγμάτισαν ως αντισημιτισμό οτιδήποτε εναντιώνονταν στη νέα συντηρητική πολιτική τους.

Το Ολοκαύτωμα έπαιξε και αυτό ρόλο σε τούτη την ιδεολογική επιθετικότητα. Με εμφανέστατο τρόπο, η επίκληση των διωγμών του παρελθόντος εξέτρεψε την απόπειρα κριτικής του παρόντος.(…) Ωστόσο, πέρα από αυτό, στο πλαίσιο του Ολοκαυτώματος, ο αντισημιτισμός γινόταν αντιληπτός ως μια εντελώς παράλογη απέχθεια των μη Εβραίων απέναντι στους Εβραίους. Αυτή η θεωρία απέκλειε την πιθανότητα η εχθρότητα εναντίον των Εβραίων να πηγάζει από μια αντικειμενική σύγκρουση συμφερόντων. Συνεπώς, η επίκληση του Ολοκαυτώματος ήταν ένα τέχνασμα για να ποινικοποιηθεί κάθε κριτική κατά των Εβραίων. Τέτοιου είδους κριτική δεν θα μπορούσε παρά να απορρέει από παθολογικό μίσος.

Όπως ο οργανωμένος εβραϊσμός θυμήθηκε το Ολοκαύτωμα μόλις κορυφώθηκε η ισχύς του Ισραήλ, έτσι και οι ίδιοι θυμήθηκαν το Ολοκαύτωμα όταν κορυφώθηκε η αμερικανοεβραϊκή ισχύς.(…) Παραδείγματος χάριν, ο Norman Rodhoretz υπογράμμιζε τη νέα εβραϊκή αποφασιστικότητα μετά τον Ιούνιο του 1967 « η οποία έπρεπε να αντισταθεί με κάθε τρόπο, σε οποιονδήποτε βαθμό και για οποιονδήποτε λόγο, απέναντι σε όποιον προσπαθούσε να μας βλάψει.[…] Από ´δω και στο εξής θα πατάμε πόδι». Όπως οι Ισραηλινοί εξοπλίστηκαν σαν αστακοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και με εξαιρετικό θάρρος έβαλαν τους Παλαιστίνιους στη θέση τους, έτσι και οι Αμερικανοεβραίοι έβαλαν με αποφασιστικότητα τους μαύρους στη θέση τους.

Να παριστάνει τον γενναίο απέναντι σε όσους μπορούσαν λιγότερο να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του περιβόητου θάρρους του οργανωμένου αμερικανικού εβραϊσμού.»

*Νorman Finkelstein, «Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος, σκέψεις σχετικά με την εκμετάλλευση της εβραϊκής οδύνης», «Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου», 2001. παρατίθεται και στο συλλογικό έργο, «Εβραίοι εναντίον του Σιωνισμού», Εναλλακτικές Εκδόσεις.

---

Post Extras: