Εξαιρετικά αφιερωμένο σε ΕΣΕΝΑ που όταν σου είχα διηγηθεί τι γράφω μου είχες απαντήσει.. ’’Μου άρεσε πολύ η ιστορία που μου είπες σήμερα…’’ Άλλωστε όταν περιέγραφα την πριγκίπισσα ΕΣΕΝΑ είχα στο μυαλό μου…
Ευστάθιος και Ναταλία
Η αληθινή ιστορία
Στις 13 Απριλίου του 1204 η Κωνσταντινούπολη καταλήφθηκε από τους Σταυροφόρους και παραδόθηκε επί τρεις ημέρες σε άγρια λεηλασία και σφαγή. Αιτία ήταν η επιθυμία τόσο των Σταυροφόρων όσο και των Βενετών για δόξα και χρήμα και η αδυναμία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας να πληρώσει στους Δυτικούς τα λύτρα για τις υπηρεσίες τους στην αποκατάσταση στον θρόνο του Ισαάκιου Β.
Η Δημοκρατία της Βενετίας που είχε αναλάβει τη μεταφορά και σίτιση για ένα χρόνο , των Σταυροφόρων της Δ΄ Σταυροφορίας , είχε αποκτήσει σημαντικά εμπορικά προνόμια στα εδάφη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας , με αποτέλεσμα ο αυξανόμενος αριθμός των Βενετών εμπόρων , να επισύρει την εχθρότητα των Ελλήνων. Η εχθρότητα αυτή είχε εκδηλωθεί με συλλήψεις Βενετών και εκτελέσεις Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη , γεγονός το οποίο εξόργισε τον Ερρίκο Δάνδολο , ηγέτη της Βενετίας , ο οποίος υποστήριξε ανοιχτά πλέον την ανάγκη της στρατιωτικής επέμβασης για την αποκατάσταση της τάξης και της νομιμότητας στη Βασιλεύουσα και στην αυτοκρατορία..
Αφορμή ήταν η έκκληση του Αλεξίου Δ΄ Αγγέλου, γιου του Ισαάκιου Β΄-τον οποίο είχε ανατρέψει ο αδελφός του Αλέξιος Γ’ - προς τους Σταυροφόρους για συμπαράσταση στην ανακατάληψη του θρόνου από τον πατέρα του , με την υπόσχεση να τους παραχωρήσει υπέρογκα ποσά και την υποχρέωση να συνδράμει τους Σταυροφόρους στις επιχειρήσεις τους στην Ανατολή παρέχοντάς τους εκστρατευτικό σώμα δέκα χιλιάδων ανδρών αλλά και να φροντίσει για την ένωση των Εκκλησιών.
Οι Σταυροφόροι της Δύσης διαμοιράστηκαν τη λεία τους σύμφωνα με τη συνθήκη που είχαν συνομολογήσει έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης το Μάρτιο του 1204. Ο Βονιφάτιος Μομφερρατικός, σημαντικός εκπρόσωπος του φεουδαρχικού οίκου του Μομφερράτου της Άνω Ιταλίας, έλαβε το βασίλειο της Θεσσαλονίκης, η επικράτεια του οποίου κάλυπτε τη μεταξύ Αξιού και Έβρου περιοχή, τη Βοιωτία, την Εύβοια και τη βορειοανατολική Πελοπόννησο.
Έτσι το Διδυμότειχο παραδόθηκε στον Βονιφάτιο Μομφερρατικό. Εν συνεχεία περνάει στα χέρια του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου, λόγιου στρατηγού και χρονογράφου, που γεννήθηκε στην Καμπανία της Γαλλίας γύρω στο 1148 και άσκησε μεγάλη επιρροή τόσο στην προετοιμασία όσο και στην πραγματοποίηση της Δ΄ Σταυροφορίας, και ο οποίος έγραψε το αξιόλογο χρονικό της Φραγκικής κατακτήσεως. Ύστερα δίνεται ως τιμάριο στον Κόμη Ούγκο ντε Σαιν Πωλ.
Κατά τη διάρκεια της Λατινικής κυριαρχίας έχουμε και τη γνωριμία της Ελληνίδας πριγκίπισσας Ναταλίας με το Γάλλο Ευγενή και Ιππότη Ευστάθιο. Το βεβαιώνουν έγγραφα της εποχής του Μοναχού Διονυσίου, που βρέθηκαν μέσα σε μία σπηλιά στον λόφο του Καλέ στο Διδυμότειχο, σε μία από τις 40 κάμαρες που χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικοί χώροι κατά την διάρκεια του Βυζαντίου.
Η πριγκίπισσα Ναταλία, όπως μαρτυρούν τα σωζόμενα αυτά έγγραφα, ήταν πολύ ωραία. Είχε ύψος κοντά στο μέσο όρο των Ελληνίδων , μακριά καστανόξανθα μαλλιά, μελί μάτια και ένα πολύ όμορφο και γλυκό πρόσωπο, ενώ χαρακτηριζόταν για την παιδεία, την ευγένεια , την ταπεινότητα και την καλλιέργειά της. Φορούσε όπως όλες οι γυναίκες της εποχής της μανδύες-μεταξωτούς ή λινούς -με μακριά μανίκια και κάλυμμα της κεφαλής πάνω από το στιχάριο (χιτώνα), και φρόντιζε τα μαλλιά της ενώ αντίθετα με τις υπόλοιπες απέφευγε το μακιγιάρισμα κάτι το οποίο συνηθιζόταν κατά τους Βυζαντινούς χρόνους.
Ο Ευστάθιος, ανιψιός του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου, χαρακτηριζόταν από όλες τις αρετές του ιπποτισμού. Εντιμότητα, γενναιότητα, συνέπεια, σεβασμό προς τις γυναίκες, ευγένεια, καλλιέργεια, μόρφωση, προστασία των αδυνάτων και υπεράσπιση της πίστης και της εκκλησίας.
Γνωρίστηκαν στο πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου του Παλαιοκαστρίτη, όπου αργότερα το 1341 εστέφθη αυτοκράτορας ο Ιωάννης Καντακουζηνός και ο οποίος βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του οχυρωμένου λόφου, στην περιοχή που έχει κρατήσει ως τις μέρες μας το όνομα «Παληό».
Ως γνωστόν, στην επαρχία γίνονταν ετήσια πανηγύρια που εξελίσσονταν σε λαϊκές γιορτές. Συνέρρεαν εκεί όχι μόνο όλος ο ντόπιος πληθυσμός, αλλά κάθε είδους άνθρωποι από παντού. Οι σκηνές στήνονταν σε δύο παράλληλες γραμμές αντικριστά, Οι γραμμές τραβούσαν μακριά, αφήνοντας ανάμεσά τους να ανοίγεται ένας πλατύς διάδρομος, ώστε να υπάρχει δίοδος για το ορμητικό πλήθος. Υπήρχαν κάθε είδους ρούχα. Από τον Εύξεινο Πόντο, την Ιταλία, την Φοινίκη, την Αίγυπτο, την Ισπανία και τις Ηράκλειες Στήλες, όπου φτιάχνονταν και τα ωραιότερα έπιπλα.
Ο Ευστάθιος από την πρώτη στιγμή είχε πέσει θύμα της γοητείας, της γλυκύτητας και της καλλιέργειας της Ναταλίας. Δεν έχανε ευκαιρία να της το λέει ή να της το δείχνει σε κάθε τους βόλτα και συζήτηση.
Συζητούσαν για το σχίσμα του 1054 απόρροια της αξίωσης της Pώμης για το πρωτείο και για το δικαίωμα επίβλεψης στα εσωτερικά των άλλων πατριαρχείων. Για τις χωριστές παραδόσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ των δύο εκκλησιών. Για την υιοθέτηση από την Δυτική Εκκλησία της υποχρεωτικής αγαμίας των ιερέων και τη μετάληψη μόνο με το άζυμο ψωμί, αντί για τα δύο είδη που αναφέρονται στο Eυαγγέλιο. Για τα θεολογικά επιχειρήματα της Δύσης που οδήγησαν στην άποψη πως το ΄Aγιον Πνεύμα πρέπει να εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Yιό [Filioque (= και εκ του υιού)], όχι μόνο από τον Πατέρα, όπως αναγράφεται στο αρχικό κείμενο του Συμβόλου της Πίστεως. Για το πώς επίσκοποι μπορούσαν να φορούν πανοπλία και να πολεμούν, αγνοώντας προς στιγμήν την αγάπη που είχε κηρύξει ο Xριστός ενώ την ίδια στιγμή η Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης καθαιρούσε επανειλημμένα ιερείς που, κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων και διαπράττοντας πράξεις ηρωικές, αναγκάσθηκαν να βάψουν τα χέρια τους στο αίμα.
Για τις Σταυροφορίες που πολλάκις είχαν παρεκκλίνει της πορείας τους και είχαν στραφεί κατά των Βυζαντινών κτήσεων με αποκορύφωμα την κατάληψή της Κων/πολης το 1204. Για τις σφαγές και τις λεηλασίες των δημόσιων κτιρίων, των ιδιωτικών κατοικιών, των ναών και των μοναστηριών που ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Για τους πολύτιμους θησαυρούς, τα έργα τέχνης, τα ιερά κειμήλια και τα λείψανα των αγίων που διοχετεύθηκαν στην Δύση για να καλύψουν τη γυμνότητα των καθεδρικών ναών και των φεουδαρχικών αρχοντικών οίκων. Για την Δ’ Σταυροφορία που τελείωσε στην Κων/πολη και δεν συνεχίστηκε ποτέ στους Αγίους Τόπους.
Για την προσπάθεια των Λατίνων να μεταφυτέψουν στην ελληνική γη τους θεσμούς και τις αντιλήψεις της φεουδαρχικής Δύσης. Για την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού που ποτέ δεν τους δέχτηκε με αποτέλεσμα εκείνοι να αισθάνονται πάντοτε ξένοι με τον τόπο και το λαό που κατάκτησαν.
Η Ναταλία υπερτερούσε με το δίκιο των απόψεών της , την ευφράδεια του λόγου της και τα επιχειρήματά της. Η μόνη συζήτηση στην οποία συμφωνούσαν ουσιαστικά ήταν για την λαμπρότητα και σπουδαιότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Η πριγκίπισσα , αν και της άρεσε που ήταν ψηλός, καστανόξανθος, με πράσινα μάτια, ευγενικός, καλλιεργημένος και θαύμαζε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό – τα μνημεία και τα συγγράμματα- δεν ήθελε ούτε μπορούσε να ενδώσει συναισθηματικά στον Φράγκο κατακτητή. Ιδιαίτερα και λόγω της κακής συμπεριφοράς των Φράγκων ομοεθνών του.
Βέβαια ο Ευστάθιος διέφερε. Δεν είχε συμμετάσχει στην 4η Σταυροφορία για να εξυπηρετήσει τα πανούργα, φιλόδοξα και εμπορικά σχέδια των Βενετών που στρέφονταν κατά του Βυζαντίου αλλά πίστευε όπως και ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ΄ ότι η εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολεως θα έφερνε μια επανασύνδεση των δυο εκκλησιών, της Ανατολικής και της Δυτικής, η οποία θα μπορούσε να αντέξει στη φθορά του χρόνου. Επίσης ποτέ δεν είχε φερθεί βίαια ή με κακό τρόπο στους Βυζαντινούς πολίτες, τους οποίους σεβόταν αφού τους θεωρούσε απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. Του Αχιλλέα, του Σωκράτη, του Οδυσσέα, του Περικλή, του Λεωνίδα, του Μέγα Αλέξανδρου, του Ιπποκράτη και του Αριστοτέλη, για τους οποίους είχε τόσα διαβάσει και θαύμαζε. Άλλωστε δεν του το επέτρεπαν η ευγενική του καταγωγή και η ανθρωπιστική και ελληνιστική κατεύθυνσης παιδεία και καλλιέργεια που είχε λάβει.
Η Λατινική κατοχή του Διδυμοτείχου διήρκεσε ένα χρόνο. Λόγω της κακής συμπεριφοράς των Λατίνων, οι αριστοκράτες ξεσηκώθηκαν μετά το θάνατο του Κόμη Ούγκο ντε Σαιν Πωλ, τον Φεβρουάριο του 1205, έσφαξαν τη φρουρά και προσεταιρίστηκαν τον τσάρο των Βουλγάρων Ιωαννίτση. Ο Ευστάθιος είχε σωθεί από την Ναταλία, η οποία γνωρίζοντας για την εξέγερση που θα λάμβανε χώρα, τον είχε απομακρύνει από το κάστρο του Διδυμοτείχου πηγαίνοντας μαζί του για ιππασία στην περιοχή του Πυθίου. Εκεί του αποκάλυψε τι συνέβαινε την ίδια ώρα στο Διδυμότειχο και του ζήτησε να απομακρυνθεί προσεκτικά προς άλλες περιοχές που κατείχαν οι ομοεθνείς του, ώστε να μην διατρέξει κίνδυνο η ζωή του. Εκείνος την ευχαρίστησε με μια ιπποτική υπόκλιση στα γόνατα και ένα χειροφίλημα και της υποσχέθηκε ότι θα ανταποδώσει την ευεργεσία που του έκανε, αφού αφενός του είχε σώσει τη ζωή αλλά και επειδή από τη στιγμή που την είχε γνωρίσει είχε αποκτήσει άλλο νόημα και ομορφιά η ζωή του.
Ο Ευστάθιος , μετά τη φυγάδευση του από την Ναταλία στις 14 Απριλίου 1205 , οπότε και έλαβε χώρα η αποφασιστική μάχη στην Ανδριανούπολη , που κατέληξε σε θρίαμβο της ελληνοβουλγαρικής συμμαχίας εναντίον του φραγκικού στρατού, περισυνελλέχτηκε όπως και οι περισσότεροι διασκορπισμένοι Φράγκοι , από τον θείο του Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, ο οποίος συμμετείχε ως διοικητής της οπισθοφυλακής στην εκστρατεία του φραγκικού στρατού για την εξουδετέρωση του Βουλγαρικού στρατού, και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. (Στη μάχη της Ανδριανούπολης το 1205 ο Βαλδουίνος νικήθηκε και αιχμαλωτίστηκε, πέθανε δε φυλακισμένος την ίδια χρονιά).
Οι Σταυροφόροι ωστόσο δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια ανακατάληψης του Διδυμοτείχου. Με πολιορκητικές μηχανές και υπό τον Ερρίκο της Φλάνδρας, αδελφό του Κόμη της Φλάνδρας Βαλδουίνου, του πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως, πολιόρκησαν την πόλη το καλοκαίρι του 1205. Ωστόσο ο Ερυθροπόταμος –γεγονός που αποδόθηκε σε θαύμα- ξεχείλισε από ισχυρές βροχοπτώσεις και προξένησε τεράστιες καταστροφές στους πολιορκητές, εδραιώνοντας την κυριαρχία των Επαναστατών.
Τότε ο Βούλγαρος τσάρος Ιωαννίτσης, ο αποκαλούμενος και Σκυλόγιαννης για την σκληρότητά του, θεωρώντας την υποταγή του Διδυμοτείχου και της Ανδριανούπολεως ως το έπαθλο ολόκληρου του πολέμου, έστειλε το στρατό του εναντίον της πόλης και την πολιόρκησε με 16 μεγάλους καταπέλτες. - Να κάνουμε μια παρένθεση εδώ και να αναφέρουμε ότι το κάστρο του Διδυμοτείχου αποτελείται από 18 πύργους. Αυτοί είχαν 50 με 100 μέτρα μεταξύ τους απόσταση, ήταν τετράπλευροι, κυκλικοί, πεντάπλευροι, πολυγωνικοί και είχαν σχεδιασμένα γεωμετρικά μοτίβα όπως ο σταυρός, ο ρόμβος, το ημικύκλιο, η τεθλασμένη γραμμή και το δέντρο της ζωής.
Βλέποντας τον επερχόμενο κίνδυνο η ηγεσία της πόλης ζήτησε την βοήθεια των Λατίνων της Κωνσταντινουπόλεως, αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία των , με τον όρο να τοποθετηθεί άρχοντας ο Θεόδωρος Βρανάς, βυζαντινός στρατηγός, γιος του στρατηγού Αλεξίου Βρανά και εκπροσώπου της ντόπιας φεουδαρχίας, ο οποίος ήταν σύζυγος της πριγκίπισσας Αγνής, κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄ και της Αδέλας της Καμπανίας, με την οποία απέκτησε μια κόρη. Η πρόταση έγινε δεκτή από τους Φράγκους.
Οι Βούλγαροι που εντωμεταξύ παρέκτρεψαν την κοίτη του Ερυθροπόταμου , ώστε να αποκοπεί η τροφοδοσία της πόλης από τα υδραγωγεία , όταν πληροφορήθηκαν ότι πλησίαζαν οι Λατίνοι έκαψαν τις πολιορκητικές μηχανές και αποσύρθηκαν βιαστικά στις 24 Ιουνίου 1206. Όμως τέλη Αυγούστου επανήλθαν. Και στη δεύτερη αυτή πολιορκία οι ταλαιπωρημένοι υπερασπιστές και τα μισογκρεμισμένα τείχη νικήθηκαν. Η πόλη ισοπεδώθηκε. Τα τείχη καταστράφηκαν. Οι ευγενείς εφονεύθησαν. Ο πληθυσμός σύρθηκε σε αιχμαλωσία. Το μόνο που κατάφερε ο νέος αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως Ερρίκος, ο αδερφός του Βαλδουίνου της Φλάνδρας και ο ίδιος που πολιορκούσε την πόλη το καλοκαίρι του 1205, ήταν να σώσει τους περισσότερους αιχμαλώτους.
Μέσα στον φραγκικό στρατό που έσπευσε για βοήθεια ήταν και ο Ευστάθιος. Είχε δώσει όρκο στον εαυτό του να ανταποδώσει στην Ναταλία την ευεργεσία που του είχε κάνει και είχε παρακαλέσει τον Θεό –στον οποίο πίστευε πολύ και ήταν σίγουρος ότι άκουγε κάθε προσευχή του- να διασταυρωθούν ξανά οι ζωές τους και να την κάνει γυναίκα του.
Η Ναταλία είχε την τύχη να μη φονευθεί αλλά να συλληφθεί αιχμάλωτη και χωρίς να ατιμαστεί. Οι Βούλγαροι είχαν σεβαστεί την ευγενική της καταγωγή, αλλά και την ομορφιά, τη λάμψη και τη γοητεία που εξέπεμπε. Ο Ευστάθιος με πείσμα, πάθος και αποφασιστικότητα ρίχτηκε έφιππος στη μάχη για να σώσει τους αιχμαλώτους και να ξαναβρεί την αγαπημένη του... Μετά από αρκετές μάχες στήθος με στήθος, με τον μεταλλικό ήχο των σπαθιών να κυριαρχεί καθώς χτυπούσαν μεταξύ τους αλλά και πάνω στις ασπίδες και στις πανοπλίες, βρήκε την αγαπημένη του και την ανέβασε στο άλογο.
Έπειτα κάλπασαν προς την Κωνσταντινούπολη και στη νέα τους κοινή πορεία. Προς χάριν της αγαπημένης του έγινε ορθόδοξος και παντρεύτηκαν στην Αγία Σοφία υπό τις ευλογίες του Πατριάρχη Μιχαήλ Αντωριανού, ο οποίος έδρευε στο κράτος της Νίκαιας που είχε ιδρύσει ο Θεόδωρος Λάσκαρις, αυτοκράτορας του Βυζαντινού κράτους της Νίκαιας (1204-1222), γαμπρός του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203), άριστος στρατηγός που είχε διακριθεί για τη γενναιότητα του στα πεδία της μάχης και ο οποίος κατά την πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα, παρά τη σφαγή του Αλεξίου του Γ΄ και το θάνατο των διαδόχων του Ισσακίου Β΄ και Αλεξίου Α΄.
Ο Πατριάρχης Μιχαήλ Αντωριανός μπόρεσε να πάει στην Κωνσταντινούπολη και να παντρέψει το ζευγάρι αφού το 1207 συνομολογήθηκε ειρήνη δυο ετών μεταξύ του Ερρίκου της Φλάνδρας, διαδόχου του Βαλδουίνου στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως και του Θεόδωρου Λάσκαρι, γιατί ο τσάρος των Βουλγάρων Καλοιωάννης είχε εισβάλλει ως γνωστόν στη Θράκη.
Ο θείος του τους χάρισε ως γαμήλια δώρα στον μεν Ευστάθιο μία εντυπωσιακή ασπίδα όπου ο ιππότης εμφανιζόταν γονατιστός μπροστά στην δέσποινά του. Vous ou la mort (Σε σας ή στον θάνατο) έγραφε η ταινία που ήταν πάνω από το κεφάλι του ενώ στο βάθος εμφανιζόταν ο θάνατος. Στην δε Ναταλία μεταξωτά, ένα χρυσό περικάρπιο και 1 ασημένια τιάρα διακοσμημένη με διαμάντια, αντάξια μιας πανέμορφης βυζαντινής πριγκίπισσας.
Έζησαν αγαπημένοι και ευτυχισμένοι ως τα 85 τους οπότε και ευτύχησαν να δουν την ανάκτηση της Βασιλεύουσας στις 25 Ιουλίου του 1261 από τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο και την θριαμβευτική είσοδο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου στις 15 Αυγούστου 1261. Απέκτησαν δύο παιδιά , την Μαρία-Ιωάννα και τον Κωνσταντίνο.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ναταλία Δούκισσα Βατάντζη: Γεννήθηκε το 1180 στο Διδυμότειχο. Καταγόταν από σημαντική στρατιωτική οικογένεια. Έλαβε αξιόλογη παιδεία (ως γνωστό μετά τον 11 αιώνα οι γυναίκες είχαν πρόσβαση τόσο στην παιδεία όσο και στα κοινά). Διακρινόταν για την καλλιέργεια, την ομορφιά και τη γλυκύτητα της. Ξαδέλφη του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάντζη, που γεννήθηκε το 1193 στο Διδυμότειχο, διατέλεσε ο σημαντικότερος αυτοκράτορας της Νίκαιας (1224-1254), και πέτυχε να καταλάβει την παραλία του Ελλησπόντου, την Καλλίπολη και τη Θεσσαλονίκη και να θέσει τα θεμέλια για την ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο στις 15 Αυγούστου 1261.
Ευστάθιος Β΄ Βιλλεαρδουίνος: Ανιψιός του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου ο οποίος ήταν ιππότης-στρατάρχης (Mareshal) της Καμπανίας- και ιστορικός που συμμετείχε και περιέγραψε την Δ' Σταυροφορία στο βιβλίο του "Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης".
Ο Ευστάθιος γεννήθηκε στην Καμπανία της Γαλλίας το 1178. Συμμετείχε ενεργά στην πραγματοποίηση της Δ΄ Σταυροφορίας. Όντας μέλος επιφανούς οικογένειας της Γαλλίας προωθήθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα, στα οποία και διακρίθηκε για την γενναιότητα και τις ικανότητές του.
Ερρίκος Δάνδολος, δόγης της Βενετίας (1107 - 1205): Δόγης της Βενετίας (1192-1205), κύριος συντελεστής της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους και θεμελιωτής του αποικιακού κράτους των Βενετών. Όταν ανέλαβε το ανώτατο αξίωμα της βενετικής πολιτείας, ο Δάνδολος ήταν περίπου 90 ετών και σχεδόν τυφλός. Πέθανε στα τέλη Μαΐου του 1205 στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στην Αγία Σοφία.
Ισαάκιος Β' Αγγελος (; - 1204): Ιδρυτής της δυναστείας των Αγγέλων, η οποία εκπροσωπούσε τη μεγάλη φεουδαρχική αριστοκρατία και συμπεριέλαβε τρεις αυτοκράτορες που βασίλευσαν από το 1185 ως το 1204.Τον Μάρτιο του 1195 ο Ισαάκιος ανέλαβε εκστρατεία κατά των Βλαχοβουλγάρων. Ενώ προχωρούσε κατά των εχθρών, ο αδελφός του Αλέξιος οργάνωσε συνωμοσία και τον ανέτρεψε. Στη συνέχεια τον τύφλωσε και τον φυλάκισε μαζί με τον γιο του, ο οποίος ονομαζόταν επίσης Αλέξιος. Ο αδελφός του Ισαάκιου ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας (αρχές Απριλίου 1195) ως Αλέξιος Γ'.
Βονιφάτιος ο Μομφερατικός (1154 - 1207): Λομβαρδός ηγεμόνας, κύριος αρχηγός της Δ' Σταυροφορίας και μετέπειτα βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Κάτοχος του τίτλου του μαρκησίου του Μομφερρά, ο Βονιφάτιος διέθετε όλα τα προσόντα ενός ευπατρίδη: ωραίο παράστημα, ανδρεία, πνευματική καλλιέργεια και ιπποτισμό. Τον Σεπτέμβριο του 1204 τού παραχωρήθηκε η κατακτημένη Θεσσαλονίκη και έτσι δημιουργήθηκε το φραγκικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Εν συνεχεία ο ίδιος προχώρησε στην κατάληψη της Νότιας Ελλάδας μοιράζοντας ως φέουδα στους ιππότες που τον ακολουθούσαν τα κατακτημένα εδάφη.
Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος: Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος ή Γοδοφρείδος Βιλλαρδουίνος (στα Γαλλικά Geoffroi de Villehardouin - Ζοφρουά ντε Βιλαρντουέν) (1160–c.1212) ήταν ιππότης και ιστορικός που συμμετείχε και περιέγραψε την Δ'Σταυροφορία στο βιβλίο του "Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης" Ήταν στρατάρχης (Mareshal) της Καμπανίας και συμμετείχε στην Δ' Σταυροφορία από την αρχή της. Μετά την κατάκτηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1204 υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής και ηγήθηκε της υποχώρησης από τη μάχη της Αδριανούπολης το 1205 μετά τη σύλληψη του Λατίνου Αυτοκράτορα Βαλδουίνου Α' από τον Βασιλέα των Βουλγάρων Ιωαννίτζη . Σε αναγνώριση όμως των υπηρεσιών του ο Βονιφάτιος ο Μονφερατικός έδωσε στο Γοδεφρείδο την Μoσυνόπολη της Θράκης για διαμονή όπου και αποχώρησε έκτοτε από κάθε ενεργό δράση.
Καλογιάννης ή Ιωαννίτσης (1168 - 1207) :Τσάρος των Βουλγάρων (1197 - 1207).
Ιννοκέντιος Γ', Πάπας της Ρώμης (1161 - 1216) :Κοσμικό όνομα Λοθάριος, κόμης του Σένι. Πάπας της Ρώμης (1198-1216), ο οποίος με τη μεγάλη μόρφωση και το πολιτικό κύρος του οδήγησε την παπική έδρα στο αποκορύφωμα της δύναμής της τον Μεσαίωνα. Ο Ιννοκέντιος ευλόγησε τη διεξαγωγή της Δ' Σταυροφορίας στους Αγίους Τόπους.
Βαλδουίνος Α' (1172 - 1206) :Ένατος κόμης της Φλάνδρας και του Αινώ, ήταν σταυροφόρος της Τέταρτης Σταυροφορίας και ο πρώτος αυτοκράτορας της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (1204 -1206). Επιδεικνύοντας παντελή έλλειψη διπλωματικότητας προσέβαλε τον βασιλιά των Βουλγάρων Ιωαννίτση ή Σκυλογιάννη και τον προκάλεσε σε πόλεμο. Κατά τη διάρκεια εκστρατείας για την απόκρουσή του συγκρούστηκε μαζί του κοντά στην Αδριανούπολη και συνελήφθη αιχμάλωτος το 1205. Πέθανε κατά την κράτησή του υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες περί το 1205/6, πιθανότατα δολοφονήθηκε από τον Ιωαννίτση.
Ερρίκος της Φλάνδρας (1174 - 1216): Ήταν Λατίνος αυτοκράτορας του Βυζαντίου από το 1206 έως το 1216.Ήταν γιος του Βαλδουίνου Ε' της Φλάνδρας και της Μαργαρίτας της Αλσατίας, διαδέχθηκε στον Λατινικό θρόνο της Κων/πολης τον αιχμαλωτισθέντα πρώτο Λατίνο αυτοκράτορα και αδελφό του Βαλδουίνου Α' της Φλάνδρας. Ανακατέλαβε περιοχές της Θράκης μετά τη δολοφονία του Ιωαννίτση στην πολιορκία της Θεσσαλονίκης (1207), νικώντας με 2.000 στρατό τους Βουλγάρους.
Αυτοκρατορία της Νίκαιας: Ήταν ένα από τα διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκαν από τη Βυζαντινή αριστοκρατία μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας, στις 13 Απριλίου του 1204. Το 1261, οι αυτοκράτορες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, πήραν στην εξουσία τους την Κωνσταντινούπολη, κατέλυσαν τη Λατινική αυτοκρατορία και επανασύστησαν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Θεόδωρος Λάσκαρης (1204-1222). Ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Νίκαιας. Ήταν στρατιωτικός και γαμπρός του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203). Γεννήθηκε γύρω στα 1175 και όντας μέλος επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου προωθήθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα, στα οποία και διακρίθηκε για την γενναιότητα και τις ικανότητές του.
Μιχαήλ Η':
Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος στέφθηκε Αυτοκράτωρ το 1259 στο Νυμφαίον (ως συναυτοκράτορας του ανήλικου Ιωάννη Δ' Λάσκαρη), και βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 1282. Έχοντας ήδη αποδείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης ως στρατιωτικός, ο Μιχαήλ έδωσε γρήγορα και σαφή δείγματα ηγετικών και διπλωματικών ικανοτήτων. Αντιμέτωπος με το ασθενικό βασίλειο των Λατίνων, η επάνοδος των Βυζαντινών υπό τη βασιλεία του στο φυσικό τους χώρο ήταν θέμα χρόνου. Πρώτη μεγάλη νίκη του αποτελεί η συντριβή των ενωμένων δυνάμεων του δεσπότη της Ηπείρου, Μιχαήλ Β' Δούκα, του πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου, και του βασιλιά της Σικελίας, Μανφρέδου Χοενστάουφεν στην μάχη της Πελαγονίας το 1259.
Η ίδια η επανάκτηση της πόλης πραγματικά δεν άργησε να γίνει, όταν μια μικρή ομάδα στρατιωτών υπό το στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο, διείσδυσε στην Κωνσταντινούπολη και την κατέλαβε (1261). Ο Αυτοκράτορας έσπευσε στην Πόλη, όπου εστέφθη εκ νέου στην Αγία Σοφία, αγνοώντας τον ήδη συναυτοκράτορά του νεαρό Ιωάννη Δ’ Λάσκαρη, τον οποίο αργότερα τύφλωσε προκειμένου να εξουδετερώσει. Δεν έγινε σφαγή και οι Λατίνοι εκδιώχθηκαν με ήπια μέσα. Η πτώση του Λατινικού Βασιλείου της Κωνσταντινούπολης ήταν αναμενόμενη και μάλλον εκπλήσσει το ότι καθυστέρησε τόσο. Η καταστροφή που επετέλεσε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ανεπανόρθωτη, ενώ το πλήγμα στην εξέλιξη της πολιτισμένης ανθρωπότητας ήταν καίριο, τόσο σε βάρος του Ελληνισμού, όσο και σε βάρος της Δυτικής Ευρώπης (J.J.Norwich, "Byzantium" Vol. III, σελ. 213-215).
|
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
