Ο εαυτός μου μοιάζει με ξεχασμένη αποσκευή που επαρέμεινε χρόνια σε κάποια αφετηρία ήταν εκείνη τη μέρα μιά βροχερή Παρασκευή δίχως κουράγιο η ψυχή μοναχά ταλαιπωρία .
Έμεινε και παραμένει ως τώρα στα αζήτητα δεν πόνεσαν δεν νοιάστηκαν κάν να ψάξουν μάταια επερίμενε ένα άγγιγμα μά αλύπητα νεκρέ εαυτέ μου δεν πρόκειται να σε κλάψουν.
Μάζεψε τα κουρέλια σου μονάχος κι ορθώσου πιάσου γερά απο το μπλέ χρώμα του ουρανού μάθε απο τα λάθη σου εαυτέ μου διορθώσου ανήκεις μόνο σε σένα δέξου το, έχε το κατά νού .
Κοίταξε εκείνες τις δυό όψεις στον καθρέφτη κράτα τη μιά ενθύμιο στη θέση της καρδιάς σβήσε όλα τα θέλω σου κοιμήσου με τα πρέπει σε λίγο θα εξατμιστεί τ'όνειρο της βραδιάς .
Ευκολοπίστευτε εαυτέ μου όλοι σε προδώσανε φίλοι το παίξανε πολλοί μα σε προσπέρασαν βλέπεις πικρό ποτήρι στα χείλη σου σού'δώσανε το δηλητήριο της ζωής με χαμόγελο σε κέρασαν.
Previous
Index
Next
Flat
Εαυτέ μου
Edit
Reply
Quote
