Ήταν μια φορά ένας κυνηγός που έπιανε συνέχεια πολλά πιθήκια. Ένας φίλος του που είχε απορία πως τα κατάφερνε θέλησε να πάει μια μέρα μαζί του για να δει πως τα πιάνει. Ξεκινάνε λοιπόν την άλλη μέρα για κυνήγι και παίρνουν μια καραμπίνα και τον σκύλο του κυνηγού. Πάνε σε ένα δέντρο, ρίχνει μια κλωτσιά ο κυνηγός, πέφτουν δύο πιθήκια, τα πιάνει ο σκύλος τα γ...., ψωφάνε τα πιθήκια και τα πιάνει ο κυνηγός. Πάνε σε ένα άλλο δέντρο, ρίχνει μια κλωτσιά ο κυνηγός, πέφτουν 3 πιθήκια, τα πιάνει ο σκύλος τα γ....., ψοφάνε τα πιθήκια, τα πιάνει ο κυνηγός.
Η ίδια ιστορία συνεχίστηκε για πολύ ακόμα, οπότε ρωτάει ο φίλος του σε κάποια φάση:
- "Ωραία όλα αυτά, αλλά την καραμπίνα τι την χρειάζεσαι;" και του απαντάει ο κυνηγός:
- "Άμα χρειαστεί θα σου δείξω".
Πάνε στο επόμενο δέντρο ρίχνει μια κλωτσιά ο κυνηγός, δεν πέφτει κανένα πιθήκι. Ρίχνει άλλη μια, τίποτα..
Οπότε γυρνάει στον φίλο του και του λέει:
- "Κράτα τη καραμπίνα, εγώ θα ανέβω στο δέντρο να ρίξω τα πιθήκια. Αν πέσω εγώ, Σκότωσε το σκύλο..!!".
--------------------
Μια μέρα η αυτού μεγαλειότης ο εαυτός μας, πρέπει να βγει από την αίθουσα του θρόνου και μαζί με τους αυλικούς του το νου και την καρδιά, να αποφασίσει για τον καταστατικό χάρτη της ζωής του...
|
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
