Και όμως, μέσα στο στάδιο η τελετή έναρξης των 12ων Παραολυμπιακών Αγώνων ήταν διαφορετική, περισσότερο χαρούμενη και γιορτινή απ' αυτό που μετέδωσε η τηλεοπτική κάμερα το βράδυ της Παρασκευής. Κατ' αρχάς το στάδιο δεν ήταν τόσο σκοτεινό όσο το έδειχνε η τηλεόραση και κατά δεύτερον η ατμόσφαιρα είχε τον παλμό της γιορτής.

«Οταν ολοκληρώθηκε η χορογραφία οι 600 χορευτές, ηθοποιοί και εθελοντές που βρίσκονταν γύρω από τον πλάτανο έτρεξαν αγκάλιασαν και φίλησαν τους αθλητές, ξεκινώντας μαζί τους, και μέχρι την τελική αποχώρησή τους από το στάδιο, το δικό τους πάρτι», εξηγεί η 37χρονη χορογράφος Αποστολία Παπαδαμάκη, που επιμελήθηκε τη χορογραφία γύρω από το «δένδρο της ζωής».

Οι αθλητές εκείνοι που είναι σε αναπηρικά καρότσια τοποθετήθηκαν σε έναν κύκλο γύρω και πολύ κοντά στο χώρο της δράσης των χορευτών. Οι υπόλοιποι κάθισαν στις πρώτες θέσεις των κερκίδων. Εγινε έτσι κατανοητό σε όποιον βρέθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο ότι οι χιλιάδες των αθλητών ήταν οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι. Γι' αυτούς γίνονταν όλα.

Αποστολία Παπαδαμάκη
«Από την αρχή που ξεκινήσαμε με τους Γάλλους σκηνοθέτες Μαρτέν Αρνό και Ιβ Πεπάν, της εταιρείας ECA2, το σχεδιασμό της τελετής, ο κύριος στόχος ήταν η τελετή να είναι ένα θέαμα ανοικτό για όλους», υπογραμμίζει η Αποστολία Παπαδαμάκη. «Να γίνεται αντιληπτό απ' όλους. Γι' αυτό και η κίνηση που τελικά εμπνεύστηκα άλλοτε είχε πολλή ενέργεια και παλμό κι άλλοτε ήταν λιτή σαν μια απλή, καθημερινή χειρονομία. Δεν είχα ως στόχο την τελειότητα και την άψογη τεχνική, γιατί αυτό θα ήταν ένα εντελώς λάθος μήνυμα για τη συγκεκριμένη τελετή».

«Ταξίδι στον ήλιο», ήταν ο τίτλος της χορογραφίας, και κατ' επέκταση και ολόκληρης της βραδιάς. «Η εισαγωγή μέσα στο λαβύρινθο συμβόλιζε τη δυσκολία πρόσβασης, όχι μόνο των ατόμων με ειδικές ανάγκες αλλά όλων των σύγχρονων ανθρώπων προς το "δένδρο της ζωής", στην ουσία δηλαδή και το πνεύμα», τονίζει η Αποστολία Παπαδαμάκη, «για να αρχίσει από κει και πέρα η αφήγηση της ιστορίας της δημιουργίας του πλανήτη».

Εκτός από τον πλάτανο, το δένδρο του Ιπποκράτη, που δεν συμβολίζει μόνο τη ζωή αλλά και τη θεραπεία καθώς στην αρχαιότητα έβαζαν αρρώστους κάτω από πλατάνια θεωρώντας ευεργετικό το πολύ του οξυγόνο, ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της τελετής ήταν ο κύκλος. «Επιλέξαμε τον κύκλο γιατί από τα γεωμετρικά σχήματα είναι το μοναδικό που συμβολίζει την ισότητα και τη συναδέλφωση. Οταν στέκεσαι στην περιφέρεια ενός κύκλου, απέχουν όλοι το ίδιο από το κέντρο του. Είναι ίσοι. Ετσι, όπου και να καθόσουν μέσα στο στάδιο, έβλεπες ακριβώς το ίδιο πράγμα».

Εκτός από τους 250 επαγγελματίες, φοιτητές ή ερασιτέχνες χορευτές και ηθοποιούς, και τους 350 εθελοντές - ερμηνευτές, στην τελετή συμμετείχαν και 20 κωφάλαλοι. Ηταν η ομάδα των ατόμων που μαζί με 20 εθελοντές καλωσόριζαν στη νοηματική την κάθε χώρα. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η χορογραφία, «μπήκαν» μέσα στον κύκλο των χορευτών. «Αν και δεν άκουγαν είχαν έναν απίστευτο ρυθμό», εξηγεί εντυπωσιασμένη η χορογράφος. «Για να γίνουν μέρος της χορογραφίας, τους καθοδηγούσαν οι εθελοντές ακουμπώντας το σώμα τους...».

Εκτός απ' αυτήν την ομάδα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, κρίθηκε σκόπιμο να μη χρησιμοποιηθούν άλλοι. «Δεν θέλαμε να κάνουμε μια αναπαράσταση της κατάστασης. Δεν θέλαμε με ρεαλισμό να δείξουμε ότι ναι, κι αυτός που βρίσκεται σε αναπηρικό καρότσι μπορεί να κινηθεί. Το θεωρήσαμε δεδομένο ότι μπορεί. Εξάλλου, το δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο οι αγώνες που μόλις άρχισαν...».

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, φοίτησε στη Γυμναστική Ακαδημία και στην ΚΣΟΤ, για να συνεχίσει τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη με υποτροφία. Εμφανίστηκε στον εγχώριο σύγχρονο χορό στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν μαζί με τους Κική Μπάκα και Δημήτρη Σωτηρίου ίδρυσαν την ομάδα χορού Sinequanon. Μ' αυτό το σχήμα παρουσίασε χορογραφίες της σε όλα τα φεστιβάλ της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού. Πριν από τρία χρόνια αποχώρησε και ίδρυσε τη δική της ομάδα, την «Quaistellar» («σαν αστρικό») με την οποία έχει ήδη παρουσιάσει αρκετά έργα. Η ίδια, είτε ως χορεύτρια είτε ως χορογράφος, έχει συνεργαστεί με τον Βέλγο καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ (στο Φεστιβάλ της Αβινιόν), με την όπερα της Αγκυρας ενώ σε δύο εβδομάδες θα βρεθεί στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης -«γιατί εκεί ο χορός σπουδάζεται σε πανεπιστήμιο», όπως λέει- όπου θα παρουσιάσει σε σεμινάριο τη μελέτη που έκανε για το πρόσφατο έργο της «Human female studies». Παράλληλα, έχει χορογραφήσει αρκετά έργα στο θέατρο (και την Επίδαυρο) και στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

ENET