Τήν Κυριακή, 14 Οκτωβρίου, ο Αθηναϊκός Σύλλογος Νέας Υόρκης, θα εορτάσει,όπως κάθε χρόνο, τα 63 χρόνια από τήν απελευθέρωση τών Αθηνών από τούς Ναζί.
Το παρακάτω γράφημα θα αποτελέσει τήν βάση, για ένα μικρής
διάρκειας πανηγυρικό που μού έχει αναθέσει ο Αθηναϊκός Σύλλογος να εκφωνήσω.

Η εκδήλωση έχει ορισθεί, όπως προείπα, για τις 14 Οκτωβρίου στις 4 μμ στην Κοινοτική Αίθουσα Αγ. Δημητρίου Αστορίας 30-11 30th Drive

Αφιερωμένο στους ασυμβίβαστους

Η Απελευθέρωση τών Αθηνών ήταν το αποκορύφωμα μιάς σειράς δραματικών ιστορικών γεγονότων που σφράγισαν τήν νεώτερη ιστορία τού κόσμου και τής Ελλάδος μαζί. Τής Απελευθέρωσης προηγήθηκαν γεγονότα που η ιστορία τα έχει καταγράψει με τα πιο έντονα χρώματα.

Αυτά τα γεγονότα που συνέβαλαν στο να απελευθερωθεί η Αθήνα, η πρωτεύουσα τής Ελλάδος, τα διαδραμάτισαν άνθρωποι σαν εμένα και σαν εσάς που είχαν όμως τήν τόλμη να μη προσπερνούν αδιάφορα μπροστά από τόν κατακτητή, με φόβο και πανικό, αλλά να τόν χλευάζουν κατά πρόσωπο με αντίσταση, ένοπλη και μη. Οι συμμαχικές δυνάμεις δεν θα μπρούσαν να αναχαιτήσουν τούς Ναζί αν δέν είχαν έμψυχο υλικό, όπως αυτό που έλαχε να γεννηθεί και να ζήσει στην ελληνική γη.

Σήμερα πενθούμε και εορτάζουμε μαζί. Πενθούμε αυτούς που δεν πρόλαβαν να δούν τήν Αθήνα, άρα και όλη τήν Ελλάδα απελευθερωμένη, και εορτάζουμε το μέγα μυστήριο τής αγγελιαφόρου ΕΙΡΗΝΗΣ που ξεπήδησε μέσα από τόν ίδιο κόσμο που καταδέχεται να λέει, ότι μπορεί να αλλάξει τήν πορεία τού κόσμου, χρησιμοποιώντας και περνώντας όπλα πάνω από τα σώματα τών λαών.

Γι αυτό, ας σταθούμε λίγο μπροστά στον κίνδυνο που διέτρεξαν αυτοί που αντιστάθηκαν και δεν ήσαν λίγοι. Ήταν σύσσωμος ο ελληνκός λαός από όλα τα στρώματα. Ήταν και κάποιοι κληρικοί που αντιστάθηκαν με σθένος, όπως ο Χρυσόστομος Ζακύνθου και ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός που έσωσαν πολλούς Εβραίους. Ησαν και πολλοί Ελληνες πολίτες που έσωσαν με κίνδυνο τής ζωής τους συμπολίτες Εβραίους. Μέσα σε τούτη τήν λαμπρότητα τής ημέρας, ας αναπαραστήσουμε στην μνήμη μας τόν βίαιο θάνατο κάποιου Γιώργου, Κώστα, Μαρίας, Αγγέλως, Χάϊδως, Αργυρώς, και τόσων άλλων επωνύμων και ανωνύμων. Ας σταθούμε μπροστά στο μνημείο τής Λέλας Καραγιάννη, τής Μπουμπουλίνας τής νεώτερης ιστορίας μας. Ακόμη ας σταθούμε με συντριβή μπροστά στα κορμάκια τών παιδιών που πέθαναν από ασιτία, αλλά και τών ανηλίκων που πέθαναν αντιστεκόμενοι στην πείνα.

Ο αείμνηστος δάσκαλος, συγγραφέας και πολιτικός Δημήτρης Γληνός είπε ότι όταν ρώτησαν κάποτε τόν Χίτλερ πώς θα κατάφερνε να υποδουλώσει τήν Ευρώπη, απάντησε ότι , " Σε κάθε τόπο, θα βρεθούν μερικά φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα που θα εξυπηρετήσουν τούς σκοπούς μου, γιατί αυτός θα είναι ο μόνος τροπος για να αανδειχθούν και να πλουτίσουν." Έτσι, ακούμε συχνά από Έλληνες, κατοίκους τών Αθηνών και μη που επέζησαν από τήν λαίλαπα τής Κατοχής, για προδοσίες και μαύρες αγορές και δοσήλογους. Όλοι αυτοί έν είχαν τίποτε να κάνουν με τίς ομάδες που αντιστάθηκαν. Αφού ένας Χίτλερ είχε προβλέψει η τόν συνέφερε να υπάρχουν όλα αυτά τα καθάρματα που ανέφερε ο κος Γληνός, σκεφθείτε πόσο καό έκαναν στην αντίσταση.

Η Απελευθέρωση τής Αθήνας έκανε τούς Ελληνες, Αθηναίους και μη, να ανέβουν στα ύψη. Κάνει και εμάς ακόμη το γεγονός, να ελπίζουμε, ότι ακόμη και οι πιο γερές αλυσίδες σπάνε, όταν οι άνθρωποι έχουν ανοικτές φτερούγες, όταν ξέρουν να ζητάνε και να επιμένουν σε αυτό , όταν δεν νοιάζονται για τα λινά τους και τα μεταξωτά τους ρούχα αν λερωθούν από την πίσσα, και όταν ακόμη νοιώθουν τύψεις όταν επιστρέφουν στήν ζεστασιά, και στην θαλπωρή που δίνει η οικογένεια και το σπίτι τού καθενός, χωρίς να έχουν κάνει καμμία προσπάθεια και αγώνα για το αυτονόητο. Οι άνθρωποι μπορούν, όταν θέλουν, να λούσουν το κορμί τους με τής ψυχής τους το φως που τούς καθοδηγεί να κάνουν θαύματα, όπως αυτό το Θαύμα που εγινε στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου τού 1944.

Ζήτω Η Ελλάς Πανέλληνες.
Σεβαστή Μπούρα- Μπούτου ( LENIO)