Β We-ta=BETA. Αι λέξεις βανά, femme, καθώς και γονή, γυνή. woman άναφέρονται εiς την γυναίκα

Πυθμήν=2 ώςέξής: 3+0+8=11=1+1=2

Γ ka-ma-ta ΓΑΜΤΑ έκ του ka-me-e γαμέειν. γαμεϊν. ‘Εξ άφομοιώσεως τοϋ Τ εις Μ έξηγείται τό δεύτερον Μ τοϋ ΓΑΜΜΑ. όπως κατέληξεν εις τό κλασσικόν
άλφάβητον. Εις τήν άρχαίαν Ίνδικήν (Σανσκριτικήν) ύπάρχει ή λέξις kama= έπιθυμία. σαρκική ένωσις (kama loka. kama sutra).

Πυθμήν=3 ως έξής:

Γ+Α+Μ+Τ+Α=345=3+4+5=12=1+2=3.

Δ de-wa-ta=ΔΕΛFΤΑ.‘Εξ άπαλοιφής τοϋ F κατέληξε ΔΕΛΤΑ εΙς τό κλασσικόν άλφάβητον. Καθ’ Ήσύχιον δέλτα = αιδοίον γυναικείον. Το σχήμα τής ήβης τοϋ σώματος τής γυναικός είναι άνεστραμμένον δέλτα. ‘Εμφανίζεται ώς σύμβολον τόν δίσκον τοϋ Φαιστού καθώς καί εΙς τόν άμφορέα τoυ Όρχομενού. Ή μήτρα τής γυναικός έπίσης έχει όμοια σχήμα καί όνομασίαν:ΔΕΛΦΥΣ. Εις ήν άρχαίαν’Ινδικήν deva = θειον όν.
Δελφοί δέ ώς όμφαλός τής Γής είναι ή μήτρα τών Θείων όντων.
‘Υπενθυμίζεται, ότι εις τήν Γραμμική Β παραλείπεται τό σύμφωνον πρό τοϋ w: ko-wo = κόρFος (κοϋρος μεταγενέστερον).

Πυθμήν=4 ώςέξής: Δ+Ε+Λ+F+Τ+Α=4+5+30+6+300+1 =346=3+4+6= 13=1 + 3=4.

Ε e = Ε. ώς φωνήεν άρχικόν γράμμα τής λέξεως έμμεναι = είναι, απαρεμφάτου τοϋ ρήματος ειμί = είμαι, ύπάρχω. Έδήλωνε. εις τήν Καδμήιον – Δωρικήν γραμματικήν τό ε βραχύ καί τόν δίφθογγον ει. Εις τό κλασσικόν άλβάδητον έχει τήν όνομασίαν ει. Έκόσμει τήν προμετωπίδα τοϋ ναού του ‘Απόλλωνος εv Δελφοίς.Ελαβε την πέμπτην θέσιν εv τω άλφαβήτω καί τήν άριθμητικήν άξίαν Ε = (ΙΙΞ)=(ΙΙΙΙΙ) =5

F (Δίγαμμα) wa-wo-ta = FAFOTA εκ τής λέξεως wa-wo = FaFos = άώς (ήώς - έως) = φώς πρωινόν. Κατόπιν άπλοποιήσεως έλαβε τήν όνομασίαν FAF=βαϋ, καί, άποβληθέντος του F εκ τοϋ άλφαβήτου, παρέμεινε ώς άριθμητικόν μέ τήν όνομασίαν δίγαμμα όμοιάζον με διπλοϋν Γ, άλλά καί διότι 2ΧΓ =2 χ 3=6=F

Συναφές: FαFέλιος = άέλιος = ήλιος.
Πυθμήν = 6 ώς έξη; F+A+F+Ο+Τ+A = 6 + 1+6 + 70 + 300 +Ι = 384 ό λεξάριθμος του όνόματος, καί ό πυθμήν του 384= 3+8+4 =15=1+5=6.

Z ze-ta = ΖΕΤΑ. εκ του za-we = ζάειν = ζήν (ΖΕΝ). ΕΙς τόν άμφορέα της ‘Ελευσίνος έμφανίζεται ή λέξις zo-wa = ζωά = ζωή.

Πυθμήν=7 ώςέξής: Ζ+Ε+Τ+Α=7+5+300+ Ι =3Ι3=3+ 1+3=7.

H he-ta = ΗΕΤΑ, εκ του he-ro = ήρως, έρως κατά Πλάτωνα (Κρατύλος»).

Πυθμήν = 8 ώς έξής:

Η+Ε+Τ+Α = 8+5+300+1=314=3+1+4=8.

Το γράμμα Α της Γραμμικης Β ως ε μακρόν έγέννησε το Α, ως έ βραχύ εγέννησε το Ε και ως ε δασύ εγέννησε τό Η. Εις τήν’Ιωνικήν, όπου δέν εγράφετο δασύ πνευμα, μέ Η άπεδόθη τό άνοικτόν α, δηλαδή τό μακρόν α (καί τό μακρόν ε), καθώς μέ Ω άπεδόθη τό άνοικτόν ο, δηλαδή τό μακρόν a.

Θ te-ta = ΘΕΤΑ, εκ τοϋ te-e = θέειν, άπαρεμφάτου του ρήματος θέω = τρέχω μέ τό σχήμα του τροχοϋ καί τήν συναφή έννοιαν του θεου κατά Πλάτωνα. Τήν λέξιν θεός δέ ό ’Ηρόδοτος έτυμολογεί εκ του θέτω. ‘Αλλ’ εις τόν άμφορέα τής’Ελευστνος ύπάρχει τό ρήμα ti-to = τίθω = θέτω, όμοίας ρίζης μέ τό όνομα του ενάτου γράμματος του άλφαβήτου.

Πυθμήν=9 ως έξής:

Θ+Ε+Τ+Α=9+5+300+Ι=315=3+1 +5=9.

Εδώ λοιπόν, καταφαίνεται εκ της πρωτης έννεάδος τών γραμμάτων τού άλφαβήτου ό ύψηλός νοηματικος στόχος τών νομοθετων:
Άλφεϊν Βανά Γαμεϊν Δελφύν Είναι Άώς Ζάειν Ηέρως Θέειν.

‘Ο κώδιξ της ζωής τού άνθρώπου έπί της Γής κατά τήν Έλληνικήν Κοσμοθέασιν, ώς είναι διατιπωμένη εiς τά έννέα πρώτα γράμματα τού ‘Ελληνικού άλφαβήτου:

«Νά άποκτήσης γυναίκα, να ένωθής διά γάμου, εις μήτρα νά φέρης ϋπαρξιν, φώς πρωινόν, νά ζήση ζωήν ώς ήρως με έρωτα πρός θέωσιν».