Άνοιξα ένα απο τα βιβλία της, έτσι στα κουτουρού που λένε...τελείως αμήχανα...

.... " Είναι όπως με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι, που ζει σ'ένα αστερι, είναι μαγευτικό να βλέπεις τη νύχτα τον ουρανό. Όλα τ'αστέρια είναι γεμάτα λουλούδια..."
.
.
.
"Θα κοιτάς τη νύχτα τ'αστέρια. Το δικό μου σπιτάκι είναι πολύ μικρό για να μπορέσω να σου το δείξω που τριγυρνάει. Είναι κάλύτερα έτσι. Το αστέρι μου για σένα θα είναι ένα από τα αστέρια. Έτσι θα κοίτας με μεγάλη σου ευχαρίστηση όλα τ'αστέρια. Και τώρα θα σου χαρίσω ένα δώρο"

"Εσύ θα έχεις αστέρια που δεν τα έχει κανείς".

"Όταν τη νύχτα κοιτάς τον ουρανό, θα είναι σα να σου χαμογελούν όλα τ'αστέρια, γιατί εγώ θα κατοικώ σ'ενα απ'αυτά, γιατί εγώ θα γελώ σ'ένα από αυτά. Εσύ θα έχεις μόνο αστέρια που θα μπορούν να γελούν"

"Και όταν καμια φορά είσαι θλιμένος (κανείς πάντα είναι θλιμένος), θα νιώθεις μεγάλη χαρά που είχες την τύχη να με γνωρίσεις. Θα κάνεις κέφι να γελάς μαζί μου. Και θ'ανοίγεις κάποτε το παράθυρο σου ακριβώς έτσι για ευχαρίστηση...και οι φίλοι σου θα νειώθουν μεγάλη κατάπληξη, όταν σε βλέπουν να βλέπεις τον ουρανό και να γελάς"

"Και θ'ανοίγεις κάποτε το παραθυρό σου ακριβώς έτσι για ευχαρίστηση...."

Και έφυγε γαλήνια με μια ουράνια γλυκύτητα, "... μαλακά όπως πέφτει ένα φύλλο, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο..."

Είναι αργά το βράδυ τώρα, με μια θαυμάσια, μια θεϊκή αστροφεγγιά. Τα αστέρια γελούν...