Διάβασα με ενδιαφέρον αυτά που γράφεις, αλλά και αυτά που γράφει η Ντίνα Νικολοπούλου. Εσύ έχεις τις εμπειρίες του μετανάστη αφού ζείς Γερμανία. Θα ήθελα όμως να μάθω, αν η Ντίνα έχει τις ίδιες εμπειρίες η απλά με μιά φωτογραφική μηχανή και ένα σημειωματάριο μεταξύ τουρισμού και διασκέδασης, περιγράφει τη ζωή των μεταναστών και ιδιαίτερα των Ελλήνων στην Αμερική.

Εχώ επισημάνει μερικά σημεία απο της Ντίνας το άρθρο που κάθε άλλο παρά συνδιαλλακτικό είναι, και που κατά τη γνώμη μου δείχνei παντελή άγνοια της πραγματικότητος στην Αμερική. Παραδέχομαι ότι υπάρχει ένα γλωσσικό πρόβλημα με την Ελληνική μειονότητα εδώ στην Αμερική όπως και με όλες τις μειονότητες, aλλά όχι αναλφαβητισμός που οδηγεί τον Ελληνα στο επίπεδο του “σουβλακιού”όπως περιγράφεται από την αρθρογράφο. Ο Ελληνισμός της Αμερικής, όπως κακ αλλού, μεγαλουργεί σε ολους τους τομεις. Αυτό οφείλεται κυρίως στους ιδίους αλλα, στην χώρα που μας δέχτηκε να τη κάνουμε δεύτερη πατρίδα μας, και τις αμέτρητες ευκαιρίες που μας δίνει να αναπτυχθούμε.

Για το αναμασσημένο γλωσσικό θέμα που επικαλείται σήμερα η κ. Νικολοπούλου, γιατί σε λίγα χρόνια με την μη μετανάστευση πια Ελλήνων στην Αμερική δε θα μιλάμε για γλωσσικό πια θέμα, αλλά θα κοιτάζουμε πως να αφυπνήσουμε τους Ελληνες της διασποράς ανεξάρτητα της γλώσσας που ομιλούν, έχω να πω τα εξής.

H Ελληνική γλώσσα διδάσκεται απο αφανείς ήρωες Ελληνες εκπαιδευτικούς, παρά τα τεράστια εμπόδια που βάζει όχι μόνο το ελληνικό κράτος, αλλά και η εκκλησία, με κάποιες εξαιρέσεις, φυσικά. Το ελληνικό κράτος με τους ανήδεους και εκτός πραγματικότητας εκπαιδευτικούς συμβούλους που στέλνει, κάθε άλλο παρά βοηθάει τον ελληνισμό. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, όπως και πολλές φορές στο παρελθόν, από ότι καταλαβαίνω απο τις διάφορες συζητησεις που γίνονται στην εδώ ομογένεια, υποθάλπτουν παρά βοηθούν στη πρόοδο και διαιώνηση της ελληνικής γλώσσας. Μόνο διχόνοια ξέρουν να διασπείρουν αυτοί οι άνθρωποι, και να κατακερματίζουν το εκπαιδευτικό προσωπικό με ποταπές επιθέσεις και λασπολογίες. Η μόνη δε ασχολία που έχουν είναι η αυτοπροβολή, το προσωπικό όφελος, ο καρεκλοκενταυρισμός και η ρουσφετολογία.

Καλό θα ήταν αυτοί οι αδαείς καρεκλοκένταυροι της Ελλάδας και συγκεκριμένα του υπουργείου παιδείας και θρησκευμάτων ( αυτό των θρησκευμάτων τι το θέλαμε) να ερευνήσουν τα φημολογούμενα, και εάν αυτά είναι αλήθεια, να αποσύρουν τους κατά τα άλλα άσχετους αντιπροσώπους της εκπαίδευσης που έχουν, και να αφήσουν τους λίγους καλούς εκπαιδευτικούς που έχουμε να κάνουν απερίσπαστοι τη δουλειά τους. Εάν αυτά που φημολογούνται στην ομογένεια της Αμερικης αληθεύουν, τοτε, τέτοιου είδους «προστάτες» δεν χρειάζονται.

Οι Ελληνες εκπαιδευτικοί, εδώ στην Αμερική, διδάσκουν με πενιχρούς μισθούς, ταξιδεύοντας κατά μέσο όρο 40 χιλιόμετρα απλή διαδρομή για να φθάσουν στο πλησιέστερο σχολείο, με μηνιαίο μισθό περίπου 350 δολλάρια. Πως μπορεί αυτός ο εκπαιδευτικός να ανταπεξέλθη το κόστος της ζωής με αυτά τα ψίχουλα που παίρνει από την εκάστοτε κοινότητα; Που να πρωτοβάλει τα 350 δολλάρια; στη βενζίνη, στα βιβλία, στις φθορές αυτοκινήτου, η για να συντηρήσει την οικογένιά του;

Παρ’’ολα αυτά, αυτοί οι ευσυνείδητοι αυτοί άνθρωποι κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους και τα παιδιά που αποφοιτούν απο τα ελληνικά σχολεία, δεν περιορίζονται ούτε στο σουβλάκι της Ντίνας, ούτε στους τσάμικους χορούς και μόνο, κατά την ίδια. Και την ιστορία τους γνωρίζουν, και τις παραδόσεις τους και απο που κρατά η σκούφια τους γνωρίζουν. Γνωρίζει η Ντίνα απο που κρατά η σκούφια της?

Σε ένα ακόμη σημείο που η Ντίνα κάνει λάθος, είναι όταν λέει ότι οι Ελληνες της Αμερικής περιμένουν, ρομαντικά να βρούν την εξιδανικευμένη πατρίδα. Πόσο λάθος έχεις καημένη Ντίνα. Οι Ελληνες εδώ, είναι ρομαντικοί, αλλά είναι και πολύ πραγματιστές, προσγειωμένοι, και προσανατολισμένοι.

Συμφωνώ ότι οι Ελληνες στην Ελλάδα έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια. Αλοίμονο εαν έμεναν σε ένα σταθερό σημείο. Εχουν αλλάξει πολύ, αλλά προς πιά κατεύθυνση; Τους έχετε ακούσει πως ομιλούν την Ελληνική γλώσσα απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο δρόμο; Κοντεύει η Αγγλική να είναι η επίσημη γλώσσα των Ελλήνων αφού η επιροή της είναι εμφανής στη καθομιλουμένη. Ακόμη και η κ. Νικολοπούλου δεν παραλείπει να χρησιμοποιεί τις «Αγγλικούρες» της. Δεν ακούς μια πρόταση χωρίς να έχει μέσα και Αγγλικές λέξεις και αυτές ακατανόητες. Διάβασε τους πηχαίους τίτλους των εφημερίδων, άκουε τα Ελληνικά προγράμματα και θα καταλάβεις τι σου λέω για τον ξεπεσμό μας.

Εδώ τα παιδιά ομιλούν τα λίγα Ελληνικά που έμαθαν τέλεια. Γνωρίζουν δε καλύτερα απο πολλούς στην Ελλάδα την ιστορία της Ελλαδας, ποιος ήταν ο Δευκαλίωνας, ο Ηράκλειτος, ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και η Υπατία. Παίζουν στα τοπικά θεατρα τραγωδίες χρεισιμοποιόντας την Ελληνικη γλώσσα, μόνο και μόνο για να μη χασουν την επαφή απο τις ελληνικές τους ρίζες. Γνωρίζουν την ιστορία του μικρού χωριού των γονέων τους και ακόμη πιο πολλά για την ιστορία των Ελλήνων.

Συμφωνώ οτι υπάρχουν πολλοί σύλλογοι και ενίοτε μαλώνουν μεταξύ τους. Υπαρχουν όμως και σοβαροί οργανισμοί, απο Ελληνες επιστήμονες και πολιτικούς που βοηθούν την Ελλάδα όσο μπορούν. Είναι οι ίδιοι αυτοί ελληνες που ασκούν επιρροή στο πολιτικό σύστημα της Αμερικής, παρά τα εμπόδια που τους θέτει η εκάστοτε πολιτικη ηγεσία της Ελλαδας. Ειναι οι ίδιοι που βοηθούν και κάνουν οτι περνά απο το χέρι τους που τόσο απερίσκεπτα κατεβάζει η χαριτόβρυτος αλλα κατα τα άλλα αδαής αρθρογράφος στο επίπεδο του σουβλακιού. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι Ελληνες της Αμερικής, η ισορροπία όπλων Τουρκίας-Ελλάδας θα ήταν ανισορροπία. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Οσο για τους προστάτες που κάθε τόσο μας στέλνει το Ελληνικό κράτος, να τους κρατήσει για δική του ωφέλεια. Εμεις ούτε προστάτες χρειαζόμαστε, αλλά ούτε και το καρεκλοκενταυροκεντρικό ΣΑΕ. Είμαστε αυτάρκεις. Δε γίνονται πια πιστευτοί ότι δήθεν ενδιαφερονται για το καλό των Ελλήνων της Αμερικής. Ο κύριος στόχος τους είναι το οικονομικό και πολιτικό όφελος. Ας μας αφήσουν ήσυχους και ενωμένους.

Τέλος κάνω έκκληση να μας αφήσουν ήσυχους όλοι αυτοί σαν την Ντίνα να κάνουμε τη δουλειά μας όπως τη κάνουν κι αυτοί χωρίς να τους ενοχλούμε. Αρθρα σαν της Ντίνας Νικολοπούλου, μόνο συγκρούσεις και διάσπαση μπορούν να φέρουν ανάμεσά μας.