|
|
|||||||
|
poliths hlias-palantza agnh Φωτογραφία είσαι μιας στιγμής που βγάλαμε μιαν άνοιξη ή χειμώνα Ασπρόμαυρη μου έμεινες εικόνα απο ένα ακόμα φιλμ της εποχής Παγίδα μιας ατέλειωτης φυγής Τι γρήγορα το φως που ταξιδεύει Το αστέρι μας εκεί πια δεν σαλεύει στο χάρτινο απόκομμα που ζεις Μα δεν σωπαίνει αυτή η στιγμή αχ, δεν σωπαίνει Γυαλί σαν να 'ταν το χαρτί το σπάει και βγαίνει Μα δεν σωπαίνει αυτή η στιγμή πως δεν σωπαίνει Μέσα στη νύχτα με ξυπνάει και με πεθαίνει Φωτογραφία είσαι μιας ζωής που θέλησα για μένα να κρατήσω Νομίζοντας πως έτσι θα την κλείσω στα δίχτυα μιας ασπρόμαυρης στιγμής Μα δεν σωπαίνει αυτή η στιγμή... Μα δεν σωπαίνει αυτή η στιγμή... ANTIO zeibekoglou chrhstos Έφτασε λοιπόν το τέρμα έτσι δεν το 'χα φανταστεί όλα μοιάζουν ένα ψέμα μια ιστορία παιδική Τώρα μένει πια το αντίο μα ποιος πρώτος θα το πει σ' ένα θέατρο για δύο που δεν έχει λογική Βάζω εγώ λοιπόν το άλφα πες τα σύμφωνα εσύ τα φωνήεντα που μένουν ασ' το χρόνο, ασ' το χρόνο, ασ' το χρόνο να τα πει Μάζεψα όλα τα κομμάτια τις καλύτερες στιγμές λόγια όνειρα κι εικόνες τώρα καίνε σαν πληγές Μεσ' της λησμονιάς το πλοίο δίχως να 'χουμε ενοχές ένα τελευταίο αντίο και τελειώνει πια το χθες Βάζω εγώ λοιπόν... |