Επιγραμματικά:

1. Ο κ. Νίμιτς ασχολείται με το θέμα του «ονόματος» διότι το ζητήσαμε, όπως ζητάμε μόνιμα και τη διεθνή παρέμβαση στο Κυπριακό. Τα ζητάμε αυτά διότι δεν καταφέρνουμε να τα βρούμε όχι μόνο με τους γείτονες αλλά και με τους δικούς μας. Οσοι ξένοι δέχονται μεσολαβήσεις είναι ήρωες ή αφελείς: είναι βέβαιο ότι θα τους πούμε «ενεργούμενα των Αμερικανών», αισχρούς ανθέλληνες και (υπάρχει προηγούμενο) σεξουαλικά... ύποπτους!

2. Η Μακεδονία είναι όντως μία: γεωγραφικά. Με βάση τις συμβάσεις που υπογράψαμε μετά από αιματηρούς πολέμους είναι σήμερα χωρισμένη σε τρία άνισα μέρη, πολιτικά και εθνοτικά ξέχωρα: το μεγαλύτερο τμήμα είναι ελληνικό, το δεύτερο σε μέγεθος είναι η σημερινή «ακατονόμαστη» γειτονική δημοκρατία και το τρίτο, το μικρότερο, είναι βουλγαρικό. Εγιναν ανταλλαγές πληθυσμών με βαρύ ανθρώπινο κόστος για όλους. Ο Μοραΐτης λέγεται Μοραΐτης γιατί γεννήθηκε στον Μοριά, κι ας είναι Αρβανίτης. Συνεπώς όσοι γεννήθηκαν στη γεωγραφική Μακεδονία είναι Μακεδόνες, ανεξάρτητα από την εθνοτική τους καταγωγή. Ετσι, οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι και οι Κρητικοί που γεννήθηκαν στην ελληνική Μακεδονία είναι Μακεδόνες. Χωρίς να είναι... απόγονοι του Μεγάλου Αλέξανδρου!

3. Συμβαίνει ότι με τη δική μας συναίνεση από το 1945 (υπάρχει ντοκουμέντο στον ΟΗΕ) η μία από τις τρεις Μακεδονίες έχει διαλέξει τον όρο Μακεδονία ως όνομα για το ομόσπονδο και μετά ανεξάρτητο κράτος που ιδρύθηκε εκεί. Στην ελληνική Μακεδονία δεν τέθηκε ζήτημα ονόματος γιατί είναι τμήμα της Ελλάδας. Το σωστό θα ήταν το όνομα του μακεδονικού κράτους (και όχι περιφρονητικά «κρατίδιου») να περιλαμβάνει έναν όρο που να το ξεχωρίζει από τις άλλες δύο Μακεδονίες. Εμείς είπαμε με πείσμα «ποτέ». Απορρίψαμε κάθε σχετική πρόταση. Τώρα διεθνώς, ως κράτος, η Μακεδονία είναι μία. Η άλλη. Γυρέψαμε την ήττα. Την πετύχαμε. Και φωνασκούν ακόμη όσοι «υπερπατριώτες» έκαναν το παν για να ηττηθούμε. Κανονικά θα έπρεπε να λογοδοτήσουν.

4. Μακάρι να γίνει κάτι με την τωρινή ύστατη διαπραγμάτευση όχι τόσο για το όνομα όσο για να αποφύγουμε την ξεφτίλα της χώρας. Ολες οι πολιτικές δυνάμεις ευθύνονται για τα αδιέξοδα, με πρώτη τη ΝΔ αλλά και το ΠαΣοΚ του εμπάργκο, που πάντως υπέγραψε μετά την ενδιάμεση συμφωνία. Θα έπρεπε τώρα, με την ουρά κάτω από τα σκέλια, να βοηθήσουν. Φοβάμαι ότι είναι μικροί και δεν θα το πράξουν. Αλλά η ελπίδα, ελπίδα... Πεθαίνει, λένε, τελευταία.

Το ΒΗΜΑ