Μιά φορά, η κόρη μου που τότε ήταν 7-8 χρονών και στην οποία είχα μεταλαμπαδεύσει την παθολογική μου λατρεία για την "μητερούλα" και η οποία απο τα 6 της μίλαγε και διάβαζε ελληνικά καλύτερα απο τα ελληνόπαιδα, βλέποντας την ελληνική σημαία να κυμματίζει μπροστά στο σπίτι μας και εμένα να φορώ την στολή του αμερικανικού στρατού φεύγοντας για την ετήσια μηνιαία εφεδρική υπηρεσία, σήκωσε τα μάτια της κοιταζοντάς με και ρώτησε αυτό που προφανώς την έκαιγε απο καιρό....

-Μπαμπάαααα άμα γίνει πόλεμος Ελλάδας και Αμερικής εσύ με ποιόν θα πολεμήσεις;...

-Με κανέναν -της απάντησα- γιατί δεν μπορώ να σηκώσω όπλο εναντίον καμμιάς απο τις δυό πατρίδες μας, αλλά μη στενοχωριέσαι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ γιατί είμαστε οι καλύτεροι φίλοι.

-Α......είπε μόνο αλλά κατάλαβα την απέραντη ικανοποίηση και ευτυχία που ένοιωσε όταν άκουσε πως εμείς, μια ελληνοαμερικανική οικογένεια θα προτιμούσαμε να περάσουμε στρατοδικείο παρά να βλάψουμε τον έναν ή τον άλλον.

Σταλαγματιά σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά.
Το τι τράβηξε αυτό το παιδάκι απο το σύστημα όταν γύρισε στην Ελλάδα είναι απερίγραπτο. Η αρχική της ευτυχία μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ακόμη και στην δευτέρα δημοτικού ήθελε να την βάλει ένας χουντοβασιλικός διευθυντής (στον εγκέφαλο χουντοχοντρός) -κι ας πήγαινε στην 6η- όχι για την γλώσσα και τα λοιπά, αλλά για να μάθει όπως πρέπει λέει, τα θρησκευτικά και την γεωγραφία, αντίθετα σε κάθε νομοθεσία που προβλέπει την φοίτηση στην αντίστοιχη τάξη ακόμη κι αν δεν μπορείς να πείς μια λέξη.

Πρό καιρού κι αφού βλέπει πλέον ότι ίσως πάει χαμένη η σχετική κλίση της πρός τις ιατρικές επιστήμες, γνωρίζοντας τα χάλια των δήθεν πανεπιστημίων και μιάς και την έχω εκπαιδεύσει να είναι τιμιοτέρα των χερουβείμ κι αν γίνει γιατρός και διανοηθεί να πάρει έστω και ένα κεφάλι γραβιέρα απο άνθρωπο εγώ ο ίδιος θα την κρεμάσω ανάποδα, μού είπε όλο παράπονο....

-Γιατί ρε μπαμπά μας έφερες να ζήσουμε εδώ;

Δεν αμφιβάλλω καθόλου πως η μέρα που θα χάσω το παιδί μου απο κοντά μου πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα!
Είναι η μοίρα του μετανάστη φαίνεται να μη μπορεί να βρεί γαλήνη ποτέ!
Δεν θα μου φταίει η Ελλάδα αλλά μόνο ο εαυτός μου, που έβλεπε αλλά δεν ήθελε να πιστέψει και που έδωσε τόσο βάρος σε κάτι ελαφρύτερο κι από φελό!

--------------------------------------------

Ο Σαρδανάπαλος με την γκομενίτσα του την Τζίνι και τον πρώην γκομενό της τον Παντελή απο την Καλαμάτα στον οποίο επέστρεψα την Τζίνι και ζούν ακόμη μαζί και ευτυχισμένοι!
Εδώ τελειόφοιτοι Λυκείου στην ελληνική παρέλαση της 5ης Λφρ....... Happy Days!!!