Αγαπητοί φίλοι, αγαπητέ Ted. Χαίρομαι που διαβάζω το σχόλιό σου «εκλογές στην Ελλάδα», που επισημαίνεις την περιφρόνηση των μικρών κομμάτων από τους πολίτες και παράλληλα ελπίζεις στην καταψήφιση των μεγάλων κομμάτων, Πασόκ και Ν. Δ. και το δυνάμωμα του πλουραλισμού.
Κατά τη γνώμη μου, απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, στην Πατρίδα μας πρόκειται για κομματικές εκλογές και όχι για πολιτικές. Η «αντιπαράθεση» των δύο μονομάχων αφορά μ ό ν ο ποιος θα διαδεχτεί την καρέκλα και ποιος θα αναδειχτεί ο καλλίτερος έμπορας. Κι αυτό πάει λέγοντας.
Και εδώ είναι το πρόβλημα. Έχουν καταφέρει την κομματική χαλιναγώγηση των πολιτών και την αλλοίωση της νοημοσύνης και πολύ περισσότερο έχουν μετατρέψει τον Πολίτη σε αδιάφορο. Βεβαίως και τα μικρά κόμματα της Αριστεράς δεν απαλλάσσονται από την ευθύνη τής τρέχουσας κατάστασης, η οποία, κατάσταση, έχει πάρει πλέον διαχρονικό χαρακτήρα.
Σε ό,τι αφορά τον ελληνισμό της διασποράς, με πικρία μου διαπιστώνω τη μεγιστοποίηση της αδιαφορίας τους, όταν εμείς σαν ελληνισμός στην αποδημία αντιμετωπίζουμε τρομερά προβλήματα και δυσκολίες, που κάποια φορά θα μας φέρουν στο εδώλιο σαν κατηγορούμενους με δικαστές τα ίδια μας τα παιδιά μας, που θα χτυπούν με τα σφυριά τους καταδικάζοντας την κούφια ψυχή μας.
Μιλώ για αδιαφορία διότι αυτό φαίνεται παντού στους χώρους μας, φτάνει κανείς να περιδιαβεί το διαδίκτυο και να δει από μόνος του πόσοι είναι εκείνοι που πονοκεφαλούν, για να ακριβολογήσω, πόσοι είναι εκείνοι που προβάλλουν τις απόψεις τους άφοβα και λεύτερα σαν έλληνες. Οι αναφορές στα σημερινά (που είναι και χτεσινά και θα γίνουν και αυριανά) πολιτικά-κομματικά δρώμενα, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Γι’ αυτό και εκδήλωσα τη χαρά μου. Είμαι βέβαιος ότι μπορούν και οι ποιητές και οι συγγραφείς αλλά και ο κάθε συμπατριώτης πολίτης να έχουν και πολιτική άποψη (πολιτική όχι κομματική). Εκείνοι δε που ασχολούνται και πρεσβεύουν το λόγο, θεωρώ ότι είναι υποχρεωμένοι και να τον προβάλλουν καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα του καιρού μας για ένα καλλίτερο αύριο. Διότι η πολιτική είναι η ίδια η ζωή, την οποία εμείς κατευθύνομαι. Άσχετα αν γίναμε Αμερικανοί ή Γερμανοί-Ευρωπαίοι Πολίτες, η ρίζα μας είναι μια πολιτιστική παρακαταθήκη κι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι και να την φυλάξουμε και να την παραδώσουμε στα παιδιά μας, κάτι που τα κόμματα δεν νοιάζονται.
Θα κλείσω με ένα απόσπασμα με αναφορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα.

«Τρέξτε αδέλφια μου κι εσήμανε η άγια ώρα,
-μια άγια ώρα, που ποτέ δε θα μας ξαναρθεί-
σε οικουμενικό προσκλητήριο μας καλεί
με πρωταγωνιστάδες εμάς, τους απογόνους του Ομήρου,
του Πίνδαρου, των Αθανάτων όλων και του Πνεύματος

Τρέξτε, λοιπόν, απ ολούθε της Γης μας τα μέρη
Μ άμφια κατάλευκα, με κλώνους δάφνης και ελιάς
Και αντί γι ασπίδες, μαχαίρια και κοντάρια,
μέσα απ’ τα ματωμένα στήθια σας, προτάξτε περιστέρια
Δείχνοντας πως είμαστ εμείς οι απόγονοι
θεών, γιατρών, μυριάδων σοφών,
μουσών, ποιητών και λαμπρών αθλητών,
μιας ασήκωτης Πνευματικής Κληρονομιάς

Περάστε σαν σίφουνες από μαχαλάδες
ουρλιάξτε, μην σκιάζεστε στου Κόσμου τις γωνιές
Είμαστ εμείς, κρώξτε αντάμα
Είμαστ εμείς, με φωνή σαν βροντή
που θα σκιάξει τους λύκους, που τριγύρω ουρλιάζουν
που χαλούνε το κάλλος, που μολύνουν την Πηγή
να στερέψει από ήλιο, να χηρέψει από Φως
και να κάνουν το Πνεύμα ύλη Πολέμου, ύλη φωτιάς
ύλη θανάτων και πικρής συφοράς

Τρέξτε αδέλφια μακρινά, των Πέντε Ηπείρων
Μη χάνετε το θάρρος σας κι είναι μακριά ο χειμώνας
Μόνο να φυλαχτείτε!
Βάλτε βαθιά τις ρίζες σας, μαζί αγκαλιαστείτε,
αγέρας είναι δυνατός, να μη τον φοβηθείτε!…»

Β. Φ. 24.01.2004 Γερμανία