Για τον φετινό ΑΡΗ και την ήττα στον τελικό κυπέλου

Παρά την πικρή ήττα στον τελικό κυπέλου, οι φίλαθλοι που αγαπούν ή εκτιμούν την ομάδα του ΑΡΗ έχουν κάθε λόγο να συνεχίζουν να είναι αισιόδοξοι, έχουν κάθε λόγο να είναι βέβαιοι ότι η ομάδα θα συνεχίσει να πορεύεται προς το καλύτερο.
Κι αυτό, διότι η διοίκηση του ΑΡΗ βρίσκεται σε γενικές γραμμές στη σωστή κατεύθυνση, δηλαδή απέκλεισε για πάντα τους μεγαλοεπενδυτές από το τιμόνι της ομάδας, εξυγίανε οικονομικά την ομάδα που είχε λεηλατηθεί από μεγαλόσχημους επιχειρηματίες και διαχειρίζεται τις τύχες της ομάδας με γνώμονα την συνεχή ενίσχυση της, θέτοντας συνεχώς όλο και πιο υψηλούς στόχους.

Όμως η ήττα στο τελικό κυπέλου δυστυχώς ήταν αναμενόμενη. Ο δρόμος προς την ήττα στρώθηκε από μια σειρά ατυχών επιλογών της διοίκησης και του προπονητή.

ΛΑΘΟΣ ΠΡΩΤΟ, Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ: Ένα μήνα ακριβώς πριν από τον τελικό, ο πρόεδρος του ΑΡΗ είχε πει σε συνέντευξη τύπου: "Θεωρώ ότι ήρθε η στιγμή να πανηγυρίσουμε τη κατάκτηση ενός τίτλου έπειτα από πολλά χρόνια. Αυτή είναι άλλωστε η δίψα όλων μας" ... "Το μυαλό μας βρίσκεται στον τελικό της 17ης Μαΐου". Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλοι στον ΑΡΗ, παράγοντες της διοίκησης, παλαίμαχοι παίκτες κλπ, τόνιζαν σε κάθε ευκαιρία ότι ο απόλυτος στόχος του ΑΡΗ είναι η κατάκτηση του κυπέλου. Ακουγόταν ότι ο Ολυμπιακός είναι κορεσμένος από τίτλους, ότι έχει χάσει τον ρυθμό του αφού είναι μακριά από επίσημους αγώνες, ότι «ο Θεός χρωστάει ένα κύπελο στον ΑΡΗ» κλπ. Δημιουργήθηκε έτσι μέσα σε λίγες εβδομάδες σε όλους η αίσθηση ότι αυτός που πρέπει να είναι φαβορί, είναι ο ΑΡΗΣ. Ο στόχος της κατάκτησης του κυπέλου εδώ και ένα μήνα άρχισε σιγά-σιγά να βαραίνει πάνω στα μυαλά και τα πόδια των παικτών. Το πόσο βαριά ήταν τα πόδια των παιχτών από το άγχος, φάνηκε στον τελικό πολύ νωρίς, από τις εκτελέσεις των στημένων φάσεων, που ήταν πολύ κακές, αλλά και στην κατάρρευση της ομάδας μετά το 1ο γκολ. Κατά τη γνώμη μου, διοίκηση και προπονητής έπρεπε να κινηθούν σε χαμηλούς τόνους του στυλ «πετύχαμε τον βασικό στόχο της εξόδου στο UEFA, στον τελικό θα παίξουμε για να το χαρούμε, ο Ολυμπιακός είναι το φαβορί» κλπ.

ΛΑΘΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ, ΤΟ ΑΝΑΡΧΟ ROTATION: Ο Μπάγιεβιτς, πριν ακόμη και από την έναρξη των πλέϊ-οφ, δήλωσε ότι είναι πολύ δύσκολο για την ομάδα να διεκδικήσει την πρώτη θέση και την έξοδο στο champions league. Μετά τον πρώτο αγώνα με τον ΠΑΟ, παραιτήθηκε οριστικά από αυτόν τον στόχο και χάραξε την γραμμή του rotation. Ένα rotation όμως άναρχο που μου δημιούργησε πολλά ερωτηματικά τα πιο τρανταχτά από τα οποία είναι τα παρακάτω: 1. Στον αγώνα με τον ΠΑΟ στο Χαριλάου που ήταν το καθοριστικό παιχνίδι που θα έκρινε εάν ο ΑΡΗΣ θα συνέχιζε να διεκδικεί κάτι καλύτερο στα πλέϊ-οφ, δεν έβαλε τον Γκαρσία, έναν παίκτη βαρόμετρο για τον ΑΡΗ. 2. Στο ματς με τον ΠΑΟ (6 μέρες πριν τον τελικό) ο Κόκε έπαιξε μέχρι το 66’ και ο Γκαρσία μπήκε στο 66’ ενώ το σκορ ήταν ήδη 3-0. 3. Στο ματς με τον Πανιώνιο, τρεις μέρες πριν τον τελικό, ο Ίβιτς έπαιξε σε ολόκληρο το 2ο ημίχρονο ενώ ο Ζεντίλ (παίκτης βασικός κατά την γνώμη μου) έβγαλε ολόκληρο τον αγώνα ενώ ο Χαβίτο εξαιτίας των γκολ που πέτυχε με την ΑΕΚ, έμεινε εκτός αποστολής για να είναι έτοιμος για τον τελικό.
Είναι γνωστό ότι ο Γκαρσία είναι παίκτης που δεν φοβάται να βάζει τα πόδια του στη φωτιά και αυτό ισχύει σε όλα τα ματς, ακόμη και τα φιλικά. Είναι επίσης γνωστό ότι οι παίκτες των ομάδων του ΠΟΚ ιδιαίτερα του ΠΑΟ και της ΑΕΚ έχουν μάθει να παίζουν δυνατά και πολλές φορές επικίνδυνα, αφού σπάνια «βλέπουν» κάρτα. Κατά την γνώμη μου λοιπόν οι Γκαρσία, Ίβιτς και Κόκε είναι οι απολύτως αναντικατάστατοι παίκτες της ομάδας (το ίδιο αναντικατάστατοι είναι και οι Παπαδόπουλος και Γκιάρο αλλά αυτοί είναι δυσκολότερο να τραυματιστούν) και έπρεπε να προφυλαχθούν κατά το τελευταίο 10ήμερο πριν από τον τελικό, διότι σε περίπτωση τραυματισμού δεν θα υπήρχε χρόνος να αναρρώσουν.

ΛΑΘΟΣ ΤΡΙΤΟ, Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ, ΤΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΚΑΙ Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ:
Η ενδεκάδα κατ’ αρχήν. Είναι γνωστό ότι ο Χαβίτο είναι ένας παίκτης προβληματικός και αυτό έχει αποδειχτεί κατ’ επανάληψη. Δεν είναι ικανός να διασπάσει μια καλά οργανωμένη άμυνα, μπορεί εύκολα να εξουδετερωθεί από έναν καλό πλάγιο μπακ, έχει κακή τελική πάσα (στα τυφλά), κακό σουτ (στα τυφλά) και κακό τελείωμα. Παρόλα αυτά, μια συμπωματικά καλή εμφάνιση (μετά από πολύ καιρό) στο ματς με την ΑΕΚ ήταν αρκετή για να κερδίσει μια θέση στην βασική ενδεκάδα.
Το στήσιμο. Αν δεν κάνω λάθος, η ομάδα στήθηκε με ένα 4-4-2 με ρόμβο. Τις πλαγιοκοπήσεις ανέλαβαν οι Χαβίτο και Σιστόν. Όμως είναι γνωστό ότι τα βαριά όπλα του ΑΡΗ στις πλαγιοκοπήσεις είναι ο Κάλβο και ο Ζεντίλ που έχουν καταπληκτική τεχνική κατάρτιση και ταχύτητα. Η αδυναμία διάσπασης των άκρων του Ολυμπιακού, εγκλώβισε τον Κόκε ανάμεσα στους κεντρικούς αμυντικούς του Ολυμπιακού οι οποίοι δεν χρειάστηκε σχεδόν ποτέ να τραβηχτούν προς τα πλάγια, ώστε να δημιουργηθούν χώροι για τον Κόκε.
Η Τακτική. Ο Ολυμπιακός με τον Λεμονή και τον Σεγκούρα στον πάγκο, έμαθε να παίζει μία πολύ σφιχτή άμυνα με καταπληκτική ομαδικότητα και αλληλοκαλύψεις. Η φετινή ομάδα του Ολυμπιακού ήταν η καλύτερη των τελευταίων χρόνων. Σχεδιάζοντας την τακτική της ομάδας ο Μπάγιεβιτς θα έπρεπε να διαβλέψει ότι ο Ολυμπιακός πιθανότατα θα έπαιζε «περιμένοντας» τον ΑΡΗ. Το είδαμε στην Ευρώπη, το είδαμε και στο παιχνίδι του Ολυμπιακού στο Χαριλάου στον πρώτο γύρο. Ουσιαστικά το στήσιμο και η τακτική του Ολυμπιακού στον τελικό του κυπέλου ήταν πανομοιότυπη με αυτήν του παιχνιδιού του πρώτου γύρου. Η μόνη διαφορά ήταν ότι σε αυτό το παιχνίδι ο Ολυμπιακός δεν είχε να αντιμετωπίσει την κούραση από τα παιχνίδια της Ευρώπης.
Ο ΑΡΗΣ στον τελικό του κυπέλου ξεκίνησε με ενθουσιασμό επαρχιώτικης ομάδας. Ήταν εντολή του Μπάγιεβιτς ή οι παίκτες έκαναν του κεφαλιού τους? Δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση όμως εδώ κρίνεται ο κάθε προπονητής.
Εν κατακλείδι, ο Άρης, κατά την γνώμη μου, έπρεπε να περιμένει αυτός τον Ολυμπιακό. Να απαγορεύσει στον Ολυμπιακό τις αντεπιθέσεις.

Όλα αυτά δεν είναι γκρίνια αλλά μια προσπάθεια ανάλυσης των λαθών μας, ώστε να διδασκόμαστε και να μην τα επαναλαμβάνουμε.

Πολλοί έβαλαν το ζήτημα ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε καμιά τύχη απέναντι στον φετινό Ολυμπιακό. Είναι εντελώς λανθασμένη άποψη. Τις ομάδες δεν τις κάνουν τα μπάτζετ και οι μεμονωμένοι παίκτες γιατί το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό παιχνίδι. Αυτό έχει αποδειχθεί άπειρες φορές (ας θυμηθούν οι καλόπιστοι φίλαθλοι του Ολυμπιακού το ματς του Ολυμπιακού μέσα στη Ρεάλ και το ματς του ΑΡΗ με την Σαραγόσα. Η ομαδικότητα, οι επιλογές του προπονητή (ενδεκάδα, στήσιμο, τακτική) κλπ παίζουν κύριο ρόλο. Δυστυχώς για τον ΑΡΗ ο Ολυμπιακός σε αυτό το παιχνίδι «σκάκι» κέρδισε κατά κράτος τον ΑΡΗ σε όλα τα επίπεδα. Θέλω να πω ότι όσο χαζό έκανε ο Γκαλέτι τον Καράμπελα στο ένας προς ένα, τόσο χαζό θα έκανε και ο Κάλβο τον Πάντο στο ένας προς ένα, μόνο που ο Πάντος αντιμετώπιζε τον Κάλβο πάντα με βοήθειες και με οργανωμένη άμυνα, ενώ ο Γκαλέτι έκανε τα μαγικά του σε αντεπιθέσεις.

Ο δρόμος του ΑΡΗ δεν θα είναι εύκολος διότι δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνον τον κακό μας εαυτό, αλλά και τον λυσσασμένο πόλεμο των μεγαλοεπιχειρηματιών του ΠΟΚ, των δορυφόρων τους και των υπάλληλων τους.
Επομένως η σταθερή στήριξη της ομάδας από τους φίλους και οπαδούς της είναι απολύτως απαραίτητη. Ο ΑΡΗΣ άνοιξε έναν δρόμο που καμία άλλη ομάδα δεν έχει ανοίξει. Κυβερνιέται από τους φιλάθλους του. Και αυτό το στοίχημα πρέπει να το κερδίσουμε για το καλό του ΑΡΗ αλλά και του Ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα.