Giorgos
|
| (Admin) |
| Wed Dec 01 2004 11:07 PM |
|
45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
|
Αλλο ένα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έφτασε στο τέλος του. Τώρα που η αυλαία έπεσε τα συναισθήματά μας ανάμικτα. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να προχωρήσουμε σ' έναν απολογισμό όσων ζήσαμε και είδαμε κατά την πενθήμερη παραμονή μας στη συμπρωτεύουσα εστιάζοντας στις καλές και στις κακές στιγμές της φετινής διοργάνωσης, αλλά και στις ατάκες που έκλεψαν την παράσταση.
Οσα μας άφησαν θετικές εντυπώσεις...
Η νέα ταινία του Κορεάτη σκηνοθέτη Κιμ Κι Ντουκ ''3Iron''. Ισως ό,τι καλύτερο είδαμε φέτος στο Φεστιβάλ. Ο δημιουργός του ''Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και πάλι άνοιξη'' και του ''Κοριτσιού με το αγγελικό πρόσωπο'' επιστρέφει με την πιο ολοκληρωμένη, κατά τη γνώμη μου, ταινία του. Νεαρός άστεγος μπαίνει σε σπίτια αγνώστων, όσο αυτοί λείπουν σε ταξίδι, και τα χρησιμοποιεί σα δικά του, μέχρι τη στιγμή που θα συναντήσει σ' ένα απ' αυτά μια κοπέλα που την κακοποιεί ο άντρας της... Κυριολεκτικά μας καθήλωσε. Συγκλονιστική δουλειά από έναν σπουδαίο Βουδιστή σκηνοθέτη.
Η ρετροσπεκτίβα στο έργο του Ιάπωνα Χιροκάζου Κορέντα. Οι περισσότερες ταινίες του διακρίνονται για τους αργούς τους ρυθμούς, τη διεισδυτική κινηματογράφηση και τα ακριβά τους συναισθήματα. Καλύτερη όλων η τελευταία του δημιουργία, το ''Κανείς δεν ξέρει'', ο μικρός πρωταγωνιστής της οποίας κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου. Τέσσερα μικρά παιδιά εγκαταλελειμμένα από τη μητέρα τους παλεύουν να βιοποριστούν χωρίς να καταφύγουν στην αστυνομία, αφού κάτι τέτοιο θα τα χωρίσει για πάντα. Λιτό και συγκινητικό με εξαιρετικές ερμηνείες.
Η συζήτηση για τον Ανεξάρτητο Αμερικάνικο Κινηματογράφο που έγινε κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ με ομιλητές τους καταξιωμένους σκηνοθέτες Αλεξάντερ Πέιν, Τοντ Σόλοντζ, Κεντ Τζοουνς και Τοντ Βέροου. Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις για το πώς μπορεί να γίνει καλύτερος ένας κινηματογράφος που έχει την ''πολυτέλεια'' να ψάχνεται χαρίζοντάς μας άλλες φορές αριστουργήματα και άλλες φορές υπέρτατες χαζομάρες. Η κριτική που ασκήθηκε στο Χόλλυγουντ δριμεία.
Η δέσμευση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ, κ. Χρήστου Παναγόπουλου, σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ότι η ΕΡΤ θα συνεχίσει να στηρίζει και να χρηματοδοτεί τον ελληνικό κινηματογράφο, διευρύνοντας παράλληλα τον κύκλο εκπομπών που προβάλλουν το σινεμά.
Η τελετή λήξης στο Ολύμπιον την Κυριακή, 28 Νοεμβρίου, το βράδυ. Πολύς ο κόσμος, αλλά και πολύ καλύτερη η οργάνωση από άλλες φορές. Αποφεύχθηκαν κάθε λογής έκτροπα, ενώ και η ίδια η τελετή ήταν λιτή, όπως αρμόζει σ' ένα φεστιβάλ που θέλει να λέει ότι αναζητά την ουσία και όχι το θέαμα.
Η αύξηση κατά 5% των θεατών που παρακολούθησαν τις προβολές συγκριτικά με πέρυσι. Μπορεί να εκνευριζόμασταν που δεν βρίσκαμε εισιτήρια για τις ταινίες που θέλαμε, αλλά από την άλλη χαιρόμαστε που υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο.
Οσα μας άφησαν αρνητικές εντυπώσεις...
Η πλειοψηφία των ελληνικών ταινιών. Λυπάμαι που το λέω, αλλά το επίπεδο φέτος ήταν σε γενικές γραμμές χαμηλό. Η επισήμανση της Π.Ε.Κ.Κ. ότι ''είναι εμφανέστερο από ποτέ πόσο αποξενωμένοι είναι οι Ελληνες κινηματογραφιστές από τη σύγχρονη πραγματικότητα'' είναι ιδιαίτερα εύστοχη. Τουλάχιστον από έμπειρους κινηματογραφιστές, όπως οι Γιώργος Πανουσόπουλος, Τάσος Ψαρράς και Αντώνης Κόκκινος, περιμέναμε κάτι περισσότερο από κενές προκλήσεις, ακαδημαϊκές προσεγγίσεις και σεξοψυχολογικές εμμονές, ενώ και οι νέοι και ανερχόμενοι σκηνοθέτες (Κούτρας, Ηλιάδης και Κατσίκης) θα πρέπει να δουλέψουν περισσότερο τις ιστορίες τους, αφού φαντασία και ταλέντο διαθέτουν.
Η ρετροσπεκτίβα στον Ιάπωνα Κιγιόσι Κουροσάβα. Υποτίθεται ότι είναι ο μετρ του τρόμου στη χώρα του, αλλά, κατά τη γνώμη μου, οι ταινίες του δεν είναι τίποτα περισσότερο από εμπορικά θριλεράκια τύπου ''The Ring'' που δε νομίζω ότι ταιριάζουν στη φυσιογνωμία του φεστιβάλ. Αυτές οι Γιαπωνέζες όταν ουρλιάζουν είναι ανυπόφορες!
Ολη αυτή η προεδρολογία και διαδοχολογία που κυριάρχησε γύρω από το πρόσωπο του διευθυντή του Φεστιβάλ, Μισέλ Δημόπουλου. Νομίζω ότι αυτές οι φήμες και τα σενάρια που απασχόλησαν καθ' όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ τα δημοσιογραφικά ''πηγαδάκια'' μετακίνησαν το ενδιαφέρον από το καλλιτεχνικό μέρος στο πολιτικό, κάτι το οποίο σίγουρα δε βοηθάει τον θεσμό.
Το γενικότερο υποτονικό κλίμα. Παρά τις κατάμεστες αίθουσες στις προβολές των ''δυνατών χαρτιών'' του φεστιβάλ, δε νιώσαμε ότι βρισκόμαστε σε μια πραγματική γιορτή, όπως άλλες χρονιές. Τις πταίει άραγε;
Είπαν...
Πέτρος Τατούλης (υφυπουργός Πολιτισμού): ''Ο κινηματογράφος είναι βιομηχανικό προϊόν...'' Οπως το αυτοκίνητο ας πούμε;
Νίκος Παναγιωτόπουλος (σκηνοθέτης): ''Ευτυχώς που υπάρχει και η FIPRESCI και παίρνουμε κι εμείς κάνα βραβείο.'' Για όσους δεν καταλάβατε η μπηχτή αφορά την Π.Ε.Κ.Κ. (Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου).
Φωτεινή Σισκοπούλου (σκηνοθέτης): ''Η Ελληνική Τηλεόραση με εγκατέλειψε σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής της ταινίας μου.'' Λίγα μόλις λεπτά πιο πριν, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, κ. Χρήστος Παναγόπουλος, είχε πει ότι η ΕΡΤ στηρίζει τον ελληνικό κινηματογράφο…
Ανώνυμος φωτογράφος: ''Ε! Βούλγαρη!!!'' Φωτογράφος καλεί (ή μήπως απειλεί) με ιδιαίτερα κομψό τρόπο τον Παντελή Βούλγαρη να μείνει ακίνητος πάνω στη σκηνή για να τον φωτογραφήσει.
Κεντ Τζόουνς (Αμερικανός σκηνοθέτης): ''Οι άνθρωποι του Χόλλυγουντ είναι ηλίθιοι. Οι περισσότεροι είναι επιχειρηματίες που είτε κόβουν χοιρομέρι είτε εισιτήρια είναι το ίδιο γι' αυτούς.'' Αδικο έχει;
Η ατάκα του Φεστιβάλ
Μοσέν Αμιργιουσέφι (ο Ιρανός σκηνοθέτης του ''Πικρό όνειρο'' που κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο κατά τη βράβευσή του): ''Είμαι ευτυχής που παίρνω αυτή τη διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα φεστιβάλ που είναι τόσο δημοφιλές στο Ιράν!'' Ουδέν σχόλιον...
FLASH