Ανά την υφήλιο. Σεπτεμβρίου 14 του 2006. Μια μοναδική μέρα στην ζωή που μείναμε μόνοι στο Τορόντο, με τα παιδιά σκορπισμένα στο κέντρο και την άκρη του πλανήτη. Ομικρός στην Ελλάδα διακοπές , ο μεγάλος με την φαμίλια του στην Τζακάρτα σε κάποιο γάμο , κι΄ο μεσαίος στο Ισδραήλ υπητετώνταςτην πατρίδα στην ελληνική πρεσβεία.Δεν μπορούν να διατυπωθούν συναισθήματα .χωρίς παράλειψη και δεν μπορούν να εκφραστούν οι ανησυχίες της μοναδικότητας που νοιώθεις σαν σου τυχαίνει για πρώτη φορά τέτοια συγκυρία. Ευτυχώς που η παρουσία της συζύγου με λίγη κουβεντούλα συμπλήρωνε πολλά από τα κενά που συμβαίνει να σε διακατέχουν.Συνέβη όμως και το έξής παράδοξο.ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ πως δεν ήλθαν στην επιφάνεια για συζήτηση οι φοβίες που κυριαρχούσαν στο νού της από καιρό.Είναι άραγε σύμπτωση? Είναι σκοπιμότητα?είναι γυναικία στρατηγική?Τί είναι?Το γράφω για να μείνει ,μπορεί μελλοντικά να διαβαστεί από κάποιο από τα παιδιά. Ηπροσμονή της επανόδου τους είναι πάντα γλυκειά. Λορνιόν.-
|
Ανά την Υφήλιο.