Ελλάδα-ΗΠΑ: γυναικείες διαδρομές

«Μια θάλασσα μακριά» βρίσκεται αυτή την στιγμή η Ερση Δάνου, η νεαρή Ελληνίδα σκηνοθέτις (και δημοσιογράφος) που ζει στο Λος Αντζελες. «Μια θάλασσα μακριά» από την πατρίδα της βρίσκεται και η Ελένη, η ηρωίδα της ομώνυμης πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της Ερσης Δάνου, που βγαίνει αύριο στις αίθουσες.

Η Ερση άφησε την Ελλάδα στα 18 της για να σπουδάσει κινηματογράφο στην Αμερική, παντρεύτηκε Αμερικανό και πλέον ζει εκεί («αν και πηγαινοέρχομαι συχνά»), προσπαθώντας να χτίσει σταδιακά την καριέρα της στο «μεγάλο» κινηματογράφο. Η Ελένη άφησε το νησί της, την Κάρπαθο, στα 17 της για να παντρευτεί έναν Ελληνοαμερικανό και πλέον ζει στο Λος Αντζελες μεγαλώνοντας τα παιδιά της και δουλεύοντας στο οικογενειακό τους εστιατόριο. Η Ερση και η Ελένη, ωστόσο, δεν είναι το ίδιο πρόσωπο.

«Η ταινία μου είναι βασισμένη σε τελείως προσωπικά βιώματα, αλλά δεν είναι αυτοβιογραφική», λέει η σκηνοθέτις. «Γεννήθηκε μέσα από την εμπειρία μιας δεκαετίας που ήμουνα με το ένα πόδι στην Ελλάδα και με το άλλο στην Αμερική. Που ήθελα να γυρίσω, αλλά και δεν ήταν εύκολο». Οπως και η Ελένη, εξάλλου...
«Οταν έφυγα από την Ελλάδα, είχα πιο πιθανό να μη γυρίσω μετά τις σπουδές. Η νοσταλγία, όμως, για την πατρίδα γίνεται πιο έντονη όταν βρίσκεσαι έξω. Πέρασα μια περίοδο που έμεινα πολύ σπίτι, είχα ένα μικρό παιδί, δεν δούλευα αρκετά. Αυτή η περίοδος αποκλεισμού με έκανε να νιώσω αυτήν τη νοσταλγία πιο έντονα».

Η ταινία λειτούργησε «θεραπευτικά» επάνω της. «Οταν ολοκλήρωσα τα γυρίσματά της, μου έφυγε η επιθυμία να γυρίσω και να ζήσω εδώ, αυτός ο «έρωτας» που είχα, όταν με τραβούσαν ακόμη και τα άσχημα της Αθήνας. Βέβαια, στενοχωριέμαι που φεύγω πάλι, αλλά έχω συμφιλιωθεί πια με την ιδέα τού να είμαι εδώ κι εκεί. Με βολεύει, θα έλεγα μάλιστα, αυτήν τη στιγμή».

Η ηρωίδα της (Ταμίλα Κουλίεβα), όμως, δεν κάνει ταινίες. Και όταν ξαφνικά ο εφηβικός της έρωτας (Ακης Σακελλαρίου) έρχεται από το νησί στην Αμερική για να τη βρει, η λαχτάρα της να επιστρέψει στη γενέθλια γη γίνεται πηγή πόνου: η Ελένη πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε αυτό που μοιάζει με μια ανίαρη και μοναχή ζωή και στο όνειρό της.

«Το θέμα της ταινίας είναι βαθιά ελληνικό, αλλά αν το δούμε πιο πλατιά, είναι μια ταινία για το τι φανταζόμαστε, τι επιθυμούμε, τι υπάρχει γύρω μας και τι τελικά κάνουμε», απαντά η Ερση Δάνου, όταν προκύπτει η απορία κατά πόσο το αμερικανικό κοινό θα μπορούσε να καταλάβει ένα θέμα για τη μετανάστευση. Για τους Ελληνες, και κυρίως τους Ελληνες μετανάστες, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Η Ερση Δάνου μάς είπε ακόμη για την ταινία ότι «αν και το εικαστικό μέρος στην κινηματογράφηση με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, εδώ ήθελα να πω την ιστορία μου με άμεσο τρόπο και δεν επέμεινα ιδιαίτερα στη φωτογραφία». Και όταν τη ρωτήσαμε τι θα μπορούσε να κάνει ο ελληνικός κινηματογράφος για να «πάρει τα πάνω του», ήταν κατηγορηματική: «Πρέπει να αποκτήσει ταυτότητα. Οι Ελληνες κινηματογραφιστές πρέπει να αποκτήσουν συνείδηση του τι είναι αυτό, το ελληνικό, που μπορεί να το δει ο ξένος και να το καταλάβει».

Την ίδια, πάντως, την ενδιαφέρει «αυτή η αντίθεση των κόσμων και ο άνθρωπος που βρίσκεται ανάμεσά τους». Οπως άλλωστε και η ίδια.