Προ εξαετίας, σε ένα ταξείδι μου στην Ελλάδα πήγα σε κοντινό αθηναϊκό LIDL για 2 απλά προϊόντα : Ψωμί και γιαούρτι. Η τελευταία «ανάμνηση» αντίστοιχων γεύσεων ήταν από το Βελιγράδι.
Τα προϊόντα που μου δόθηκαν σαν ψωμί και γιαούρτι, είχαν μόνο τα εξωτερικά γνωρίσματα αυτών των αγαθών. Το «ψωμί» είχε γεύση χαρτιού, δηλαδή καμιά γεύση και το γιαούρτι ήταν ένα απροσδιόριστης γεύσης άσπρο πηχτό υγρό που θα μπορούσε άνετα να αποτελείται από ομογενοποιημένο σβησμένο ασβέστη με πρόσθεση λίγου αλατιού και κιτρικού οξέως.
Έκοψα τα σούπερ μάρκετ με το μαχαίρι. Επειδή χρειάστηκε να μείνω μήνες στην Αθήνα, βρήκα γύρω από την Αθηνάς τα μαγαζάκια που μου χρειάζονταν και ψώνιζα μόνο προϊόντα σίγουρης προέλευσης. Ψωμί από προζύμι πήγαινα να πάρω από το Κολωνάκι –εξαιρετικό πολίτικο στη Σκουφά. Μου άρεσε τόσο πολύ που έβαλα σκοπό να το φτιάξω μόνος μου. Τα κατάφερα και μέχρι τώρα κάθε Σαββάτο φτιάχνω για όλη την οικογένεια το ψωμί για μια εβδομάδα. Αν έχω καιρό κάνω και μια φουρνιά μεσοβδόμαδα.

Η καθημερινή μας συμπεριφορά κατά την αγορά του οτιδήποτε είναι ένα συνεχές δημοψήφισμα. Η τιμή (φτήνεια), δεν είναι πάντα το πιο ασφαλές κριτήριο. Η αγορά θέλει σκέψη και κρίση. Τι θα πάρεις και από πού; Προτιμώ το ίδιο καλό ελαιόλαδο από το μαγαζί της γειτονιάς αν και ελαφρώς ακριβότερο, παρά από το ολιγοπώλιο / μονοπώλιο της μεγάλης αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Μακροπρόθεσμα θαρρώ πως είμαι κερδισμένος.