Η δική μου άποψη είναι λίγο διαφορετική.. Φυσικά δεν έχω τίποτα με την μικρής κλίμακας μετανάστευση ανάμεσα σε κοινωνίες με παρόμοιο επίπεδο ανάπτυξης που είναι απόλυτα υγιής αλλά είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός σε φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης.

Πρώτα απ'όλα γιατί τέτοια φαινόμενα αποδυκνείουν την αδυναμία των διεθνών μηχανισμών να διασφαλίσουν μια δίκαια ανταμειβή εργασίας. Οι μετανάστες συνήθως αφήνοντας την χώρα προέλευσης αποχαιρετούν τη δυνατότητα πρόσβασης σε λεγόμενα "ανώτερα επαγγέλματα" για άλλα σε πολύ πιο πρωτογενή στάδια της οικονομίας είτε για κοινωνικούς είτε οικονομικούς λόγους οι οποίοι ως επί των πλείστον είναι δημιούργημα της ίδιας της διεθνής κοινότητας. Γιατί ποιος αμφιβάλει ότι δεν ήταν γελεία κατάσταση που κατά την κατάρευση του ανατολικού μπλόκ που ένας απλός βενζινάς στην Ελλάδα είχε μισθό ανώτερο καθηγητή πανεπιστημίου στις ανατολικές χώρες;

Έπειτα, οι συνθήκες μαζικής μετανάστευσης ευνοούν τον οπορτιουνισμό. Είναι αυτονόητο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών είναι έντιμοι άνθρωποι όπως ήταν και η συντριπτική πλειοψηφία των προγώνων μας που αναγκάστηκε σε μετανάστευσει σε Γερμανία, ΗΠΑ, Αυστραλία και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Όμως ανάμεσα τους -και μάλιστα είναι από τους πρώτους που παίρνουν την απόφαση να μεταναστεύσουν- είναι άτομα που έχουν ως κίνητρο το εύκολο κέρδος με όχι απαραίτητα νόμιμους τρόπους. Τα συγκεκριμένα άτομα πηγαίνουν σε κοινωνίες αφθωνίας όπου είναι πολύ πιο εύκολη η αποκομιδή οφελών και ευνοούνται από την γενική αναστάτωση που επικρατεί με την μετακίνηση πληθυσμού και την συνήθη γκετοποίηση των μεταναστών. Υπό αυτές τις συνθήκες σε συνδιασμό με ένα πιθανό κλίμα απογοήτευσης λόγω αδυναμίας των μηχανισμών υποδοχής όχι μόνο πετυχαίνουν το σκοπό τους αλλά παρασέρνουν και άλλο κόσμο στην παρανομία. Και ακόμη περισσότερο τα μικρά γκέτο που δημιουργούνται καταλήγουν να λειτουργούν ως κέντρα υπόθαλψης εγκλιματικότητας. Αποτέλεσμα είναι η έντονη ξενοφοβία που βιώνουν οι χώρες υποδοχής και η περαιτέρω γκετοποίηση των μεταναστών.

Οι κοινωνίες υποδοχής όταν υπάρχουν φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης εκμεταλεύονται τους μετανάστες. Πολλές φορές τους παραχορούνται εργασίες με μισθό πολύ μικρότερο από τον νόμιμο ελάχιστο, χωρίς ιατροφαρμακευτική κάλυψη και χωρίς προοπτικές νομιμοποίησης. Ο μετανάστης υποχρεόνεται να κάνει την εργασία που κανένας ιθαγενής δεν θα έκανε υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες. Πολλοί μετανάστες μπορεί να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό και πάλι να αποτύχουν. Οι μετανάστες αποτελούν ένα μηχανισμό εκτός μηχανισμού που καθώς έχει τη δυνατότητα να αναπαράγεται δεν υπάρχει καμιά μέριμνα για τη σωστή του λειτουργία.

Όμως και σε μεγέθη κοινωνίας η μαζική μετανάστευση δημιουργεί προβλήματα. Καταρχήν ανατρέπει τις πληθυσμιακές ισορροπίες μέσα στο ίδιο το κράτος. Σίγουρα είναι δύσκολο να αναπτύξω αυτήν την πρόταση σε όλες τις τις διαστάσεις. Εν συντομία, δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει όταν τα εκλογικά κρίτήρια ξεφεύγουν από το ιδεολογικό υπόβαθρο των υποψηφίων, όπως στο παράδειγμα των ψήφων εθνικής ταυτότητας - υπάρχει περίπτωση στηαν ΠΓΔΜ Αλβανός να ψηφίσει Σλάβο υποψήφιο; Έπειτα κάθε κράτος έχει φροντίσει να δημιουργήσει υποδομή αναλογική με τον πληθυσμό του. Στην Ελλάδα των 10εκ κατοίκων έχουμε τον ΟΑΕΔ (συμπεριλαμβανομένων προγραμμάτων μετεκπέδευση κτλ) και τις υπηρεσίες πρόνοιας για τον πληθυσμό που υπολογίζεται ότι θα έχει πρόβλημα να βρει εργασία υπό φυσιολογικές συνθήκες. Η άφιξη τόσων μεταναστών οδηγούν σε κατάρευση όλου του συστημάτος πρόνοιας. Μπορεί οι εργοδότες να βρίσκουν ευκολότερα εργαζόμενους αλλά αυτό συνήθως γίνεται σε βάρος αυτών που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα καταλάμβαναν αυτές τις θέσεις εργασίας. Τα άτομα αυτά πια λειτουργούν με τη σειρά τους περιθωριακά.. Επιπλέον δημιουργείται μια δημογραφική αναστάτωση.. Φυσικά δεν μιλάμε μόνο για περιπτώσεις άφιξης μεταναστών σε χώρες όπως η Κίνα που επιδιώκουν μείωση του πληθυσμού τους αλλά ακόμη και σε χώρες που επιδειώκουν αύξηση (γιατί όμως; - αν εξαιρέσουμε τα προβλήματα με την ασφάλιση που οφείλονται σε κακοδιαχείριση στο παρελθόν και αυτών που σχετίζονται με μιλιταριστικές ισορροπίες, σε έναν κόσμο που απειλείται με υπερπληθυσμό είναι πρόβλημα να διατηρήσε στα ίδια μεγέθη) από την αλλαγή της σύνθεσης του πληθυσμού.

Ακόμη και στις κοινωνίες προέλευσης η αποχώρηση εργατικών χεριών όχι μόνο δεν βοηθά αλλά επιτείνει το πρόβλημα φτώχιας και για μια μεγάλη περίοδο οι κοινωνίες πρέπει να αρκούνται στα ψίχουλα που τους στέλνονται από τις κοινωνίες υποδοχής. Οι μετανάστες που φεύγουν συνήθως αντιπροσωπεύουν την φυγή του πιο ελπιδοφόρο τμήματος που θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης εγγειται στο ανθρωπιστικό έλλειμα που διέπει τις διεθνείς σχέσεις. Μια χώρα θα αγοράσει από κει που μπορεί πιο φτηνα / αν παράγει θα επιβάλει δασμους να προφυλάξει τα προϊόντα τις. Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται πραγματικά φτωχές χώρες και πλούσιες. Οι διεθνείς σχέσεις διέπονται από απίστευτη υποκρισία και είναι απίστευτα συχνή η υποκίνηση αστάθιας για ιδιοτελείς σκοπούς. Η λύση δεν είναι η διευκόλυνση του ρεύματος μετανάστευσης (τουλάχιστον όχι όσο έχουμε μάθει να αντιμετωπιζουθμε μια κοινωνία ως μια ομάδα ανθρώπων που αγονίζεται για τιν προσωπική της ευημερία κατά πρώτο λόγο και μετά την ευημερία των άλλων) αλλά η καταπολέμιση των φαινομένων που οδηγούν σε μετανάστευση.