Η κηδεία του Σπύρου Κυπριανού θα γίνει την Πέμπτη, στη 1 μετά το μεσημέρι, από τον Ιερό Ναό Παναγίας Ευαγγελίστριας στο προάστιο της Λευκωσίας, Παλλουριώτισσα. Η ταφή θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο στη Λεμεσό, από όπου καταγόταν ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όπως ανακοίνωσε ο πρώην διευθυντής του γραφείου του Σπύρου Κυπριανού, Χάρης Βωβίδης, η σορός του εκλιπόντος δεν θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ύστερα από παράκληση της οικογένειάς του. Ο Πρόεδρος Κληρίδης ο οποίος θα αναχωρούσε το πρωί της ερχόμενης Πέμπτης για το εξωτερικό, ανέβαλε για το απόγευμα την αναχώρησή του προκειμένου να παραστεί στην κηδεία του Σπύρου Κυπριανού.

Η σταδιοδρομία του Σπύρου Κυπριανού
Ο Σπύρος Κυπριανού, πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 28/10/1932. Ηταν παντρεμένος με δύο παιδιά.Σπούδασε Οικονομικά και Νομικά στο Λονδίνο, με ειδίκευση στο Συγκριτικό Δίκαιο.

1952-1954: Ιδρύει και προεδρεύει της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων Αγγλίας.
Φεβρ.1952: Διορίζεται Γραμματέας στο Λονδίνο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
1954: Γραμματέας της Κυπριακής Εθναρχίας στο Λονδίνο, υπεύθυνος για τη διαφώτιση της βρετανικής κοινής γνώμης για τα δίκαια της Κύπρου, προσπάθεια που εντείνεται ένα χρόνο μετά, με την έναρξη του κυπριακού απελευθερωτικού αγώνα.
1956: Λόγω της δραστηριότητάς του, υποχρεούται να εγκαταλείψει τη Βρετανία και πηγαίνει στην Ελλάδα, όπου συνεργάζεται με την Πανελλήνια Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου, για θέματα προβολής του κυπριακού ζητήματος.
Αύγ.1956-Μάρτ.1957: Εκπροσωπεί την Κυπριακή Εθναρχία στη Νέα Υόρκη.
1957-1959: Επιστρέφει για λίγο στην Αθήνα και εν συνεχεία στο Λονδίνο.
16/8/1960: Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, διορίζεται αρχικά Υπουργός Δικαιοσύνης και λίγες μέρες μετά, Υπουργός Εξωτερικών.
Σεπτ.1964: Υπογράφει στη Μόσχα συμφωνία για σοβιετική στρατιωτική βοήθεια στην Κύπρο.
Απρ.-Δεκ.1967: Πρόεδρος της Επιτροπής υπουργών Εξωτερικών του Συμβουλίου της Ευρώπης.
5/5/1972: Παραιτείται από υπουργός Εξωτερικών, ύστερα από διαφωνία με τη στρατιωτική χούντα της Ελλάδας.
1972-1974: Μετά την παραίτησή του, αποσύρεται από την πολιτική και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου.
Αυγ.1974: Μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, αναλαμβάνει διεθνείς διπλωματικές αποστολές για την επίλυση του Κυπριακού, στην Ελλάδα, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
12/5/1976: Ιδρύει το Δημοκρατικό Κόμμα.
Σεπτ.1976: Στις εκλογές, το ΔΗΚΟ κερδίζει 21 επί συνόλου 35 εδρών και ο ίδιος εκλέγεται πρόεδρος της Βουλής.
3/8/1977: Μετά το θάνατο του Μακαρίου, γίνεται Προεδρεύων της Δημοκρατίας, βάσει του Συντάγματος.
3/9/1977: Εκλέγεται ομόφωνα Πρόεδρος ως τη λήξη της θητείας του Μακαρίου.
28/2/1978: Εκλέγεται Πρόεδρος για πενταετή θητεία.
1983: Επανεκλέγεται Πρόεδρος.
1988: Τις εκλογές κερδίζει ο ανεξάρτητος υποψήφιος Γ. Βασιλείου.
19/5/1991: Επανεκλέγεται βουλευτής.
25/2/1993: Το ΔΗΚΟ συμμετέχει με πέντε υπουργούς (΄Αμυνας, Εσωτερικών,
Εμπορίου, Εργασίας και Γεωργίας) στην κυβέρνηση που σχηματίζει ο νεοεκλεγείς στην προεδρία της Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης.
12/7/1993: Στο συνέδριο του ΔΗΚΟ, επανεκλέγεται πρόεδρος του κόμματος.
6/6/1996: Εκλέγεται πρόεδρος της Βουλής με την υποστήριξη των βουλευτών του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ. Στις βουλευτικές εκλογές της 26ης Μαϊου το ΔΗΚΟ είχε αναδειχθεί τρίτο κόμμα με 16,43% των ψήφων με πρώτο τον ΔΗΣΥ (34,47%) και δεύτερο το ΑΚΕΛ (33%).
8/9/1996: Εξαγγέλλει την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1998.
10/5/1997: Επανεκλέγεται χωρίς αντίπαλο πρόεδρος του ΔΗΚΟ από το συνέδριο του κόμματος.
3/11/1997: Ανακοινώνει τη διακοπή της συνεργασίας με τον ΔΗΣΥ και την
αποχώρηση των πέντε υπουργών του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση.
22/12/1997: Η ΚΕ του ΔΗΚΟ αποφασίζει να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του (ανεξάρτητου) Γ. Ιακώβου στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 1999. Ο ίδιος αποσύρει τη δική του υποψηφιότητα.
22/11/1998: Επανεκλέγεται με μεγάλη πλειοψηφία πρόεδρος του ΔΗΚΟ.
20/1/2000: Υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση ανοικτής καρδιάς, στις ΗΠΑ.
12/2/2000: Υποβάλλεται σε νέα χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, λόγω
επιπλοκών από την προηγούμενη εγχείρηση.
16/4/2000: Δηλώνει ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία του ΔΗΚΟ, αλλά ούτε και να είναι ξανά υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
7/10/2000: Παραδίδει επισήμως την ηγεσία του ΔΗΚΟ στον Τάσσο Παπαδόπουλο, κατά τη διάρκεια του παγκύπριου τακτικού συνεδρίου του κόμματος. Ανακοινώνει επίσης ότι δεν πρόκειται να θέσει ξανά υποψηφιότητα για βουλευτής.
13/6/2001: Ανακοινώνεται ότι πάσχει από μεταστατικό καρκίνο των οστών.

Βραβεία-Διακρίσεις
23/1/2001: Βραβεύεται στη Μόσχα από τον Πατριάρχη Ρωσίας, Αλέξιο, για τη συμβολή του στην ενότητα των χριστιανικών ορθοδόξων λαών.
28/2/2002: Του απονέμεται το Μέγα Χρυσούν παράσημο του Αποστόλου Βαρνάβα για τη μεγάλη προσφορά του προς την Εκκλησία και την πατρίδα.