«Έτσι είμαστε όλοι
λαθραίοι επιβάτες στη ζωή,
σε μια θέση του τρένου μόνοι
μέχρι την τελευταία μας στερνή πνοή».

Ετσι τελειώνει η τελευταία στροφή του ποιήματος «Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» του
αγαπητού μας φίλου Τετ, το οποίο προέρχεται «από την ερασιτεχνική μου συλλογή «ΠΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ», όπως ο ίδιος τη χαρακτηρίζει.
Δεν προτίθεμαι να κριτικάρω αυτό το όμορφο και παραστατικό ποίημα για δυο λόγους: Πρώτων δεν είμαι κριτικός και δεύτερο σε πιο από τα τόσα του ωραία του ποιήματα που ως τώρα διάβασα να αναφερθώ. Και είναι τάχα μόνο ο Τετ. Τόσα και τόσα όμορφα διαβάζω συχνά και από άλλους αξιόλογους ποιητές, που εγώ δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω ερασιτέχνες, ακόμα κι αν δεν έχουν δημοσιοποιήσει τα έργα τους, παράδειγμα ο Τετ, απ’ όσο γνωρίζω.
Ας μείνω λίγο στο «ο επιβάτης της ζωής» και ας μου επιτρέψει ο αγαπητός φίλος Τετ να διαφωνήσω κάθετα σε ένα πράγμα: στο «ερασιτεχνική συλλογή».
Απαράδεκτος για μένα αυτός ο όρος. Όταν αυτοχαρακτηριζόμαστε έτσι τι μπορούμε άραγε να δείχνουμε σε ορισμένους διακεκριμένους καβαλοκαβαλάρηδες και ιδιαίτερα στους εκδότες με σπάνιες εξαιρέσεις πνευματικού επιπέδου;
Δεν υπάρχουν «ερασιτέχνες» και «επαγγελματίες» ποιητές. Εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω κανέναν. Και πολλή περισσότερο δεν υπάρχουν σχολές για έμφυτα πράγματα. Δεν υπήρχαν ποτέ. Επί πλέον οι καλλίτεροι «επαγγελματίες» μεγάλων μεγεθών πέθαναν στην ψάθα. Αυτοί πράγματι για ορισμένους, έμειναν «ερασιτέχνες» άφανοι. Δυστυχώς.
Μήπως το τρένο της ζωής φορτώνει μόνο «επαγγελματίες» και τους μεταφέρει στη δόξα αφήνοντας σε σκοτεινούς σταθμούς τους συνοδοιπόρους «ερασιτέχνες;» Και αν ακόμα το δεχτούμε τι κάνουμε;
Λοιπόν όπως ένας ανακαλύπτει το κρυφό του ταλέντο και δοκιμάζει τη δύναμή του στο λόγο, το ίδιο θα πρέπει να αναζητήσει και το θάρρος του, που όπως προανέφερα, κάπου σε κάποιον σκοτεινό σταθμό είναι εγκλωβισμένο.
Ας βγούμε μαζί, όλοι μαζί απ’ την αφάνεια που θέλουν να μας βλέπουν.
Γερμανία 27.01.2004
Φιλικά Βάιος