Η παγωμάρα του πρωινού δε σε αγγίζει
στην άβυσσο της ατέλειωτης στιγμής'
βλέμα νοθερό, δέρμα μελανιασμένο
σε ένα πρόσωπό μοναδικά χλωμό!

Μετράς στιγμές, αφουκράζεσαι σκέψεις
αναπολείς ένα παρελθόν πια νεκρό'
σκέψεις πυκρές, ζοχαδιασμένες'
στριφογυρίζουν, επαναλαμβάνονται, επιμένουν..

..και έχεις απομείνει μόνη
κλεισμένη σε ένα μικρό δωμάτιο
για ώρες, μέρες, βδομάδες
έχοντας μόνη συντροφιά τα δάκρυα!

Κλάψε' άφησε τον πόνο σου να φύγει,
τί κι αν χάσεις τη βροχή
μα όταν έρθει η ώρα ξύπνησε!
Κοίτα μπροστά, συλλογισου..

..η πέτρα με τον καιρό θα ανθίσει
το μουντό της χρώμα, ως χώμα, τελικά θα δώσει ζωή
το κρύο πρωινό για πάντα δεν γίνεται να κρατήσει..
Ο ήλιος θα λάμψει ξανά!