| Tedkaps |
| (journeyman) |
| Sun May 11 2008 03:19 PM |
ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΑΝ ΖΟΥΣΕΣ
|
Μάνα πόσα τράβηξες
Για να μάς μεγαλώσεις,
Πόσα ξενύχτια άντεξες
Χωρίς λόγο να μάς δώσεις:
Που βρήκες τέτοια δύναμη
Τούς πόνους να παλέψεις,
Τη μοίρα σου τη τύραννη
Κι αυτή να τη μαγέψεις;
Επτά παιδιά στην αγκαλιά
Μ αγάπη σπάργανο δεμένα,
Σαν περδικούλα με φτερά
Τα φρόντισες ένα, ένα.
Στο πυρετό δεν έκλεισες ματιά,
Στο βήχα έτρεμε η καρδιά σου,
Μα αθώα τότε εμείς παιδιά
Δεν νοιώθαμε τα δακρυα σου.
Στα πρώτα μας τα βήματα
Στης ζωής το μονοπάτι,
Ήταν ήρεμα τα κύματα
Απ τη γαλάζια σου αγάπη.
Με μια μπουκιά ψωμί
Μας έκανες όλους άντρες,
Μπουκιά σου ήταν η ψυχή
Κι οι αγκαλιές σου χάντρες.
Στις χειμωνιάτικες βραδιές
Η ανάσα σου ήταν ήλιος,
Τα παραμύθια ξαστεριές
Ο πιο καλός μας φίλος.
Θυμάμαι όταν μάς έλουζες
Κάτω από τη βρύση,
Μάς στέγνωσες, μας χτένιζες
Στην ανατολή και δύσι.
Κι αν γράμματα δεν ήξερες
Να γράφεις τ όνομα σου,
Όλους εμάς μάς σπούδασες
Με τα δάκρυα τα δικά σου.
Πώς να λησμονήσω
Την πρώτη μου τη μέρα,
Όταν πήγα να ξυρίσω
Το πρόσωπο κρυφά από εσένα.
Έγινες άντρας μου είπες
Με κλάμα περηφάνια,
Κι από μέσα σου μου ευχήθηκες
Καλώς όρισες και καλά στεφάνια.
Μα γω δεν σε κατάλαβα
Κι απ τη ντροπή κοκκίνισα,
Μα στο νου μου μέσα έβαλα
Τις ευχές που άκουσα.
Μια περηφάνια σαν λαμπρή
Είχες μέσα σου καρδιά,
Σ όλο το κόσμο όλο τη γη
Μια ματιά απ αγάπη όλο φωτιά.
Μα πριν τα νιάτα μου ωριμάσουν
Στην αγκαλιά σου ανθίσει ο ανθός,
Έφυγα σαν κλέπτης από κοντά σου
Τής ξενιτειάς να γίνω γιος.
Με συγχωρείς δεν πρόλαβα
Να σε ευχαριστήσω,
Να σε φιλήσω με χαμόγελα
Στην αγκαλιά μου να σε σφίξω.
Μα το χώμα κι αν σε σκέπασε
Σου έλιωσε το κορμί,
Τον νου μου δεν τον έθαψα
Στ όνειρο μου πάντα ζεις εσύ.
Ζωντανή είναι ακόμη η ματιά σου
Στη κρεμαστή φωτογραφία,
Και του άλλου κόσμου η σκιά σου
Στο κάθε μου το βήμα προστασία.
Μάνα μου αν ζούσες
Ακόμη μια φορά,
Ποτέ δεν θα πονούσες
Δάκρυα δεν θα έχυνες πικρά.
Tedkaps
www.poeticme.com