Όποιος ζωγράφισε τον Παράδεισο, θα πρέπει να 'χε περιπλανηθεί στο Πήλιο και να είχε πλανευτεί από την ανυπέρβλητη ομορφιά του. Το βουνό τον Κενταύρων δεν έχει ταίρι, είναι μοναδικό. «Βουνό Βουνών Καμάρι» το είπε ο Γεώργιος Δροσίνης και κυριολέκτησε γιατί είναι ένα βουνό ασύγκριτο και συναρπαστικό. «Το Πήλιο δεν περιγράφεται με λόγια», μου είχε πει ένας Πηλιορείτης, λίγο πριν κάνω την πρώτη μου εξόρμηση εκεί. «Η μαγεία του βουνού σε κυριεύει απ' την πρώτη στιγμή που θα μυρίσεις το ξύλο των δέντρων και τα αρωματικά του βότανα. Θα 'ναι λάθος σου να της αντισταθείς». Και είχε απόλυτο δίκιο. Η περιπλάνηση στο Πήλιο είναι μια συναρπαστική περιπέτεια των αισθήσεων, μια πρόκληση να προσωποποιήσεις την φαντασίωση. Και αποζημιώνεσαι πολλαπλά όταν τα όρια της αγαλλίασης δοκιμάζονται και ο πήχης της ευδαιμονίας ανεβαίνει.
Η καλή μου τύχη με έφερε στην περιοχή για να περάσω τις πρόσφατες διακοπές μου. Και είχα την ευκαιρία για άλλη μια φορά να ζήσω στιγμές ανεπανάληπτες και αλησμόνητες. Η πλανεύτρα φύση από την μια και η υπέροχη παρέα από την άλλη, σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μνήμη μου και αιχμαλωτίστηκα από τις αναμνήσεις.
Θα ξεκινήσω την περιγραφή μου από την φύση και εν καιρώ θα αναφερθώ σε μερικά θέματα γύρω από την μυθολογία, την παράδοση και την ιστορία της περιοχής, που μπήκα στον πειρασμό να συλλέξω, μήπως και ερμηνεύσω τη μαγεία που ασκεί ο όμορφος τούτος τόπος στους επισκέπτες του.
Ήταν αρχές Σεπτέμβρη που βρέθηκα στο Πήλιο και οι μηλιές με τα κλαδιά κατάφορτα από τους λαχταριστούς κοκκινοπράσινους καρπούς, σκορπούσαν ευωδιές που κόλαζαν και άγιο. Σε προκαλούσαν να επαναλάβεις το προπατορικό αμάρτημα. Να κλέψεις ένα μήλο, να το γευτείς επί τόπου, μη δίνοντας δεκάρα για τις συνέπειες. Και όταν ενδώσεις, δαγκώνεις τη σφιχτή και ζουμερή του σάρκα, φτάνει στα αυτιά σου ηδονικό χάδι ο ήχος της δαγκωματιάς και απολαμβάνοντας τους πληθωρικούς χυμούς του, που γεμίζουν το στόμα σου, σπρώχνεις τις ενοχές σου μακριά και μοιραία δικαιώνεις την Εύα για την πράξη της.
Δεν είναι όμως μόνο οι μηλιές που προκαλούν τον θαυμασμό. Το Πήλιο αποτελεί ένα οικοσύστημα, που δύσκολα συναντάς σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Από σκανδαλώδη εύνοια της φύσης η βλάστηση οργιάζει, αλλά ταυτόχρονα διατηρεί και την απόλυτη αρμονία ανάμεσα σε αυτοφυή και καλλιεργούμενα δέντρα, που συνυπάρχουν αιώνες τώρα σε αδιατάραχτη σχέση. Χιλιόχρονα πλατάνια και ελιές, πυκνόφυλλες καστανιές, πουρνάρια και πεύκα, λυγερόκορμες οξιές και λεύκες, που αναστενάζουν από το σφιχταγκάλιασμα του κισσού, παντρεύονται υπέροχα με τις μηλιές και τις αχλαδιές, τις κερασιές και τις ροδακινιές, τις καρυδιές και τις αμυγδαλιές, που αγκαλιάζουν τρυφερά κάθε καλλίγραμμη καμπύλη του βουνού.
Κι από κάτω συνωστίζονται φτέρες και δάφνες, μυρτιές και βατόμουρα και κάθε γνωστό και άγνωστο φυτό που ευδοκιμεί σε φυλλοϊσκιωτα εδάφη. Κορωνίδα της βλάστησης του Πηλίου η απέραντη συλλογή από αρωματικά φυτά και βότανα, τσάι του βουνού, ρίγανη, θυμάρι, μέντα κι ένα σωρό άλλα. Εδώ φυτρώνουν από την αρχαιότητα περισσότερα από το 70% των γνωστών για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες βοτάνων του πλανήτη.
Εκατοντάδες ρυάκια και μικρά ποτάμια αναβλύζουν από τις ονομαστές «νερομάνες», που ζωοδοτούν με γάργαρο νερό την πλούσια χλωρίδα και πανίδα του βουνού. Μέχρι να σμίξουν με τη θάλασσα, διαγράφουν πορεία άλλοτε ήρεμη και άλλοτε ορμητική, άλλοτε μεταβάλλονται σε μικρούς καταρράχτες και άλλοτε λοξοδρομούν ατίθασα, κελαρύζουν λαμπυρίζοντας στο ηλιόφως στους δρόμους και ξαφνιάζουν ευχάριστα.Ύμνος αέναος στη φύση το κρυστάλλινο τραγούδι τους, προκαλεί και τον πιο βιαστικό ταξιδευτή να σκύψει με λαχτάρα στις πανέμορφες πέτρινες πηλιορείτικες βρύσες και να γευτεί το διάφανο και δροσερό νερό τους.
Στο αριστούργημα αυτό της φύσης στην αρμονία του πράσινου δεν θα μπορούσε να λείπει το γαλάζιο. Το Πήλιο, δασύφυλλος αλίβρεχτος βραχίονας, ακουμπάει την εξωτερική του πλευρά στο Αιγαίο και την εσωτερική του στον ήπιο Παγασητικό.
Γκρεμοί, σπηλιές, παραλίες βοτσαλωτές, αριστουργήματα της γλυπτικής των κυμάτων, που σμίγουν με μια θάλασσα σμαραγδένια, κρυστάλλινη και διάφανη, ακόμη και όταν έχει τα μπουρίνια της, συνθέτουν το τοπίο της αιγαιοπελαγίτικης πλευράς. Είναι η πλευρά του Πηλίου, που σε μαγεύει κάθε στιγμή της ημέρας. Σε κατακτά όμως ολοκληρωτικά την ώρα της ανατολής, την ώρα που ο ήλιος αναδύεται μέσα από τα χιλιοτραγουδισμένα νερά. Την ώρα, που η φύση ξυπνά, που ζωντανεύουνε τα χρώματα και αναδεύονται τα αρώματα. Την ώρα που τα πουλιά αρχίζουν την μελωδική αναμέτρηση και ο αέρας χαϊδολογά με τερτίπια την θάλασσα για να ξυπνήσει το κύμα.
Πανέμορφο, αλλά ηπιότερο το τοπίο και στην άλλη πλευρά του Πηλίου που βρέχεται από τον Παγασητικό. Δαντελωτές ακρογιαλιές, μικρές και μεγάλες αμμουδερές αγκαλιές με απαλότερες καμπύλες, θωπεύονται από τα γαλανά νερά και ο νωχελικός τους παφλασμός σε προκαλεί να παραμείνεις στην φύση μέχρι αργά. Να αφεθείς στη μέθη του ρεμβασμού την ώρα του δειλινού, όταν βαφτεί το νερό αλιπόρφυρο κι ο ουρανός με τα χρώματα της ίριδας.
Όποια παραλία και αν επισκέφθηκα μαγεύτηκα. Άγρια ή ήρεμη, ερημική ή πολύβουη, γαλάζια ή σμαραγδένια, η κάθε μια είχε και την δική της ξεχωριστή ομορφιά, θαρρείς και σ' όλες τους βρίσκουν καταφύγιο τα όμορφα όνειρα, όταν ξυπνάμε.
Η περιγραφή του Πηλίου δεν είναι απλά δύσκολη, είναι ακατόρθωτη. Το μάτι δεν χορταίνει ν' αγναντεύει. Η μαγεία του βουνού μα και της θάλασσας σε κυριεύει και εκούσια εγκλωβίζεσαι στα δίχτυα της σπάνιας ομορφιάς. Οι έννοιες ξεμακραίνουν και οι στεναχώριες μεταναστεύουν. Εδώ ξαποσταίνει ο λογισμός και η ψυχή γαληνεύει και ξαναγεννιέται. Δεν μπορείς να μεταδώσεις αυτό που ζεις. Απλά πρέπει να το ζήσεις.
Και σαν το ζήσεις μακαρίζεις τον εαυτό σου που βρέθηκες σε τούτο τον ευλογημένο τόπο. Εδώ συνειδητοποιείς το προνόμιο της ζωής και δικαιώνεις τον ποιητή πού έγραψε τον «Ύμνο του Βουνού»
Η Πλάση η παντοδύναμη κι απόνετη μητέρα για σένα δεν εστάθηκε καθόλου ακριβοχέρα αν έδωσε σ' άλλο βουνό αν το σκέπασε με λόγγους και ρουμάνια Κι άλλο βουνό αν πύργωσε σε βράχους και κοτρόνια Κι άλλο βουνό αν στεφάνωσε ολοχρονίς με χιόνι Μάζεψε απ όλα τα βουνά τη μοιρασμένη χάρη Την έσμιξε και σ' έπλασε Βουνό-Βουνών καμάρι!
«Ύμνος του Βουνού» ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ
Με εκτίμηση Θρυαλλίδα
|