Πριν από δεκαεπτά χρόνια, και συγκεκριμένα στις 14 Ιουνίου του 1987, το ελληνικό μπάσκετ κατέγραφε τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού, σε ομαδικό άθλημα, με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ανδρών. Το ανδραγάθημα του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη και των άλλων παιδιών τού (προπονητή) Κώστα Πολίτη άλλαξε τον ρουν της ιστορίας του αθλήματος στην Ελλάδα. Το ποτάμι όμως κάποια στιγμή στέρεψε, με αποτέλεσμα το μπάσκετ ύστερα από μια περίοδο αίγλης, διακρίσεων και παχυλών οικονομικών απολαβών να απαξιωθεί ως αθλητικό και εμπορικό προϊόν. Οι απαντήσεις που έδωσαν μετά το ένδοξο '87 οι άνθρωποι του μπάσκετ στο ερώτημα «και τώρα τι κάνουμε;» δεν αποδείχθηκαν εύστοχες, όπως δείχνει η σημερινή φθίνουσα πορεία του αθλήματος.
H μετά το 1987 έκρηξη του ενδιαφέροντος για μπάσκετ μεταφράστηκε σε εκτόξευση των αμοιβών των παικτών, των προϋπολογισμών των συλλόγων και των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα συνοδεύθηκε από την εισαγωγή πολλών ξένων παικτών, μεταξύ των οποίων ξεχωριστή θέση είχαν οι εκπρόσωποι της αφρόκρεμας του αθλήματος, ορμώμενοι ακόμη και εκ του αμερικανικού NBA. H μικρή Ελλάδα φάνταζε ως το Ελντοράντο του μπάσκετ, με τους παράγοντες του αθλήματος να καταλαμβάνονται από μια κρίση νεοπλουτισμού, αλαζονείας και υπερβολής. Οι «παχιές (τηλεοπτικές) αγελάδες» φρόντιζαν για τη συντήρηση του κλίματος ευφορίας και ευμάρειας, την ίδια ώρα που οι επενδύσεις στην υποδομή των ομάδων ήταν μηδενικές, η οργάνωση των συλλόγων υποτυπώδης και ο σχεδιασμός για το μέλλον ανύπαρκτος. Οι διακρίσεις της εθνικής ομάδας, ως ένα χρονικό σημείο, και οι επιτυχίες των μεγάλων συλλόγων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις δημιουργούσαν την αίσθηση ότι το πάρτι θα είναι παντοτινό.
Ο θάνατος όμως των «παχιών (τηλεοπτικών) αγελάδων» συμπαρέσυρε το ελληνικό μπάσκετ, που αποδείχθηκε γίγαντας με πήλινα πόδια. Οι μπασκετικές εταιρείες αποδείχθηκαν ανέτοιμες να αντιμετωπίσουν το νέο μετα-τηλεοπτικό τοπίο, τα μπάτζετ άρχισαν να καταρρέουν με αποτέλεσμα οι σταρ-«μαγνήτες» από το NBA να διαγράψουν την Ελλάδα από τα υπερατλαντικά δρομολόγιά τους, ενώ η αποελληνοποίηση των ομάδων συνεχιζόταν με δευτεροκλασάτους και τριτοκλασάτους «μεροκαματιάρηδες». Στον χώρο είχαν ήδη εμφιλοχωρήσει η βία και ο χουλιγκανισμός, με αποτέλεσμα το άθλημα να «φάει πόρτα» από το πλατύ κοινό, το οποίο, εκτός των άλλων, αδιαφορούσε για τις αναμετρήσεις λεγεωνάριων που φορούσαν φανέλες ελληνικών ομάδων.
Αν και οι παράμετροι της επιτυχίας της Εθνικής μπάσκετ το 1987, όπως και τα δεδομένα του χώρου, ήταν διαφορετικά σε σχέση με τη σημερινή ποδοσφαιρική επιτυχία και πραγματικότητα, η άνοδος και η πτώση τού τότε «εθνικού αθλήματος» των Ελλήνων είναι μια ιστορία πολύ διδακτική...
ΤΟ ΒΗΜΑ , 04-07-2004
|
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
