Σωστά αναφέρεις για τους παραχαράκτες της ιστορίας μας και μάλιστα προς ντροπή όλων μας ,να βλέπουμε στο βιβλίο της ιστορίας τον Μ. Αλέξανδρο να προσκυνά έναν ραβίνο ,αν είναι δυνατόν και να μην ξεσηκωνόμαστε όλοι και ιδιαίτερα αυτοί οι μεγάλοι μας ακαδημαϊκοί πατέρες και να βρίσουν τον υπουργό παιδείας και όλους τους κάφρους όπως τους ονομάζεις , που υπάρχουν εκεί μέσα .
Σου στέλνω ένα απόσπασμα από την πορεία του Μ. Αλεξάνδρου για το πέρασμα του από την Παλαιστίνη .Εάν τα παρακάτω είναι λάθος που δεν το πιστεύω ,γιατί σε όποια εγκυκλοπαίδεια πας πιστεύω θα το αναφέρουν .
Είναι από το ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ www.ancientgr.com/archaeonia/ είναι μια πολύ καλή δουλειά και πολύ σοβαρή και είχα την τύχη να γνωρίσω αυτόν που την έκανε σήμερα μάλιστα.

ASIA MINOR & PALESTINE: The Macedonian army soon encountered the Persian army under King Darius at the crossing of the river Granicus, near the Aegean coast. Alexander courageously plunged his cavalry into the swiftly flowing river and fought his way up the steep riverbank to meet the Persians, who were defeated in fierce hand-to-hand combat. Alexander proceeded to march south through Ionia and free the Greek cities there from Persian rule, and thus, he confirmed his status as the great liberator of civilized men. Then he turned northward to Gordion, home of the famous Gordian Knot. The legend behind the ancient knot was that the man who could untie it was destined to rule the entire world. Alexander simply slashed the knot with his sword and unraveled it.

In November of 333 B.C., Alexander met Darius in battle for the second time at a mountain pass at Issus. Although the Persian army greatly outnumbered the Macedonians, the narrow field of battle allowed Alexander to defeat the Persians, even though Darius escaped. Following the battle, Alexander entered Damascus and captured Darius' war chest and his family. In the next year, he marched down the Phoenician coast and received the surrenders of all of the major cities there except for Tyre. A seven-month siege of the city followed, and the Tyrians eventually surrendered to Alexander. Then he continued south into Egypt after he had secured the entire Aegean coast.
[ Back to Top ]

Σημείο των καιρών μας αποτελεί το έντονο ενδιαφέρον για την Ιστορία του Ελληνικού Εθνους και γενικώτερα η στροφή προς τη μελέτη της ιστορίας του Πολιτισμού των Ελλήνων. Από την άλλη πλευρά το ενδιαφέρον αυτό δυστυχώς αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης με σκοπό άλλοτε το κέρδος της διαφήμισης και άλλοτε την προπαγάνδα μέσω της ιδεοληψίας. Η καταχριστική αυτή ωφέλεια σε βάρος του ελληνικού έθνους μεθοδεύουν μεταξύ άλλων και διάφοροι επαγγελματίες έλληνες πολιτευτές, που χαρακτηρίζονται τόσο από την ανυπαρξία αγνών ελληνικών ιδανικών, όσο κι από την έλλειψη δεοντολογίας και επαρκούς επιστημονικής κατάρτισης...Θέλω να πιστεύω πως η «Αγνωστη Ελληνική Ιστορία» έπεσε θύμα των διαφόρων θρησκευτικών πηγών για τον Αλέξανδρο και της πλασστογράφησης της Ιστορίας της Μακεδονίας.

Η παραπλανητική προβολή του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου την έποχή εκείνη, δηλαδή 150 χρόνια μετά το θάνατό του και ιδιαίτερα στο βιβλίο «Μακκαβαίων Α» έχει μεγάλη σημασία. Συνεχίζει με την προφητεία Δανιήλ «Ο προφήτης Δανιήλ που πέθανε στη Βαβιλώνα το 535 π.Χ., είδε αποκαλυπτικό όραμα για την υπερίσχυση της ελληνικής βασιλείας πάνω στη Μηδοπερσική» (σ.51)

«Εγώ ο Δανιήλ, όταν είδα το όραμα σκεπτόμουν και προσπαθούσα να κατανοήσω τη σημασία του. Ιδού, στάθηκε κοντά μου κάποιος και άκουσα ανδρική φωνή ερχόμενη από τον (ποταμό) Ουβάλ... και είπε: Γαβριήλ, εξήγησέ μου το όραμα και εγώ θα σου καταστήσω γνωστά αυτά που θα σου συμβούν...» (σ. 52-53»
Εξακολουθεί: «Κατά τον εβραίο ιστορικό Ιώσηπο (1ος αι. π.Χ.) ο αρχιερέας των Ιουδαίων διάβασε το κείμενο της προφητείας στο Μέγα Αλέξανδρο, όταν ο τελευταίος επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα. Συγκεκριμένα ο Ιώσηπος αναφέρει ότι μετά την κατάκτιση της Τύρου και την πολιορκία της Γάζας ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε στα Ιεροσόλυμα όπου προ της πόλεως τον προϋπάντησαν ο Μεγάλος Αρχιερέας των Ιουδαίων μαζί με τους ιερείς και το πλήθος του λαού. Το πλήθος φορούσε λευκές εοθήτες, οι ιερείς βυσσινιές και ο Μεγάλος Αρχιερέας διάχρυση στολή. Ο Μέγας Αλέξανδρος έσκυψε και υποκλίθηκε στον Αρχιερέα και εκείνος τον "ασπάσθηκε". Τότε ο Παρμενίων πλησίασε τον Αλέξανδρο και του είπε ότι όλοι δυσαρεστήθηκαν που έσπευσε και χαιρέτισε τον Αρχιερέα. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χαιρέτισε τον Αρχιερέα, αλλά το Θεό που αυτός εκπροσωπεί. Στη συνέχεια πληροφόρησε τον Παρμενίωνα ότι, όταν ήταν στο Δίον της Μακεδονίας, ονειρεύτηκε άνθρωπο που έφερε το ίδιο σχήμα με τον Αρχιερέα. Και ο οποίος, όπως είπε ο Μ. Αλέξανδρος, όταν διερωτώμουν αν θα γίνω κύριος της Ασίας, με προέτρεψε να μη διστάσω και να προχωρήσω με εμπιστοσύνη. Επειδή δεν είδα κανέναν άλλον μέχρι σήμερα με την ενδυμασία αυτή, θυμάμαι το όραμα και πιστεύω ότι η Θεία πρόνοια με οδηγεί στην καταστροφή του Δαρείου και των Περσών» Μετά. Κατά την υπόδειξη του Αρχιερέα, ο Αλέξανδρος θυσίασε στο βωμό του Ναού των Ιουδαίων και επέτρεψε στους Ιουδαίους των Ιεροσολύμων και των άλλων επαρχιών να κάνουν χρήσι των πατρώων νόμων και της θρησκείας» (σ. 53-54)

Προφανώς ο Ιώσιπος και οι άλλοι αγνοούν τα ιστορικά γεγονότα της εποχής και το μίσος που έτρεφε το Εβραικό ιερατείο και οι φανατικοί Εβραίοι της εποχής για τους πολυθειστές Ελληνες και για τον ίδιο τον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος πέρασε ξυστά από την Παλαιστήνη και φυσικά δεν εισήλθε στα Ιεροσόλυμα διότι δεν θεώρησε τον χώρο εκείνον σοβαρής στρατηγικής σημασίας και τους Εβραίους αξιοσέβαστους εχθρούς της εκστρατείας του. Η προσωπική μου άποψη βέβαια είναι ότι αν σταματούσε στα Ιεροσόλυμα θα έκανε αυτό που έκανε και με τους Πέρσες. Δηλαδή, θα ασπάζονταν τον αρχιερέα (η καθαρή έννοια της λέξεως «ασπάζομαι» σημαίνει: φιλάω κάποιον στο μάγουλο και όχι γονατίζω από φόβο ή σέβας ) και δεν αποκλείεται να φόραγε και την εβραική ενδυμασία όπως έκανε και με τους Πέρσες. Γιατί; Γιατί ο Αλέξανδρος ήταν ο μεγαλύτερος διπλωμάτης που πέρασε από τον πλανήτη γη. Αλλωστε η φιλοσοφία της εκστρατείας του δεν ήταν δικτατωρική και φασιστική αλλά διδακτική και πολιτιστική. Εδίδαξε την πρώτη πολιτισμική παγκοσμιοποίηση σεβόμενος την διαφορετικότητα, τα ήθη και τα έθιμα των άλλων λαών. Σε τέλεια αντίθεση βέβαια με αυτά που κάνουν σήμερα οι Αμερικανοί. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα οι κάτοικοι των χωρών από τις οποίες πέρασε ο Αλέξανδρος θεωρούν τους εαυτούς των απογόνους του και τον λατρεύουν σαν θεό.

Ιστορικά συμπεράσματα είναι τα εξείς: Το βιβλίο «Δανιήλ» τις Παλαιάς Διαθήκης, πάνω στο οποίο στηρίχτηκαν πολλοί ιστορικοί γράφτηκε μετά την επικράτηση των Διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου και όπως το έργο του Ιώσηπου απαιτούν μεγάλη προσοχή στην αξιοποίησή τους, επειδή με την ιστοριογραφία τους πρoωθούν τις πολιτικές και ιδεολογικές βλέψεις της εβραικής Κοινόητας της Αλεξάνδρειας. Στο συγκεκριμένο σημείο τέτοιες αναφορές δεν επιβεβαιώνονται από καμιά άλλη πηγή.

Στα πάμπολα ιστοριογραφικά κείμενα που εκδόθηκαν στο κόσμο από τότε εως σήμερα παρατηρείται η προβολή της χριστιανικής και Ιουδαικής Ιδεολογίας στην Ελληνική Ιστορία χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες διευκρινίσεις. Το στοιχείο αυτό δείχνει δόλο στο μεγαλύτερο ποσοστά και στο υπόλοιπο από έλλειψη επιστημονικότητας των συγγραφέων των κειμένων αυτών.

Η «πλαστογράφηση» έκανε πολλές εκδόσεις, μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες καί έλαβε διακρίσεις και επιδοτήσεις παρ’ όλο που υπάρχουν εγκυρότερα Εργα αρμοδίων επιστημόνων και ερεννητών για να μας διαφωτίσουν επί του θέματος

Δυστυχώς η ιστορική αυτή φαντασίωση των Εβραίων της Αλεξάνδρειας σε συνεργασία με την Χριστιανική μυθοπλασία,όπως λέγει ο διαπρεπής Ιστορικος Θ.Μπιρτ, πέρασαν και στα σχολικά βιβλία που διδάσκονται σήμερα στην Κρατική Παιδεία του Ελληνοορθόδοξου Ρωμαίικου κράτους. Στο επίσημο βιβλίο της Γ Γυμνασίου «ο δρόμος του Θεού» του ΟΕΔΒ όχι μόνον διδάσκεται η επίσκεψη στα Ιεροσόλυμα και η προσκύνηση του Ιουδαίου αρχιερέως από τον Μ. Αλέξανδρο, αλλά δημοσιεύεται και ζωγραφικός πίνακας, που εικονίζει το ιστορικό αυτό ψέυδος.