ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Η γενναιόδωρη προσφορά τού Υπουργού Πολιτισμού τής Ελλάδος μαζί και η πρωτοβουλία τής Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης, μάς έκαναν κοινωνούς, στις 30 Μαρτίου 2006, στα πλαίσια τών εορτασμών τής 25ης Μαρτίου 1821, ενός διαπρεπούς μουσικοσυνθέτη από το Μόντρεαλ τού Καναδά, τού Παναγιώτη Καρούσου, εμπνευστή και δημιουργού τού συμφωνικού ποιήματος, Το Πνεύμα τής Ελευθερίας, για συμφωνική ορχήστρα και χορωδία.
Ακολουθεί μια καλοπροαίρετη κριτική τού έργου που ακούσαμε, που σε πολλούς από εμάς άφησε πελώρια αχνάρια τών υπερβατών ορίων τού πνεύματος τής ελευθερίας.
Τούτο το πνεύμα, στο μουσικό νού τού Παναγιώτη Καρούζου, φάνηκε διάφανο στην αρχή τής ενορχηστρωμένης εκτέλεσης, με τίς φτερούγες του πεσμένες, αλλά ανοικτές στην γη, πριν ολοκληρώσει τόν προορισμό του. Το νοιώσαμε να θροϊζει, σάν το φυλλαράκι τού αγριολούλουδου, τα φύλλα τής αγριελιάς, τήν πεταλούδα στο γιασεμί, και τήν μέλισσα στο θυμάρι, που προσπαθεί να τρυγίσει το νέκταρ. Έτσι, και το Πνεύμα τής Ελευθερίας, διαφαίνεται, ότι θα συνεχίσει τήν πορεία του στα δάση, και στις πεδινοκορφές, πριν φθάσει στις αετοράχες που ζούν οι λεύτεροι που θα τούς πάρει μαζί του στο αιώνιο τοπίο τών αθανάτων ηρωϊκών ανθρώπων όλου τού κόσμου που «πολεμούν σάν Έλληνες» και θα τούς υμνεί στον απέθαντο χρόνο.
Η διαχρονικότητα τούτου τού έργου, έρχεται από τήν αιώνια γη, μαζί με τόν ήλιο που ανατέλλει, για να προβάλλει σιγά – σιγά αλλά σταθερά, σε μια συνεχιζόμενη πορεία που αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ανιούσα, υπερβολική όπως θα έλεγε ένας μαθηματικός, γιατί δέν πίπτει ποτέ. Εχει υπερβατική πορεία στο αιώνιο τοπίο που δεσπόζει το φώς τού θείου που άφησε τόν άνθρωπο ελεύθερο, να επιλαμβάνεται τής ελευθερίας του, δίνοντας έτσι μια ηθική πρώτη αρχή τής ύπαρξης τού ατόμου που γίνεται άνθρωπος σιγά -σιγά στην πορεία του. Η δε περιπέτεια τής ζωής, μέσα από αυτή τήν ελευθερία, να γίνεται μια ανακούφιση, όταν εξομολογείται ο άνθρωπος το ψέμμα του, η τήν ενοχή του. Έτσι θέλει κι ο Παναγιώτης Καρούσος το Πνεύμα τής Ελευθερίας, σάν μια αλήθεια που βγαίνει σύσσωμη αλλά και καθόλα ελληνική μέσα από τόν άνθρωπο, και από όλους τούς ανθρώπους που μπορεί να είναι κάθε φυλής και εθνικότητος.
Η χορωδία στα ελληνικά, μάς έφερε νοσταλγίες τού ελληνικού αρχαίου πνεύματος τού αθανάτου, τού ωραίου και αληθνινού, όπως το θέλει ο σύγχρονος ποιητής στον Ολυμπιακό ΄Ύμνο του. Έτσι, και ο δημιουργός τού Πνεύματος τής Ελευθερίας, Παναγιώτης Καρούζος, έφερε στην μνήμη το παμπάλαιο μέτρο τού Πάνσοφου που θέλει το ελληνικό πνεύμα, να βγαίνει μέσα από την λιόμορφη γη τής αγριελιάς. Γιατί, ο κότινος που αξίζει τούτο το έργο και ο δημιουργός του, προέρχονται από αυτή τήν χώρα που είναι η ελληνική γη και ο ελληνικός λαός που τήν πάτησε πρώτος και για πάντα. Ένας λαός πού έγινε ο σπόρος που εμβολίασε τόν Λόγο, πέρα από τα σύνορα που έχει ο άνθρωπος, χωρίς να τόν περιορίζει να ζει από τήν άκαρπή του φιλαυτία και εγωϊσμό. Και έδωσε το ελληνικό πνεύμα μουσικούς, σαν τούτο τόν δημιουργό, που ζούν έξω από τήν Ελλάδα, ξενητεμένοι, αλλά όχι ξερριζωμένοι, δημιουργώντας έργα αθάνατα, για το καλό τής ανθρωπότητος που έχει πέσει σε μια μακρόχρονη δουλεία και απομόνωση στις μέρες μας, αφού προσπαθεί να εξαπατήσει ακόμη και τήν ιστορία, για τήν δήθεν ανυπαρξία της, και να τήν μεταλλάζει σε παραχαρακτική.
Η ελευθερία επιστρέφει στην γη που ματώθηκε γι'αυτήν, επειδή πρώτην αγάπησε και δέν είναι άλλη από τήν ποθητή Ελλάδα. Δέν έχουμε παρά να ευχηθούμε, το Πνεύμα τής Ελευθερίας, να προσφέρεται πάντα θυσία στον θεό, για χάρη τών ανθρώπων. Γι'αυτό αξίζει ένα εύγε, σε όλους αυτούς που υποστηρίζουν τέτοιους υπηρέτες τής τέχνης και τού πολιτισμού, σάν τον Παναγιώτη Καρούζο, ο οποίος άφησε σημάδια μέσα μας που υποτάσσουν τόν άλλοτε μεγάλο και άλλοτε μικρό άνθρωπο κάτω από τήν έκλαμψη τού αιωνίου φωτός που χαρίστηκε από τήν αιώνια Δύναμη, για να καθαρίζει τήν σκέψη μας και τήν θλίψη μας, για τόν θάνατο που ακολουθεί τή μοίρα μας, προτρέποντάς μας να πεθαίνουμε ηρωϊκά, για τήν ελευθερία και το πνεύμα της το μαρμαροφεγγές.-
Να Ευτυχείτε
Σεβαστή Μπούρα- Μπούτου ( Λενιώ)
Νέα Υόρκη
Ω! Έλα πνεύμα τής ελευθερίας
Και δώς μου τα μεγάλα τα φτερά
πάνω απ'το χώρο και το χρόνο
να πετάξω, στ'άνω πέρα μακριά.
Είμ'εγώ που απ'το χάος ανεβαίνω
Κι από τη γη σαν πύρινη ψυχή
Περνώ, και ζώ μ'υπέρτατη ευθύνη
Σε Μοίρα και Θεό που μ'οδηγεί.
Κι αν ματωμένα δάκρυα έπνιξες
Ψυχή μου, σ'ένα χαμόγελο πικρό
Στάσου περήφανη στο βάθρο σου
Κι άκου τόν Ύμνο τόν τρανό.
Ω! Σάλπισε σάλπιγγα, παιάνα
Και πάνω απ'τόν ήλιο ελευθερία,
Σάν άγαλμα υψώσου φωτεινό
Και γίνε πνεύμα, ήθος και ανδρεία.
Τίς αλυσίδες σπάσε, Προμηθέα,
Οι λαοί στον Καύκασο ανεβαίνουν
Και ρίξε Δία τόν κεραυνό σου
Μέσα στου Χάρου τα σκοτάδια.
Από τίς στάχτες και τα κόκκαλα
Ξανάρχεσαι σαν το μεγάλο ΟΧΙ
Πάνω από τής Πίνδου ατ βουνά
Κι εγώ σάν Όμηρος και Ουγκώ
Θα σε υμνώ αγώνα ηρωϊκέ.
Οδήγα με απ'το χέρι, Ελευθερία
Σαν άλλο Μπάϋρον η Αλέξανδρο
Πάνω από Σούλι και Ψαρά,
Πάνω από Μαραθώνα, Θερμοπύλες
Ελευθερία η Θάνατος!
Σήκωσε το σπαθί και χτύπα Ελευθερία!
Με ιερό λόχο προχωρώ στην ιερά οδό τού μυστηρίου!
Ω! Σήμανε η ώρα τού ανθρώπου
Για μια δίκαιη καινούργια κοινωνία
Μακριά απ'το καλό και το κακό
Άνοιξης νέας μεσημέρι λαμπερό.
Ω! Σάλπισε σάλπιγγα κι υψώσου
Παιάνα ελευθερίας σαν άσπρο περιστέρι
Πάνω από Αθήνα και Ελλάδα
Όλα τα έθνη αν σε ακούσουν.
Δημοκρατία, Πολιτισμός, Αδελφοσύνη,
Ανθρωπισμός, Ελευθερία.-
Να Ευτυχείτε
Σεβαστή Μπούρα- Μπούτου
Λενιώ
Νέα Υόρκη
--------------------
En oida oti ouden oida
Edited by Leniw (Sat Apr 01 2006 09:02 PM)
|
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
