Είναι εκείνο το μαύρο χρώμα της σιωπής που κάνει πάντα την αγάπη να πονάει είναι τα λόγια που δεν τόλμησες να πείς και το κενό που τις νυχτιές σε τυρρανάει.
Είναι εκείνο το απόμακρο το βλέμμα σου σαν ιστός αράχνης την ψυχή μου τυλίγει είναι εκείνο το λευκό κι αθώο ψέμα σου η αντοχή μου ....η μικρόψυχη και λίγη.
Είναι εκείνο το φιλί που δεν προλάβαμε του εγωισμού μας να "κόψουμε το βήχα" το σύνδρομο της ζήλειας δεν καταλάβαμε και μέσα σε λίγα λεπτά έχασα ότι είχα.
Είναι οι εικόνες του μυαλού που πονούν γραμμένες σελίδες στο τετράδιο της καρδιάς οι ανείπωτες λέξεις που μόνες τους μιλούν ο επίμονος εφιάλτης τ'ονείρου της βραδιάς.
Είναι το μωβέ το χρώμα που φόρεσε το" σ'αγαπώ" και του είχα πεί..."βγάλτο δεν σου ταιριάζει" με κοίταξε περίλυπο με πρόσωπο σκυθρωπό "μού'πε ποιός νοιάζεται Ελενά μου δεν πειράζει".
Πονάει η αγάπη καρδιά μου στό είχα ειπεί μα εσύ δεν μ'άκουσες το βήμα τό'χες κάνει γυαλί ο έρωτας πρόσεξε το σώμα θα κοπεί θα δοκιμάσω μονολόγισες "αυτό μου φτάνει".
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
