Δές τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι που κυλάνε μιά - μιά έτσι αθόρυβα στέκεται και κοιτάζει για της αγάπης τους καημούς όλες μαζί μιλάνε μάλλον η ιστορία τους με τη δικιά μου μοιάζει.
Πληγώθηκαν όπως κι εγώ κι ακόμη σε περιμένω τα δάκρυά μου συντροφιά κι αυτά πλέον στεγνώσαν αχνίζει το τζάμι απο τη βροχή τώρα πιά θολομένο μαρμάρωσε το σ' αγαπώ τα χείλη μου παγώσαν.
Με βλέπει ο ήχος της βροχής με άνεση μου γνέφει χορό έχει στήσει στη σκεπή και σιγοτραγουδάει μιά στάλα η μικρότερη με χάρη παίζει το ντέφι μα αντί τραγούδι εύθυμο αυτή.... μοιρολογάει.
Ξεσπάει μπόρα δυνατή η βροχή αλλόκοτα χορεύει σαν την τσιγγάνα ξυπόλητη τα κεραμίδια τρίζει στου έρωτα την άρνηση απάντηση αυτή γυρεύει τα πρέπει και τα θέλω της με πείσμα ξεχωρίζει.
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
