Στην καταχνιά και στης ομίχλης το ξαστέρωμα
είδα αμυδρά να ξεπροβάλλει η μορφή σου
κι όσο χαράζει παίρνει η μέρα και ξημέρωμα
σβήνουν τα ίχνη των όσων άγγιξε η αφή σου .
Την αντοχή μου στα άκρα της την έφερα
στης λογικής το μονοπάτι να βαδίσω
μα δυστυχώς με λύπη μου μεγάλη κατέφερα
ότι υπήρχε μέσα μου για σένα να το σβήσω.
Ο χτύπος της καρδιάς μου πλέον σταμάτησε
σαν το ρολόι που σταματά ξεκουρδισμένο
μα η ψυχή μου άδικα οδύρθηκε κι αιμάτωσε
το όνομα που ελάτρεψα πλέον διεγραμμένο.
Χοροπηδήσαν μέσα στο μυαλό μου οι σκέψεις
στήσαν χορό τρελλό.... κι αφηνιασμένο
ερημικό κουφάρι το κορμί μου χωρίς προβλέψεις
μένει στη γή βουβό και παραπονεμένο.
Στην παραζάλη του θυμού μου το αφήνιασμα
στην κόντρα του κορμιού μου και του πάθους
ανάμεσα αιμορραγώ παραμιλώ για το ξετίνιασμα
του πρέπει ,του μή, σωστού και λάθους.
Γίνε τώρα εαυτέ μου εσύ δικαστής και δίκασε
εμένα την αγάπη το πάθος τα αισθήματα
αν έχω φταίξει που αγαπώ εσύ μοίρασε
ανάλογη ποινή για πταίσματα κι εγκλήματα .
Καρδιά βουβή στέκεις ακίνητη κοιτάς
φτιάχνω το χάρτη σου με χρώματα της άνοιξης
εδώ εκεί τονίζεις λίγα σύννεφα πετάς
στέκεις πιό εκεί θαυμάζεις αποτελέσματα κατάληξης.
Κλαίγε φεγγάρι της θερινής νυκτός για εμέ
και με το φώς σου γυάλισε της νύχτας τα διαμάντια
μένω κλαμένη ακίνητη βουβή εδώ χαμέ
για να με βρίζω για την όλη μου κατάντια.
Previous
Index
Next
Threaded
Edit
Reply
Quote
