Με χρώματα απ' τις νιογέννητες αχτίδες της αυγής, που αιχμαλώτισα πριν να μεσουρανήσουν, με κρυστάλινες δροσοσταλίδες από ροδοπέταλα, που τρύγησα πριν τις στεγνώσει το λιοπύρι και με το φως το ανέσπερο αειθαλούς ελπίδας που άνθισε απ' το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού, άρχισα να σμιλεύω πάλι τα όνειρα γιά την ζωή.
Με την λαχτάρα της ψυχής και την αγάπη της καρδιάς την φαντασία του μυαλού και το μπορώ του λογισμού θέλω τα όνειρα αλαβάστρινα, απόρθητα κι αλώβητα. Θα αφήσει ο χρόνος άραγε να πάρουν σάρκα και οστά πριν η ζωή μας προσπεράσει σαν αύρα καλοκαιρινή;
Previous
Index
Next
Flat
Όνειρα απόρθητα
Edit
Reply
Quote
