ΠΛΑΤΩΝ-ΤΙΜΑΙΟΣ
………………………………………………………………………
ΚΡΙΤΙΑΣ: ’κουσε λοιπόν, Σωκράτη, μια ιστορία πολύ παράξενη αλλά εντελώς αληθινή. Όπως την διηγήθηκέ κάποτε ο Σόλων, ο σοφότερος από τους επτά Σοφούς. Ο Σόλων είχε δεσμούς συγγένειας και στενής φιλίας μέ τον προπάππου μου τον Δρωπίδη. Το δηλώνει άλλωστε πολλές φορές και ο ίδιος στα ποιήματα του. Είπε λοιπόν κάποτε στον Κριτία τον παππού μου — και ο γέροντας το διηγιόταν αργότερα σ' εμάς — πως τα παλιά κατορθώματα αυτής εδώ της πόλης ήταν μεγάλα και θαυμαστά. Έχουν όμως πια σβηστεί από τον χρόνο και τη φθορά των ανθρώπων. Από όλα τα κατορθώματα ένα ήταν το μεγαλύτερο, αυτό θα ταίριαζε τώρα να ξαναθυμηθούμε για να σου ανταποδώσουμε τη χάρη αλλά και να τιμήσουμε τη Θεά στην πανηγυρική της ημέρα μέ έναν ύμνο αντάξιό της και αληθινό.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Σωστά μιλάς. Ποιο όμως είναι αυτό το παλιό κατόρθωμα της πόλης μας που σου μετέφερε ο Κριτίας από τον Σόλωνα; Είναι όντως πραγματικό και όχι απλή διήγηση;

ΚΡΙΤΙΑΣ:Θα σας διηγηθώ αυτήν την παλιά ιστορία όπως την άκουσα από άνθρωπο ήδη πολύ ηλικιωμένο. Ο Κριτίας θα ήταν τότε, όπως έλεγε, κοντά στα ενενήντα, κι εγώ το πολύ δέκα. Γιορτάζαμε τα Απατούρια, ήταν μάλιστα η Κουρεώτιδα ημέρα. Για μας τα παιδιά, έγιναν και τότε οι συνηθισμένες εορταστικές εκδηλώσεις, οι γονείς μας δηλαδή αθλοθέτησαν βραβεία απαγγελίας. Ακούστηκαν πολλά ποιήματα διαφόρων ποιητών και, καθώς εκείνη την εποχή τα ποιήματα του Σόλωνα ήταν ακόμη πρόσφατα, πολλά παιδιά τα διαλέγαμε για να τα τραγουδήσουμε. Τότε κάποιος συγγενής μας, είτε γιατί όντως το πίστευε είτε γιατί ήθελε να ευχαριστήσει τον Κριτία, είπε ότι, κατά τη γνώμη του, ο Σόλων δεν ήταν μόνον ο πιο σοφός άνθρωπος αλλά και στην ποίηση το πιο ελεύθερο πνεύμα...Το θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα. Ο γέροντας ευχαριστήθηκε πολύ, χαμογέλασε και είπε: «Θα ήταν πράγματι, Αμύνανδρε, αν είχε αφοσιωθεί στην ποίηση όπως οι άλλοι και δεν την είχε απλώς πάρέργο, αν μάλιστα είχε κατορθώσει να ολοκληρώσει την ιστορία που έμαθε στην Αίγυπτο και δεν είχε αναγκαστεί να την παραμελήσέι λόγω των εξεγέρσεων και των άλλων δεινών που βρήκε εδώ μέ την επιστροφή του, τότε νομίζω πως ούτε ο Ησίοδος ούτε ο Όμηρος ούτε κανένας άλλος ποιητής θα τον είχε ποτέ ξεπεράσέι».

«Τι έλεγε αυτή η ιστορία;» ρώτησε ο Αμύνανδρος.

«Έλεγε για το μεγαλύτερο κατόρθωμα της πόλης μας», απάντησε ο Κριτίας, «ένα κατόρθωμα που θα άξιζε να είναι και το πιο ονομαστό. Δυστυχώς όμως, μέ το πέρασμα του χρόνου και τον θάνατο των πρωταγωνιστών του δεν έφθασε ώς εμάς».

«Πάρε τα πράγματα από την αρχή», επέμεινε ο Αμύνανδρος. «και πες μας τι ήταν, πώς έγινε και από ποιους το άκουσε ως αληθινή ιστορία ο Σόλων και το μετέφερε».

«Στην Αίγυπτο», άρχισε ο Κριτίας, «στο Δέλτα που δημιουργεί στις εκβολές του ο Νείλος, υπάρχει μια επαρχία που ονομάζεται Σαιτική. Η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η Σάις, από όπου καταγεται και ο βασιλιας Αμασις. Προστάτιδα της πόλης είναι μια θεά που ονομάζεται στα αιγυπτιακά Νηίθ και στα ελληνικά, όπως λένε οι ντόπιοι, Αθηνά· κι αυτό τους κάνει να αγαπούν πολύ τους Αθηναίους και να ισχυρίζονται πως είναι κατά κάποιον τρόπο συγγενείς τους. Διηγήθηκε λοιπόν ο Σόλων ότι, όταν έφθασε εκεί, έγινε δεκτός μέ μεγάλες τιμές και, ρωτώντας κάποτε τους πιο σοφούς ιερείς για τα παλιά χρόνια. συνειδητοποίησε ότι ούτε ο ίδιος ούτε κανείς άλλος Έλληνας είχε την παραμικρή ιδέα γι’ αυτά. Θέλοντας λοιπόν να τους παρακινήσέι να μιλήσουν για τους αρχαίους καιρούς, επιχείρησε να τους πει για όσα εμείς εδώ θεωρούμε τα πιο παλιά, για τον Φορωνέα, που τον θεωρούμε πρώτο άνθρωπο, και για τη Νιόβη, πώς ο Δευκαλίων και η Πύρρα επέζησαν μετά τον κατακλυσμό, ποια ήταν η γενεαλογία των απογόνων τους. Προσπαθούσε τέλος μετρώντας τις γενιές να υπολογίσει πόσα χρόνια είχαν περάσει απο τότε.
Κάποιος όμως από τοις ιερείς. πάρα πολύ γέρος, τον διέκοψέ και του είπε: Ω Σόλων, Σόλων, εσείς οι ‘Ελληνες είστε πάντοτε παιδιά. ‘Ελληνας γέρος δεν υπήρξε ποτέ.

Τι εννοείς; ρώτησε ο Σόλων.

«Είστε όλοι νέοι στην ψυχή, του απάντησε· γιατί η ψυχή σας δεν κρατά καμία από τις παλιές δοξες της παράδοσης ούτε από τις πανάρχαιες γνώσεις. Και η αιτία είναι η έξής: στους ανθρώπους τυχαίνουν και θα εξακολουθήσουν πάντοτε να τυχαίνουν πολλές και διάφορες καταστροφές. Οι μεγαλύτερες γίνονται απο νερό και από φωτιά, μικρότερες όμως προκαλούνται και από χιλιάδες άλλους παράγοντες. Έτσι αυτό που κι εσείς λέτε στα μέρη σας, ότι ο Φαέθων, ο γιος του ‘Ηλιου. έζεψε κάποτε το άρμα του πατέρα του αλλά, μην μπορώντας να το οδηγήσει στην πατρική διαδρομή, πυρπόλησε τα πάντα στη Γη και ο ίδιος κεραυνοβολήθηκε, αυτό λοιπόν λέγεται μέ τη μορφή του μύθου, η αληθινή του όμως σημασία είναι ότι τα σώματα που περιφέρονται στον ουρανό γύρω από τη Γn παρεκκλίνουν από την τροχιά τους μέ την πάροδο πολλών χρόνων και καταστρέφουν μέ φωτιά τα πάντα πάνω στη Γη. Η καταστροφή είναι μεγαλύτερη γι’ αυτούς που κατοικούν στα βουνά, σε τόπους ψηλούς και ξερούς, συγκριτικά μέ αυτους που κατοικούν κοντά σε ποταμούς και θάλασσες. Εμάς, και σ’ αυτήν όπως και σε άλλες τέτοιες δύσκολες περιστάσεις, μας σώζει ο Νείλος πλημμυρίζοντας. Όταν πάλι οι Θεοί προκαλούν κατακλυσμούς για να εξαγνίσουν τη Γη, εκείνοι που διασώζονται είναι οι ορεσίβιοι, οι βοσκοί και οι κτηνοτρόφοι. Ενώ όσοι κατοικούν σε πόλεις σαν τις δικές σας παρασύρονται από τα ποτάμια στη θάλασσα. Στη δική μας όμως χώρα τα νερά δεν πέφτουν ούτε έπεφταν ποτέ στις πεδιάδές από ψηλά, αλλά αντίθετα αναβρύζουν πάντοτε από κάτω. Νά λοιπόν γιατί οι παραδόσεις που διατηρούνται εδώ είναι οι πιο παλιές.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι σέ όλες τις περιοχές, έκτος ίσως από εκείνες όπου το υπερβολικό κρύο ή ο καύσωνας το απαγορεύει, το ανθρώπινο γένος λίγο ή πολύ πάντοτε επιβιώνει. Εμείς λοιπόν ό,τι ωραίο, σπουδαίο ή αξιοπερίεργο ακούμε πως συνέβη είτε στη χώρα σας είτε εδώ ή οπουδήποτέ αλλού το καταγράφουμε από πάρα πολύ παλιά στους ναούς μας και το διασώζουμε. Αντίθετα, στη δική σας περίπτωση και σε άλλες ανάλογες, κάθε φορά που πάει να τακτοποιηθεί το πρόβλημα της καταγραφής και όλα όσα είναι απαραίτητα για τη ζωή των πόλεων, πέφτουν επάνω σας οι καταιγίδες του ουρανού, σαν επιδημία που επανέρχεται πάλι και πάλι σέ τακτά χρονικά διαστήματα, και σας αφήνουν μόνο μέ τους αγράμματους και τους ακαλλιέργητους.
Κι έτσι ξεκινάτέ πάλι από την αρχή, σαν να ξανανιώνετε, χωρίς να ξέρετέ όσα έγιναν παλαιότερα εδώ ή στη χώρα σας. Όσα λοιπόν μόλις μας διηγήθηκες, Σόλων, οι δικές σας γενεαλογίες, δεν είναι παρά παιδικά παραμύθια... Θυμάστε έναν μόνο κατακλυσμό ενώ έγιναν πολλοί στο παρελθόν. Και δεν ξέρετε ακόμη ότι στη χώρα σας έζησε κάποτε το ωραιότερο και τελειότερο γένος ανθρώπων. Από το γένος αυτό προέρχέσαι εσύ και η πόλη σου, από το λίγο σπέρμα που διασώθηκε, αλλά εσείς δεν γνωρίζεται τίποτα γι’ αυτό, γιατί από τους επιζώντες πολλές γενιές χάθηκαν χωρίς να αφήσουν πίσω τους γραφές. Πραγματικά, Σόλων, πριν από τον πιο μεγάλο κατακλυσμό υπήρχε μια εποχή που η πόλη των σημερινών Αθηναίων ήταν η πρώτη στον πόλεμο αλλά και η πόλη μέ την καλύτερη νομοθεσία. Για τα επιτεύγματα και το πολίτευμά της λέγεται πως ήταν ό,τι καλύτερο ακούστηκε ποτέ στην οικουμένη και έφθασε ώς εμάς”.

Όταν τα άκουσε αυτά ο Σόλων, μας έλεγε πως εντυπωσιάστηκε τόσο ώστε παρακάλεσε τους ιερείς να του διηγηθούν μέ κάθε λεπτομέρεια τα πάντα για τους παλιούς συμπολίτές μας. Και ο ίδιος ιερέας αποκρίθηκε:
«Ευχαρίστως θα τα πω Σόλων, για χάρη σου, για χάρη της πόλης σου, αλλά κυρίως για να τιμήσω την προστάτιδα θεά που ανέθρεψε και εκπαίδευσέ τόσο τη δική σας όσο και τη δική μας πόλη- πρώτα τη δική σας, παραλαμβάνοντας το σπέρμα σας από τη Γη και τον Ήφαιστο, και χίλια χρόνια μετά αυτήν εδώ την πόλη. Οι ιερές γραφές αναφέρουν ότι οι δικοί μας θεσμοί έχουν ζωή οκτώ χιλιάδων χρόνων. Θα σου μιλήσω επομένως για τους συμπολίτες σου που έζησαν ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ από ΕΝΝΕΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ χρόνια. Θα αναφέρω σύντομα τους νόμους τους και θα επιμείνω στο μεγαλύτερό τους κατόρθωμα. Τις λεπτομέρειες όλων αυτών θα τις δούμε αργότερα μέ την ησυχία μας, έχοντας μπροστά μας τα ίδια τα παλιά κείμενα.
…………………………………………………………………………
Εγκατασταθήκατε λοιπόν εκεί έχοντας τέτοιους και ακόμη καλύτερους νόμους και ζεπεράσατε όλη την ανθρωπότητα στην αρετή, όπως άλλωστε θα περίμενε κανείς από γεννήματα και Θρέμματα Θεών.
Τα επιτεύγματα της πόλης σας ήταν πολλά και μεγάλα· είναι γραμμένα εδώ κι εμείς συνεχίζουμε να τα θαυμάζουμε. Υπάρχει όμως ένα που τα ξεπερνά όλα σε μεγαλείο και αρετή. Τα αρχεία μας αναφέρουν ότι η πόλη σας αναχαίτισε κάποτε μια μεγάλη δύναμη που είχε επιτεθεί μέ αλαζονεία εναντίον όλης της Ευρώπης και της Ασίας ξεκινώντας απ’ έξω, από τον Ατλαντικό ωκεανό. Οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδεύουν εκείνη την εποχή στον ωκεανό, γιατί αμέσως μετά το στόμιο του
-που, όπως μαθαίνω, εσείς το ονομάζετε Ηράκλειές Στήλες- υπήρχε ένα νησί μεγαλύτερο από την Ασία και τη Λιβύη μαζί. Οι ταξιδιώτες της εποχής περνούσαν από αυτό στα άλλα νησιά και από εκεί σέ όλη την απέναντι ήπειρο που περιβάλλει αυτήν την πραγματικά αχανή θάλασσα. Όλα τα μέρη που βρίσκονται μέσα από το στόμιο που λέγαμε φαίνονται σαν λιμάνι μέ στενή είσοδο. Το πέλαγος όμως που εκτείνεται έξω από το στόμιο είναι πραγματικό πέλαγος, και η στεριά που το περικλείει θα έλεγε κανείς ότι αξίζει να ονομαστεί ήπειρος. στην κυριολεξία του όρου. Σ αυτό το νησί, την Ατλαντίδα, δημιουργήθηκε κάτω από βασιλική εξουσία μια μεγάλη και θαυμαστή δύναμη που κυριάρχησε σε όλο το νησί καθώς και σέ πολλά άλλα νησιά και μέρη της απέναντι ηπείρου. Επιπλέον, προς την πλευρά μας, επικράτησε στη Λιβύη ως την Αίγυπτο και στην Ευρώπη ώς την Τυρρηνία. Αυτή λοιπόν η μεγάλη δύναμη συγκέντρωσε κάποτε όλα της τα στρατεύματα και επιχείρησε, μέ μία μόνο επίθεση, να υποδουλώσει την πόλη σας και τη δική μας και όλες όσες βρίσκονται μέσα από τις Στήλες. Τότε ακριβώς, Σόλων, αποκαλύφθηκε σε όλη την ανθρωπότητα η αρετή και η δύναμη της πόλης σας, γιατί στάθηκε πρώτη στο φρόνημα και στην τεχνική του πόλεμου. Επικεφαλής των Ελλήνων, και στη συνέχεια αναγκασμένη να πολεμήσει μόνη όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, έφθασε στον έσχατο κίνδυνο αλλά τελικά απέκρουσε τους εισβολείς και θριάμβέυσε. Δεν άφησε έτσι να γνωρίσουν τη σκλαβιά αυτοί που δεν είχαν υποδουλωθεί ποτέ και απελευθέρωσε μέ μεγαλοψυχία όλους εμάς τους άλλους που κατοικούσαμε μέσα από τις Ηράκλέιες Στήλες. Πολύ αργότερα όμως ήρθαν τρομεροί σεισμοί και κατακλυσμοί και, μέσα σέ μία μέρα και μία νύχτα φρίκης, όλο το γένος των πολεμιστών σας χάθηκε μέσα στη γη, και το νησί της Ατλαντίδας βυθίστηκε στη θάλασσα και αφανίστηκε. Ο ωκεανός σ’ εκείνα τα μέρη έγινε απροσπέλαστος και ανεξερεύνητος απο την πολύ βαθιά λάσπη που άφησέ πίσω της η Ατλαντίδα καθώς καταποντιζόταν….
…………………………………………………………………………

Ακόμα, ιστορεί ο Πλάτων στον «Τίμαιο»: «Όταν το θεϊκό στοιχειο που είχαν μέσα τους εκφυλίσθηκε, άρχισαν να συμπεριφέρονται άσχημα και έγιναν κακοί άνθρωποι. Τους κυρίευσε το πάθος του πλούτου και ή μανία της πλεονεξίας. Έτσι ο Θεός βλέποντας πως ο καλός λαός πήρε τον κατήφορο, αποφάσισε να τόν τιμωρήσει. Και ο Ησίοδος στην «Θεογονία” του αναφέρει: ‘Η δεύτερη γενιά των ανθρώπων ήταν ασεβής και καταστρεπτική και ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή έμοιαζε με την πρώτη. Την ασέβεια θεωρούσε και ο Απολλόδωρος ως αιτία της τιμωρίας εκεiνων των ανθρώπων με τον Κατακλυσμό: Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεπεράσει τους πάντες σε ασέβεια και ο Δίας θέλοντας να τους τιμωρήσει προκάλεσε τον κατακλυσμό. Τους έριξε ραγδαία βροχή και πολλά μέρη της ‘Ελλάδος κατακλύσθηκαν με νερά οι άνθρωποι χάθηκαν και όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν κατέφυγαν στα γύρω ψηλά βουνά. Τότε ήταν που χωρίσθηκε και ο Όλυμπος απο τον Κίσαβο λόγω των σεισμών και σχηματίσθηκαν τα στενά των Τεμπών.

Τα ίδια αυτά γεγονότα περιγράφει και η Βίβλος στην Γένεση με ανάλογο τρόπο «Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε το τέλος της πάσης σαρκός ήλθεν διότι η γη ενεπληρωθη αδικίας απο αυτών, και ιδού θέλω εξολοθρεύσει αυτους και την γην... Και έγινε ο κατακλυσμός τεσσαράκοντα ημέραι επί της γης.. Και εκραταιούντο τα ύδατα, και επληθύνθησαν σφόδρα επί της γης... Και απέθανε πάσα σαρξ των πτηνών των κτηνών και των ερπετών και πας άνθρωπος. Ύστερον εκλείσθησαν αι πηγαί της Αβύσσου. και οι καταρράκται του ουρανού.» -

Ίδια εφιαλτική εικόνα της τιμωρίας των ασεβών ανθρώπων έχει καταγραφή, με ανάλογο τρόπο, στην προϊστορική μνήμη όλων των λαών που ανέπτυξαν πολιτισμό. Όπως οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι που αναφέρουν στο Τετοβικό τους έπος “Γκιλγκαμές”:
«Ξεχύθηκε ένα τεράστιο σύννεφο. Που έπεσε ορμητικά στην γη.. Και ανέβαιναν τα νερά που έφθασαν σε ύψος τα τριάντα μέτρα Και όλοι οι άνθρωποι τότε χάθηκαν. ‘Όταν ο Γκιλγκαμές κοίταξε την γη και ειδε ότι όλα, άνθρωποι. πτηνά. ερπετά είχαν γίνει βούρκος, και όσοι σώθηκαν. κατέφυγαν στα βουνά»..
Υπάρχουν πολλές αναφορές και πολλά στοιχεία σε –μυθολογίες παραδόσεις, ιερά και αλλά κείμενα, που πείθουν πως η προϋπάρχουσα της καταστροφής ανθρωπότητα είχε φθάσει σε υψηλό επίπεδο πολιτισμού και τεχνολογίας και προόδου, έτσι ώστε εύκολα αναγνωρίζομε εμείς οι σημερινοί άνθρωποι την χρήση απο τους
προιστορικούς ανθρώπους συγχρόνων επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων, όπως η πυρηνική ενέργεια και οι
πτητικές μηχανές.
Στην "Θεογονία"- που ο Ησίοδος περιγράφοντας λεπτομέρειες απο τον πόλεμο μεταξύ Θεών και Τιτάνων, περιγράφει εναργέστατα μια
πυρηνική έκρηξη όπως πολύ καλά την γνωρίζουμε σήμερα:
«.. Έβραζε η γη και η απέραντη θάλασσα, και τους Τιτάνες τους τύλιξε μια καυτή πνοή και όπως η φλόγα ανέβαινε στον ουρανό, όσο
και αν ήσαν γενναίοι, οι Τιτάνες τυφλώθηκαν. Τους τύφλωσε η λευκωπή λάμψη των κεραυνών. Ζέστη και πρωτοφανέρωτη φωτιά ξεχύνονταν παντού, και αυτό που έβλεπαν τα μάτια και άκουγαν τ’ αυτιά ήταν σαν να'χαν σμίξει ο ουρανός και η γη»…

Στην Γένεση» της Βίβλου τα Σόδομα και τα Γόμορρα καταστρέφονται με πυρηνική έκρηξη σαν την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και η γυναίκα του Λωτ, που παραβαίνει τις οδηγίες των Αγγέλων, να μη γυρίσει πίσω να δη, γίνεται «στήλη άλατος». Προφανώς απο το θερμικό κύμα τής εκρήξεως: « Και έβρεξεν ό Κύριος επί τά Σόδομα και τα Γόμορρα θείον και πυρ εξ ουρανού, και κατέστρεψε τας πόλεις αυτάς, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης και βλέψας ο Λωτ επί τα Σόδομα και τα Γόμορρα και όλην την γην της περιχώρου ειδε, και ιδού ανέβαινε καπνός απο της γης ως καμίνου».

Και στα αρχαία ινδικά κείμενα υπάρχουν πάρα πολύ παραστατικές περιγραφές ανάλογων τέτοιων πυρηνικών εκρήξεων όπως στην Δούργα: «Μεγάλη φωτιά βγήκε από τό στόμα του Ίντρα και τών άλλων Θεών. Oι θεοί έβλεπαν αυτήν τήν φωτιά ψηλή σαν βουνό και υπέρλαμπρη τόσο ώστε να καταλαμβάνει όλο το τοπίο... Τότε όλοι οι κόσμοι διαταράχθηκαν. Οι θάλασσες κλυδωνίσθηκαν σείστηκε η γη και τα βουνά κλονίσθηκαν...». Και στην ινδική Βίβλο Μαχαμπαράτα ή περιγραφή μιας τέτοιας πυρηνικής εκρήξεως θα μπορούσε να είναι ενός σημερινού αφηγητή: Ήταν ένα βλήμα πού μεσα του έκλεινε την δύναμη του σύμπαντος. Ήταν μια στήλη από καπνό και εκτυφλωτική φλόγα, σαν δέκα χιλιάδες ήλιοι, που σηκώθηκε με όλη την δύναμη της.. Ήταν ένα νέο και άγνωστο όπλο, ένας κεραυνός που έκανε στάχτη την φυλή των Βρίσνις και τών Ανδάκας... Το κορμιά κάηκαν, και κανείς δεν μπορούσε να τ’ αναγνωρίσει. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν. Τα πουλιά έγιναν κάτασπρα... Μετά από μερικές ώρες όλα τα τρόφιμα είχαν μολυνθεί. Για να γλιτώσουν απ' αυτήν την φωτιά, οι στρατιώτες έπεσαν μεσα στα ποτάμια... ’ρχισε να φυσάει ένας καυτός άνεμος. Το Σύμπαν τυλίχτηκε με τόση ζέστη σαν να ήταν άρρωστο με δυνατό πυρετό. Οι ελέφαντες και τ άλλα ζώα κτυπήθηκαν από την δύναμη αυτού του όπλου. Τα νερά ζεστάθηκαν τόσο, ώστε ότι, ζούσε μεσα τους, άρπαξε φωτιά... Οι φοβεροί πολεμιστές έπεσαν κάτω σαν κομμένα δέντρα. Οι τεράστιοι ελέφαντες κάηκαν σαν τα ξύλα, έπεσαν στο χώμα σαν σωροί άπο στάχτες.. Οι άνθρωποι έφυγαν τρέχοντας για να ξεφύγουν απ' αυτό το φοβερό όπλο, αλλά όλοι τους κάηκαν σαν τα ξερά χόρτα... Τ’ άλογα, τ’ άρματα, όλα. Κάηκαν απ' αυτήν την φωτιά, μοιάζοντας με τις κορφές τών δέντρων σ' ένα δάσος που άρπαξε φωτιά.

Μέσα απο αυτήν την αντίληψη τής χρήσεως της πυρηνικής ενέργειας, ακόμη και για φυλετικούς σκοπούς άπό ανθρώπους και «Θεούς» της απώτερης ιστορίας, θα έπρεπε νά δούμε με άλλο μάτι και τον μύθο τής κλοπής της πυρράς απο τον Προμηθέα. Η «φωτιά» αυτή που έκλεψε ο Προμηθέας απο τους Θεούς δεν θα μπορούσε να είναι η κοινή φωτιά, γιατί σε καμία περίπτωση δεν θα απέφερε τέτοια δεινά στην ανθρωπότητα. Αύτή ή κλοπή, ταιριάζει πολύ περισσότερο με την μεταφορά της γνώσεως της πυρηνικής ενέργειας απο τους γνώστες Θεούς στους ανθρώπους. Ό Ησίοδος στο «Εργα και Ημεραι» του λέει σχετικά: «...Γιε τού Ιαπετού, πιο έξυπνε άπ όλους τους ανθρώπους, γελάς που μου έκλεψες την φωτιά, αλλά, δύστυχε, κατεργάσθηκες τήν συμφορά σου μ' αυτό και την συμφορά όλων των ανθρώπων...».

Και ο Οράτιος αναφερόμενος στο ίδιο μυθολογικό γεγονός επισημαίνει: «0 Προμηθέας έφερε το πυρ στους ανθρώπους, προσφέροντας τους κακή υπηρεσία και κακή γνώση... Μετά την αφαίρεση του πυρός απο τους Θεούς, αρρώστιες και άγνωστοι μέχρι τότε πυρετοί έπεσαν πάνω στη γη και στους ανθρώπους και ο θάνατος που μέχρι τότε κινιόνταν αργά, επιτάχυνε το βήμα του...».

Η γνώση και το πυρ που έφερε ο Προμηθέας στους ανθρώπους, τους έδωσε πλούσια αγαθά και σπουδαίο πολιτισμό, αλλά είχε μεσα του και το σπέρμα της καταστροφής για να εξοβελίσει πάλι την ανθρωπότητα στο τέλος ενός κύκλου της. Ο Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου μιλάει για την γνώση που απέκτησαν οι άνθρωποι και «πονάει» εκ μέρους όλων των ανθρώπων για ότι αυτή ή γνώση συνεπάγεται:
«Πριν απο μένα οι άνθρωποι ζούσαν σαν το μωρά κι αν έβλεπαν, δεν έβλεπαν, κι αν άκουγαν, δεν άκουγαν, μοιάζοντας με φαντάσματα, που τρέχουν πίσω απο όνειρα. Δεν ήξεραν να κτίζουν σπίτια και ζούσαν σαν μυρμήγκια σε ανήλιαγες σπηλιές. Εγώ τους έδωσα την γνώση και τους έμαθα την τάξη. Τους δίδαξα την γεωμετρία, πώς να περιποιούνται τα δέντρα και πως να χρησιμοποιούν τα ζώα στις δουλειές τους. Τους έμαθα τα γράμματα, τους αριθμούς και την αστρονομία. Και πλοία τους έμαθα να κατασκευάζουν για να εξερευνούν την γη. Τον χρυσό, τον άργυρο, τον χαλκό και τον σίδηρο εγώ τους έμαθα να τα βρίσκουν και να τα χρησιμοποιούν για να είναι ευτυχισμένοι. Πριν απο μένα δεν υπήρχε ιατρική επιστήμη. Οι άνθρωποι, όταν αρρώσταιναν δεν είχαν ελπίδα γιατρειάς και χωρίς γιατρούς και φάρμακα μαράζωναν μέχρι να πεθάνουν. Αλλά ω μάνα γη, για ιδές με πόσο υποφέρω τώρα επειδή τόλμησα να κλέψω απο τους Θεούς το πυρ»..

Αν αυτά τα πράγματα μας τα δίδασκαν στο σχολείο και μας τα εξηγούσαν σωστά καμιά Αμερικάνικη, Ρωσσική ή άλλη κυβέρνηση δεν θα τολμούσαν να ξανακαταστρέψουν τον πλανίτη μας γιατί σίγουρα θα μας έβρισκαν απέναντί τους σαν μια γροθιά εμπόδιο στα σχέδιά τους...
Αλλά, ποτέ δεν είναι αργά...

Οι νέοι αναστημένοι Ελληνες ξαναποχτούν σιγά σιγά την χαμένη τους συνείδηση...

και περιμένουν.

*Γιά την ιστορία,
Α)Οι Αμερικανοί θα έπρεπε να τιμούν τους Ελληνες μιας κι αυτοί ανακάληψαν την Αμερικανική Ηπειρο χιλιάδες χρόνια πριν.
Β)Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν είναι 3.000 ετών αλλά σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα είναι παλαιότερος των 40.000 ετών και δεν έχει καμιά σχέση με τον Αβραάμ και τους υπόλοιπους Ιουδαιοχριστιανούς φασίστες του Γιαχβέ και της ερήμου.

Αν είναι να σωθεί αυτός ο πλανίτης η ιστορία πρέπει να γραφτεί ξανά από την αρχή.

Post Extras