Άλλο θέμα ανέκυψε μετά την εισήγηση του προέδρου του ΣΥΝ για ορκομωσία του νέου προέδρου της Δημοκρατίας όχι ενώπιον του Αρχιεπισκόπου αλλά των αντιπροσώπων του λαού. Καθόλου παράλογο. Άλλοι όμως συνηγορούν στην παρουσία του τοπικού ιερέα στην ενορία του οποίου ανήκει η Βουλή. Και αυτό στέκει.
Μπορούν όμως κάλλιστα να παραμεριστούν τα προβλήματα που ενδεχομένως θα προκύψουν εφ όσον η κυβέρνηση, λαμβάνοντας υπ όψιν της και τα τελευταία καραγκιοζιλίκια, προχωρήσει σε συμβολικό διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους ορκίζοντας τον πρόεδρο ενώπιον ανώτατου δικαστικού και δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα της απαρχής μιάς νέας εποχής στις σχέσεις των δύο αυτών θεσμών. Σε τι όμως και σε ποιόν θα ορκιστεί ο κ. Παπούλιας; Στην τιμή του, στην τιμή των όπλων ή στην τιμή των ζαρζαβατικών; Πρέπει να ληφθεί υπ όψιν και το θρησκευτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού; Σαφώς και ναί. Σαφώς όμως πρέπει να γίνει κατανοητό ακόμη και απο την κουτσή Μαρία της γειτονιάς μου πως ο τίτλος του "Ελληνα Ορθόδοξου" δεν αποτελεί πλέον προνόμιο των εκλεκτών της Χριστιανοσύνης, αλλά απλά δηλώνει υποταγή σε ένα απο τα πάμπολλα χριστιανικά δόγματα. Ο πρόεδρος δεν εκπροσωπεί μόνο την κουτσή Μαρία και την κυρά Κατίνα αλλά και όλους τους άλλους πολίτες χριστιανούς, μουσουλμάνους, εβραίους και παγανιστές και επομένως ο όρκος πρέπει να μην προσβάλει και να μην περιθωριοποιεί κανέναν.
Να ορκιστεί στην τιμή του λοιπόν; Όχι δα, την τιμή των πολιτικών την εμπιστεύονται μόνο οι εξωγήινοι που δεν ξέρουν, εμείς που έχουμε γνώση καλύτερα να πιούμε το ζουμί μας. Γνώμη μου είναι να ορκιστεί στο άγνωστο, στην ανώτατη δύναμη, στην ενέργεια που δημιούργησε και δημιουργεί με άλλα λόγια σ αυτό που στη δικιά μας γλώσσα ονομάζουμε Θεό. Ο όρκος πρός τον Θεό είναι πιστεύω και τίμιος και καθαρός. Και βγάζει και την εκκλησία έξω απο ξένα χωράφια.
|