Συνταματάρχα, τον άκουσες ποτέ να διδάσκει;

Αυτή δεν είναι διδασκαλία. Είναι σκέτη εκσπερμάτιση.

Ηταν, έλεγε, το πιο σεμνό σχόλιο που τού `γινε για τα βάσανα που είχε με τη διδασκαλία του στο Νιού Γιόρκ Ουνιβέρσιτυ, όντας αμούστακο αγόρι ακόμα, και πριν ακόμα πάει εθελοντής στον Ελληνικό στρατό,σε τούτο το μάταιο κόσμο. Τα βάσανά του, εκείνα που συνήθιζε να τα τραγουδεί με τους στίχους του άλλου ποιητή, που και κείνος ήτανε δάσκαλος:

«Ετσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου,
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και νά `ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα σύ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας μακρυά πολύ απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυά πολύ κι από τους μαύρους κολασμένους...»

Τότε που ήμασταν εγώ στην εξορία της πατρίδας μου, και κείνος στην εξορία της εξορίας του.

Τον καιρό που ήταν καθηγιτάκι σ’ εκείνη τη μακρυνή πολιτεία, δούλευε και σ’ ένα κλασικό Γυμνάσιο. Εκεί διδάσκουνταν μόνον οι γλώσσες. Τα Αρχαία Ελληνικά, τα Λατινικά, τα Γαλλικά, τα Εγγλέζικα, τα Γερμανικά και τα Ρούσικα. Το σχολειό ήταν χτισμένο κοντά στις γραμμές του τραίνου. Από το πίσω μέρος της αυλής άρχιζε ένα μικρό περιβόλι. Είχε στη μέση του ένα ξύλινο κιόσκι, που το χειμώνα γινόταν και κείνο κατάλευκο μαζί με τα υπόλοιπα πλούτια του κήπου.
Ετάιζε τα περιστέρια σταρόσπυρα. Μέσα στο σμάρι από τα περιστέρια μια μέρα ξεχώρισα εγώ, λάγιο κορίτσι δεκαεφτά χρονώ. Φορούσα ένα πουκάμισο μαβί και στο λαιμό μου μικρό στεφάνι από θαλασσινές χάντρες. Επαιζα τα βραχιόλια, και βροντούσαν τα πιστόλια, που λέει το δημώδες άσμα…
—Εχει ομίχλη και στην Ελλάδα; Τον ρώτησα.
—Οχι, μόνο μύγες έχει. Σύννεφα μύγες. Και τους δρόμους γιομάτους σκουπίδια. Οι σκύλοι τα πρωινά παίζουνε στις αλάνες με τα κόκαλα των συνταγματαρχαίων το βασιλίκι. Κατάλοιπα μιας χούντας της "Ελλας Ελλήνων Χριστιανών"
—Τι είναι βασιλίκι; Επέμεινα εγώ;
—Το βασιλίκι είναι παιχνίδι για τους μεγάλους. Παλαιά το λέγανε αστράγαλους και πεσσούς. Θα σου δείξω κάποτε τον Αίαντα και τον Αχιλλέα στο βάζο του Εξηκία. Η βασίλισσα Φρειδερίκη ήξερε να παίζει καλά το βασιλίκι. Γι’ αυτό φώναζε τους έλληνες Κάφρους. Ήτανε τον καιρό, που είχε μόλις γυρίσει από την Νότια Αφρική. Εκεί είδε τους φύλαρχους με το τουμπελέκι και το φτερό, είδε και τους Κάφρους και πήρε ερμηνεία και παράδειγμα. Για να παίζει το βασιλίκι της. Μεγαλειοτάτη, πρόσεχε! Δεν είναι Κάφροι οι έλληνες. Οι Χριστιανοί ναι!, αλλά, όχι οι Ελληνες, της φώναζαν κάποιοι φρόνιμοι συβουλατόροι. Είναι, είναι, έλεγε εκείνη, και χτύπαγε το χέρι της στο μερί της. Και δόστου να παίζει το βασιλίκι της. Ως ότου στο τέλος οι έλληνες τη στείλανε στον Οξαποδώ. Και κείνη και το γιο της το φυλαρούχα. Και πια ησύχασε. Και ξέχασε και το βασιλίκι. Λένε πως πήγε πέρα, στην Κόκκινη Μηλιά. Γονατίζει στους δάλαι-λάμα, και εξαγνίζεται για τα κρίματά της. Για τα κακά που σόδειασε στον τόπο.
—Δεν τα ξέρω ετούτα, του έλεγα εγώ. Πες μου τώρα, είναι αλήθεια πως στην Ελλάδα κυνηγούν οι θεοί τα κορίτσια στα δάση. Και κείνα, για να ξεφύγουνε τα καημένα, μεταμορφώνουνται σε δέντρα και σε κρήνες; Η Δάφνη, η Αρεθούσα.
—Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μου απαντούσε. Σα θα πάμε πατρίδα, θα σε πάω στη Σκιάθο. Εκεί, μέσα στις κουμαριές και τα σπάρτα θα σου δείξω το κορμί μιας έμορφης Κόρης, πού `γινε βαλανιδιά. Σωστή νεράιδα.
—Ετσι, δηλαδή, γίνεται πάντα;
—Οχι πάντα. Αλλά το σύνηθες. Γιατί κάποτε αναποδογυρίζει η τάξη. Ε, τότε να ιδείς πράμα. Τα κορίτσια κυνηγούν τα παλικάρια. Το ήμερο περιστέρι κυνηγάει τον πετρίτη. Και τα ελάφια τους άγριους λύκους.
—Ω! τι μου λες, τον ρώτησα σα να ζούσα σε όνειρο.
—Σου λέω. Που μετά από χρόνια ο Σαίκσπηρ συμπλήρωσε τον Οβίδιο και τους μύθους που γράφει στις Μεταμορφώσεις. Σαν τον Διόνυσο! Μα έτσι θα μεταμορφωθείς κι εσύ σε λίγο καιρό. Η Κόρη μέσα σου θα γίνει γυναίκα. Θα συμπληρωθεί και σε σένα ο μύθος του θηλυκού. Και πια, αλίμονο στους άντρες.
—Τι ωραία, τι ωραία. Κι ίσα με τότε πού αλλού θα με πας;
—Θα σε πάω στον Παρνασσό και στον Ταύγετο, στο Μυστρά, και στη Μονεμβασιά. Θα σ’ ανεβάσω στους λόφους. Θα κοιτάξεις τις λευκές πέτρες, χαραγμένες με τις γραμμές της παλάμης. Και στη μέση το κεφαλαίο «Ε». Θα ιδείς τη Νάξο και την Κρήτη. Την πριγκίπισσα, το αρχοντόπουλο, το σφαγμένο θηρίο. Υστερα θα σε βάλω σε καράβι, «να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία, να μάθεις μανταρίνι και άψινθο», και τα άλλα μαθήματα.
—Αχ, τ’ αγαπώ τ’ αστέρια, έλεγα….
—Τα λουλούδια, θέλεις να ειπείς.
—Μα ο Αψινθος είναι αστέρι. Το αστέρι της Αποκάλυψης.
—Ναι. Είναι όμως κι ένα βοτάνι. Ο χυμός του είναι μέλι στο στόμα και στην κοιλιά φαρμάκι.

Κορίτσι εγώ, κάθε απόγιομα, την ώρα που σήμαινε λήξη η μέρα, σηκωνόμουν
να φύγω. Εμαθα σιγά σιγά να τον χαιρετάω σε τρόπο δωρικό. Στις «δωριστί αρμονίες» του Πλάτωνα:

Μαδώντας ίσκιους από κυπαρίσσια
έφυγες το άλλο καλοκαίρι.

Ελεγα. Και διάβαινα το κατώφλι της νύχτας.
Τώρα δε θυμάμαι πια άλλο, εξόν από τα μακρυά ξανθά μαλλιά του και τα γαλάζια μάτια του.
Δύο μεθυσμένα σπουργίτια, που φτερούγιζαν και φουρτούνιαζε η σκοτεινή φυλλωσιά.
Και το λιγνό ψηλό κορμί του. Ηταν το πιο ψηλό κυπαρίσσι στους αυλούς της σύριγγας του
Πάνα. Την ώρα που έπαιρνε να τον παίξει με χορευτά πηδήματα η Λου, η πριγκίπισσα της
Κίνας.

Post Extras