-------------------------------

Η αλήθεια για τον Ιησού.

Ονομάζουμε «απόστολους» αυτούς που υποτάσσονται στη σκοπιμότητα μιας κάποιας «αποστολής». Η λατινική λέξn, πού εκφράζει ακριβώς την ίδια έννοια, είναι «Disciplina», και σημαίνει ταυτόχρονα Νόμος και Κανονισμός. Για τους Εβραίουs, «αποστολή», είναι ο Νόμος του Μωϋσή, ή Thora ή Πεντάτευχος. Γνωρίζουμε πλέον, πως οι Μεσσιανιστές, οι Znλωτές ή Σικάριοι, ήταν φανατικά προσκολημένοι στο Νόμο του Μωυσή. Ηθελαν ν’ απελευθερώσουν το Ισραήλ από τη Ρωμαική κατοχή και να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατία, όπου ο μοναδικός άρχοντας θα ήταν ο Θεός. Θνητοί άρχοντες δεν θα υπήρχαν πλέον, παρά μονάχα Κριτές, που θα δίκαζαν σύμφωνα με το νόμο του Θεού. Οι Ζηλωτές, τηρούσαν αυστηρά την Τέταρτη εντολή και δεν δέχονταν ποτέ τους να ορκιστούν. Στο σημείο αυτό, ας ανοίξουμε τα Ευαγγέλια:

«...και πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης, εις γαρ έστιν ο πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοϊς...» (Ματθαiος ΚΓ, 9).

«...εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως... έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου, το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν...» (Ματθαίος Ε, 34—37).

Ανάμεσα στ’ άλλα χειρόγραφα, που βρέθηκαν κοντά στη Νεκρή Θάλασσα, στις σπηλιές του Κουμράν υπάρχει κι ένα «εγχειρίδιο της αποστολής». Πρόκειται για ένα κείμενο, όπου οι γνώσεις της στρατηγικής τακτικής της εποχής, ανακατεύονται με μυστικιστικές καββαλιστικές παραδόσεις. Η εξέλιξη της μάχης, καθορίζεται σα μια μυστικιστική λειτουργία και οι διάφοροι τρόποι επιθέσεων έχουν ονόματα αγγέλων, που είναι ταυτόχρονα και δυναμικές λέξεις (όπως ακριβώς και στην Κάββαλα). Το κείμενο αυτό δημιουργεί στον αναγνώστη μια μυστικοστρατιωτική αίσθηση, παρόμοια με αυτήν που συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη, κατά την πολιορκία της Ιεριχούς (Ιησούς του Ναυί, ΣΤ, 5).

Tα Ιερά αυτά χειρόγραφα κρύφτηκαν με τόσο επιδέξιο τρόπο μέσα στις σπηλιές του Κουμράν διότι οι αδιάκοπες ένοπλες συγκρούσεις, που συνέβαιναν στην περιοχή, απειλούσαν άμεσα την ύπαρξή τους. Τα ιερά κείμενα, γραμμένα σε διάφορες προχριστιανικές εποχές, αποτελούσαν πάντοτε αντικείμενα σεβασμού για τους Εβραίους. Εκφράζουν τον Θείο Λόγο και τα λόγια των προφητών του Κυρίου. Οι ειδικευμένοι καλόγεροι γραφείς, τα αντέγραψαν με προσοχή πάνω σε δέρματα εξαγνισμένων ζώων. Αν, στη διάρκεια της αντιγραφής, γινόταν κάποιο λάθος, αφαιρούσαν ολόκληρο το απόσπασμα. Οποιαδήποτε διόρθωση ή εύσιμο, απαγορεύονταν. Τα λανθασμένα κείμενα, τα τοποθετούσαν μέσα σ’ ένα ειδικό δοχείο, που τ’ ονόμασαν Cinnza. Οταν ολόκληρο το κείμενο τέλειωνε, απόλυτα σωστό, γινόταν ένα αντικείμενο λατρείας από τους κατοίκους της Ισραηλιτικής κοινότητας. Μ’ ένα ειδικό όργανο, που τ’ ονόμαζαν «το χέρι της Thora», ο αναγνώστης παρακολουθούσε το κείμενο λέξη πρός λέξη. Το «χέρι της Thora» ήταν ένα ξύλινο πλαίσιο φτιαγμένο από ειδικό ξύλο, με μια χρυσή ασημένια ή χάλκινη χειρολαβή.

Οταν όλα τα χειρόγραφα του Κουμράν ετοιμάστηκαν, τα τύλιξαν προσεκτικά μέσα σε λινά υφάσματα και τα τοποθέτησαν σε πήλινες θήκες μέσα στις σπηλιές. Αν υπολογίσει κανείς το σεβασμό, που ένοιωθαν οι Εβραίοι για τα κείμενα αυτά, αποκλείει την περίπτωση της χρησιμοποίησης μεταχειρισμένων υφασμάτων για την κάλυψή τους. Η παραδοσιακή μέθοδος προφύλαξης των κειμένων, απαιτούσε τη χρησιμοποίηση εκλεκτών υφασμάτων, ειδικά κατασκευασμένων για το σκοπό αυτόν.

Το Γενάρη του 1951, το Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών του Σικάγου, κατάφερε ν’ αναλύσει τα φυτικά στοιχεία, που εμπεριέχονται στα λινά αυτά υφάσματα, με τη βοήθεια του «Ανθρακα 14. Η μέθοδος αυτή μελετήθηκε και τελειοποιήθηκε τόσο πολύ, ώστε να μη χωράει πλέον καμιά αμφιβολία για την ακρίβεια των στοιχείων της.
Ο «Ανθρακας 14» απέδειξε πως τα λινά υφάσματα, που χρησιμοποιήθηκαν σαν περιτυλίγματα για τα Ιερά Κείμενα, που βρέθηκαν στις σπηλιές του Κουμράν, κατασκευάστηκαν από φυσικό λινάρι, που κόπηκε 1917 χρόνια πριν από τη χρονολογία της ανάλυσής του στο Σικάγο. Αφαιρώντας 1917 από το 1951, φτάνουμε στο 34 μ.Χ. Η χρονολογία όμως αύτή, είναι ταυτόχρονα και η μέση χρονολογία της εκτέλεσης του Ιησού από τους Ρωμαίους. Βέβαια, είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός, πως ο Ιησούς είχε μόνο δυό χρόνια δημόσιας δράσης. Ο Αγιος Ειρηναίος, πολύ σωστά, αναφέρει πως ο Ιησούς, όταν πέθανε, ήταν περίπου πενήντα χρονών. Οι Εβραίοι, την εποχή της εκτέλεσης του Ιησού, δεν είχαν πλέον το δικαίωμα ούτε ν’αποφασίσουν ούτε να εκτελέσουν μια θανατική καταδίκη, για οποιοδήποτε έγκλημα, θρησκευτικό ή πολιτικό, και, κατά συνέπεια, είμαστε υποχρεωμένοι να συμπεράνουμε πως οι Ρωμαίοι, και μόνο αυτοί, είναι υπεύθυνοι για τη θανάτωσή του. Στή μέθοδο χρονολογικής εξακρίβωσης με τον «Ανθρακα 14», υπάρχει μια προσέγγιση πενήντα χρόνων, πριν και μετά από την καθορισμένη χρονολογία. Δηλαδή, το κρύψιμο των κειμένων έγινε ανάμεσα στο 15 π.Χ. και στο 85 μ.Χ. Σημειώνω τη λεπτομέρεια αυτήν.

Οι κάτοικοι του Κουμράν αναγκάστικαν να θάψουν τα Κείμενά τους, διότι η υπαρξή τους κινδύνευε από ένοπλες συγκρούσεις, που συνέβαιναν στην περιοχή. Ομως, τα εύαγγέλια δεν κάνουν λόγο, ούτε για την πολύνεκρη εξέγερση της Απογραφής, την εποχή που υποτίθεται πως γεννήθηκε ο Ιησούς στην Βηθλεέμ, ούτε για τις συγκρούσεις της εποχής που σταυρώθηκε στην Ιερουσαλήμ. Αντί για την καλοκάγαθη και γαλήνια αρμονία στη Γαλιλαία, που μας αφηγούνται τα ευαγγέλια, αντικρύζουμε, από ιστορική άποψη, μια εποχή γεμάτη από αιματηρές και πολύνεκρες εβραϊκές εξεγέρσεις. Ο αναγνώστης των σεβάσμιων Χριστιανικών Βιβλίων αγνοεί πως από το 68 π.Χ. έως το 6 μ.Χ. (εποχή της εξέγερσης της Απογραφής, που τα ευαγγέλια αγνοούν σκόπιμα) συνέβησαν τριάντα έξη εβραικές επαναστάσεις, με άμεσα αποτελέσματα την σταύρωση χιλιάδων αγωνιστών, την πυρπόληση εκατοντάδων χωριών κι οχυρών, την αιχμαλωσία εκατοντάδων παιδιών και την καταστροφή αμέτρητων αγρών. Αγνοεί ακόμα πως, στην ίδια εποχή, κατάφεραν ν’αναγνωριστούν για ορισμένα μικρά χρονικά διαστήματα, ανεξάρτητες εβραικές κυβερνήσεις.

Μόνο ανάμεσα στο 66 και το 58 π.Χ., δηλαδή μέσα σε οχτώ χρόνια, σημειώθηκαν στην Ιουδαία είκοσι έξη επαναστατικα κινήματα. Τις πληροφορίες αυτές τις πέρνουμε από τα κείμενα του Φλάβιου Ιωσήφ, που είχε τοποθετηθεί ανοιχτά υπέρ της συνεργασίαs με τους Ρωμαίους, κι επί πλέον δεν διαθέτουμε τα πρωτότυπα χειρόγραφά τους, αλλά αντίγραφα αντιγράφων του 9ου και του Ι2ου αιώνα, λογοκριμένα και παραποιημένα από τους μοναχούs - αντιγραφείς.
Τα μέλη της δυναστείας των Ασμοναίων, που ο Πομπήϊος έδιωξε από την εξουσία, προκάλεσαν οκτώ επαναστάσεις ανάμεσα στο 58 και το 27 π.Χ. Το 43, ο Εζεκίας, πατέρας του Ιούδα από τα Γάμαλα, βασιλικής και δαυϊδικής καταγωγής, καταφέρνει να εξουδετερώσει για ένα διάστημα τις ρωμαϊκές λεγεώνες, κυρίως στην περιοχή της Βόρειας Παλαιστίνης και στα υψώματα του Γκολάν. Τελικά, ο Ηρώδης κατάφερε να τον συλάβει και να τον σταυρώσει. Ο Κοστοβάρης, το 27, ο Βαγόας το 6, ο Ιούδας από τα Γάμαλα (πατέρας του Ιησού) με τον Ματτιαθά, το 5 π.Χ.. συνεχίζουν τον αγώνα εναντίον των Ρωμαίων.
Το 6 π.Χ., δημιουργείται μια ομοσπονδιακή και αυτόνομη εβραϊκή κυβέρνηση, αντίθετη προς τις υποτελείς στους Ρωμαίους Τετράρχες. Την ομοσπονδιακή αυτή κυβέρνηση, την αποτελούν ο Συμεών από την Ιεριχώ, ο Ανθρόγγιος από την Ιουδαία κι ο Ιούδας από τα Γάμαλα, με έδρα του την Σεπφόριδα. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες έπνιξαν στο αίμα την επαναστατική αυτή πρωτοβουλία και δυό χιλιάδες πατριώτες καρφώθηκαν πάνω στους ρωμαϊκούς σταυρούς. Ο Κοππόνιος, που αργότερα ονομάστηκε στρατιωτικός διοικητής της Παλαιστίνης, έσφαξε τους Γαλιλαίους πολεμιστές μέσα στο Ναό. Κατά τη διάρκεια αυτής της σφαγής, σκοτώθηκε κι ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή.

Στη διάρκεια της ρωμαϊκής αυτής αντεπίθεσης, ο Βάρος, ο αυτοκρατορικός διοικητής της Συρίας, πολιόρκησε τη Σέπφορι, το στρατηγείο του Ιούδα από τα Γάμαλα. Στην ίδια πόλη είχε γεννηθεί κι η γυναίκα του η Μαρία, η μητέρα του Ιησού.
Η πόλη αυτή έπεσε τελικά στα χέρια των Ρωμαίων. Την πυρπόλησαν, την γκρέμισαν κι όσους κατοίκους απέμειναν ζωντανοί, τους πούλησαν σκλάβους. Η Μαρία, μαζί με τους γυιούς της και τις κόρες της, κατάφερε να γλυτώσει την αιχμαλωσία, και τη συναντάμε αργότερα στη Γαλιλαία. Ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός, τρεις αιώνες αργότερα, έγραφε τα παρακάτω στον Κύριλλο της Αλεξάνδρειας: «Ο άνθρωπος που σταυρώθηκε κατά διαταγή του Πόντιου Πιλάτου, ήταν δούλος του Καίσαρα, και θα το αποδείξω...» (Βλ. Κύριλλος της Αλεξάνδρειας: Κατά Ιουλιανού. Ο όρος που χρησιμοποιήθηκε στο πρωτότυπο κείμενο για να χαρακτηρίσει τον Ιησού, ήταν Servous ή Obnoxius, που σημαίνει σκλάβος ή δούλος, κι όχι Civis, που σημαίνει πολίτης, γιατί ο Ιησούς δεν ήταν βέβαια Ρωμαίος πολίτης! Κατά συνέπεια, όλοι οι κάτοικοι της Σεπφόριδας, έγιναν «σκλάβοι του Καίσαρα», δηλαδή δούλοι και δούλες της Αυτοκρατορίας, όπως άλλωστε όλοι οι εκτοπισμένοι από τους Ρωμαίους. Ο Κύριλλος της Αλεξάνδρειας, παραποιώντας τα λόγια του Ιουλιανού, προσπάθησε να καλύψει την ιστορική αλήθεια για την πραγματική πολιτική ταυτότητα και βασιλική καταγωγή του Ιησού. Οποιοσδήποτε σκλάβος αρνιόταν να προσφέρει τις υπηρεσίες του, σταυρωνόταν. Η περίπτωση του Ιησού ήταν ακόμα χειρότερη. Από τη μια καταγόταν από τους κατοίκους της Σεπφόριδας κι ήταν, κατά συνέπεια, «σκλάβος του Καίσαρα» κι από την άλλη, ως διαδοχος του θρόνου του Βασιλιά Ιούδα, ξεσήκωνε τον πληθυσμό. Ετσι, είχε εξασφαλίσει το τέλος του. Σταύρωση! Ο Κύριλλος όμως, παραποίησε την ιστορία για να προσαρμοστεί με την πολιτική σκοπιμότητα του χριστιανικού κινήματος, που ήθελε να ρίξει την ευθύνη για τη θανάτωση του Ιησού στους ώμουs των Εβραίων.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και η εξήγηση για το δεύτερο γάμο της Μαρίας με το μυστηριώδη Ζεβεδαίο.
Η πολιτική ταυτότητα του Ιησού, σαν «σκλάβος της Αυτοκρατορίας», επιβεβαιώνεται κι από τον Κομμόδιο της Γάζας, τον αρχαιότερο χριστιανό ποιητή, που έζησε τον 3ο αιώνα, και γράφει πως ο Ιησούς ανήκε σε μια κατώτερη κοινωνική τάξη (Abjectus). Μάλιστα, επεξηγεί τον όρο που χρησιμοποιεί, λέγοντας πως πρόκειται για «ένα είδος σκλάβου» (Βλ. Κομμόδιος της Γάζας: Carmen Apologeticum).
Να λοιπόν, που η κατάσταση γίνεται πιο φανερή. Ο Ιησούς, για τη ρωμαϊκή αστυνομία, ανήκε στην κατηγορία των Φυγάδων και των επαναστατημένων σκλάβων, επειδή ακριβώς είχε αποφύγει την αιχμαλωσία, με την εκτόπιση των κατοίκων της Σεπφόριδας το 6 μ.Χ.

Η ζωή των Ζηλωτών ήταν η ζωή των ανθρώπων εκτός νόμου, που υπονοεί, για επιβιωτικούς καθαρά λόγους, αδιάκοπες ληστείες και κλοπές. Καί ο Φλάβιος Ιωσήφ, σαν καλός φαρισαίος αριστοκράτης, γράφει τα παρακάτω γι’ αυτούς:

«Οταν ο Φέστος έφτασε στην Ιουδαία, τη βρήκε σε φριχτή κατάσταση. Οι ληστές πυρπολούσαν και λήστευαν όλα τα χωριά. Ο Ιησούς και οι επαναστάτεσ οπαδοί του, που ονομάζονταν Σικάριοι, είχαν πληθύνει επικίνδυνα. Χρησιμοποιούσαν ένα κοντό γυριστό μαχαίρι, που τ’ ονόμαζαν σικό, κι αυτός ήταν ο λόγος, που οι Ρωμαίοι τους ονόμαζαν Σικάριους...» (Φλάβιος Ιωσήφ: Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, XX, viii, 10).

Ερχεται ύστερα αυτή η μυστηριώδης εξέγερση, που απαίτησε το θάψιμο των Ιερών Κειμένων στις σπηλιές του Κουμράν. Ο «Ανθρακας 14» τοποθετεί χρονολογικά το γεγονός ανάμεσα στα 32 με 34 μ.Χ.
Σε αυτό το σημείο θ’ ανοίξω μια παρένθεση. Ανάμεσα στα διάφορα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας, υπάρχουν και χάλκινοι ρόλοι που το κείμενό τους μεταφράστηκε το 1956 στην Μεγάλη Βρεττανία από τον Wright Baker του Πανεπιστημίου του Μάντζεστερ. Χρονολογούνται από τον 10 μεταχριστιανικό αιώνα. Είναι γραμμένοι στην καθομιλουμένη διάλεκτο της εποχής, την ίδια γλώσσα, που χρησιμοποιεί κι η Μισνά το αρχαιότερο μέρος του Ταλμούδ, κι όχι τα νεοκλασσικά εβραικά.
Γνωρίζουμε πως οι Ζηλωτές (το αναφέρει ο Dupont-Sommer στα «Χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας») ήταν αρχικά Εσσαίοι, που αποχωρίστηκαν από την αίρεση. Σύμφωνα με τον Cecil Roth, oι άνθρωποι του Κουμράν, που σε αυτούς ανήκαν τα χειρόγραφα, ήταν Ζηλωτές. Οι χάλκινοι ρόλοι μας μιλούν για έναν τεράστιο θησαυρό που συγέντρωσε ο Ιησούς και οι οπαδοί του, ένα απόθεμα από διακόσιους τόνους χρυσού, ασημιού και πολύτιμων λίθων, κρυμμένο σε εξήντα διαφορετικά σημεία της Παλαιστίνης. Γνωρίζουμε πως ο Νέρων, που απέφευγε τις αιματηρές συγκρούσεις, προτιμούσε να αποδέχεται λύτρα από τους ηγέτες των επαναστατών, παρά να εκστρατεύει εναντίον τους. Για μια ακόμα φορά, ο Φλάβιος Ιωσήφ αποδεικνύεται ένας θαυμάσιος ιστορικός, γιατί τα γραφτά του επιβεβαιώνονται από τα χειρόγραφα του Κουμράν. Ας ξαναγυρίσω όμως στους αγώνες των Ζηλωτών.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού, έπεσε μια φοβερή πείνα στην Ιουδαία και τη Γαλιλαία. Μαζί με την πείνα, ξέσπασε και μία καινούργια επανάσταση (προηγήθηκαν άλλες για τις οποίες θα αναφερθώ παρακάτω). Ο στρατιωτιωτικός διοικητής της Ιερουσαλήμ, ο Τιβέριος Αλέξανδρος, ανηψιός του γνωστικιστή φιλόσοφου Φίλωνα, διέταξε να σταυρωθούν οι ηγέτες της επανάστασης. Πως ονομάζονταν; Ιάκωβος και Σίμων! Ο Φλάβιος Ιωσήφ, μας λέει πως ήταν και οι δυο «γυιοί του Ιούδα από τα Γάμαλα», κι ο Μάρκος ΣΤ, 3) δηλαδή αδελφοί του Ιησού!
Κατά συνέπεια, η επανάσταση του 47 ήταν συνέχεια της επανάστασης του 34, που ήταν συνέχεια της επανάστασης του 6 κ.ο.κ.
Ο βασιλιάς Ιούδας από τα Γάμαλα, κηρύσσοντας το 6 την Εβραϊκή Δημοκρατία του, έκοψε νομίσματα, με την επιγραφή «MEDINAT ISRAEL: Εβραική Δημοκρατία». Αντίλαλος του ιστορικού αυτού γεγονότος, υπάρχει μέσα στα ίδια τα ευαγγέλια:
«τότε πορευθέντες οι Φαρισαίοι συμβούλιον έλαβον όπως αυτόν παγιδεύσωσιν εν λόγο, και αποστέλλουσιν αυτούς μαθητάς αυτών μετά των Ηρωδιανών λέγοντες. Διδάσκαλε, οίδα μεν ότι αληθής ει και την οδόν του Θεού εν αληθείς διδάσκεις, και ου μέλει σοι περί ουδενός, ου γάρ βλέπεις εις πρόσωπον ανθρώπων, ειπέ ουν ημίν, τι σοι δοκεί; έξεστι δούναι κήνσον Καίσαρι ή σύ; γνούς δε ο Ιησούς την πονηρίαν αυτών είπε: τι με πειράζετε υποκριταί; Επιδείξατέ μοι το νόμισμα του Κήνσου, οι δε προσήνεγκαν αυτώ δηνάριον, και λέγει αυτοίs, τίνος η είκών αύτη και η επιγραφή; λέγουσιν αυτώ: Καίσαρος. Τότε λέγει αυτοίς: απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ.» (Ματθαiος KB, 15-21).

Οπως βλέπουμε από το παραπάνω κείμενο, για τον Ιησού, υπήρχαν δυο λογιών νομίσματα. Αυτά που ήταν «ορθόδοξα» κι αυτά που δεν ήταν. Στις ανασκαφές της Μασσάντα, βρέθηκαν τέτοια «ορθόδοξα» νομίσματα. Ηταν κρυμμένα κάτω από τα θεμέλια ενός τοίχου, στο «δυτικό ανάκτορο». Ανάμεσά τους βρέθηκαν και τρία κομμάτια, που χρονολογούνται από το 5 μ.Χ. κι είναι πολύ σπάνια. (Βλ. Ισραήλ, τουριστικός οδηγός, έκδοση HACHETTE, 1966).
Η Ρώμη έβλεπε πάντοτε με κακό μάτι τη Δαυιδική οικογένεια. Εχουμε για παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα του Ευσέβιου της Καισάρειας:

Υπήρχαν ακόμα, από την οικογένεια του Ιησού, οι εγγονοί του Ιούδα, που ο ίδιος ο Ιησούς τους αποκαλούσε αδελφούς του εξ’ αίματος. Τους κατάγγειλαν πως ήταν από τη γενιά του Δαυίδ, κι ο τότε κατήγορος τους οδήγησε εμπρός στον Αυτοκράτορα Δομιτιανό...» (Ευσέβιος της Καισάρειας: Εκκλησιαστική Ιστορία: ΙΙΙ, XX, 1).

Ιούδας, ήταν επίσης το πραγματικό όνομα του ΤΑΟΜΑ (Θωμά), του δίδυμου αδελφού του Ιησού, όπως ομολογούν ο Τατιανός και ο Αγιος Εφράιμ.
Αλλά, είναι πολύ δύσκολο ν’ αποκαταστήσουμε τα πραγματικά ιστορικά πρόσωπα, απ’ όλες αυτές τις μπλεγμένες διφορούμενες κι ασυνάρτητες πληροφορίες, που σκόπιμα μας μεταδίδουν. Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

«...μετά την ανάληψη του Ιησού, ο Ιούδας, που τον ονόμαζαν Θωμά, έστειλε στον Αβγάρ, το Βασιλιά της Εδεσσας, τον απόστολο Θαδδαίο, έναν από τους εβδομήντα απόστολους..» (Ευσέβιος της Καισάρειας: Εκκλησιαστική Ιστορία, ΙΙ, xx, 1).

Βλέπουμε πως ο Ευσέβιος επιβεβαιώνει την πληροφορία του Τατιανού και του Εφράιμ, σε ότι αφορά το αληθινό όνομα του δίδυμου αδελφού του Ιησού.

Ετσι, όταν διαβάζουμε ένα ευαγγελικό επεισόδιο που αναφέρεται σε κάποιον Ιούδα, είναι πιθανόν πως πρόκειται για τον Θωμά. Υπάρχουν τουλάχιστον δυο πρόσωπα με τ’όνομα αυτό, ανάμεσα στους συνεργάτες του Ιησού.
Το ίδιο συμβαίνει όταν συναντάμε τ’ όνομα του Αλφαίου, πατέρα του Ιάκωβου του Μικρού. Στην Πραγματικότητα, πρόκειται για μια προσωνυμία, και μάλιστα ελληνική. Προέρχεται από την ελληνική λέξη «αλφός», που σημαίνει λευκό εξάνθημα και υπονοεί τον άνθρωπο που έχει προσβληθεί από ψωρίαση! Το αληθινό του όνομα, ήταν Σίμων ο Λεπρός, που κατοικούσε στη Βηθανία (Ματθαiος ΚΣΤ, 6 και Μάρκος ΙΔ, 3).
Το ίδιο συμβαίνει, όταν συναντάμε κάποιον Σίμωνα Καναναίο (Μάρκος Γ, 18- Λουκάς ΣΤ, 15- Πράξεις A, 13). Ταυτίζεται, κατά περίεργο τρόπο, με τον Σίμωνα το Ζηλωτή ή Σίμωνα το Σικάριο. Στα εβραϊκά ένας Καναναίος είναι ένας άνθρωπος που κατάγεται από την Κανά, και Cana στα εβραικά, σημαίνει ζήλος και φανατισμός.

Η Κανά, όπου έγινε ο περίφημος γάμος, είναι το στρατόπεδο των Ζηλωτών. Κατά συνέπεια, ο Σίμωνας ο Καναναίος είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Σίμωνα το Ζηλωτή. Το ίδιο πρόσωπο είναι ένας απόστολος (Πράξεις A, 12 -14) και αδελφός του Ιησού (Μάρκος ΣΤ, 3).

Ο γάμος της Κανά έγινε μέσα στα πλαίσια ενός κλειστού οικογενειακού κύκλου (Βλ. ‘Ιωάννης Β, 1- 2).

Ακόμα, υπάρχει άμεση σχέση ανάμεσα στους Γαλιλαίους και τους Ζηλωτές. Ο Φλάβιος Ιωσήφ αναφέρει τα εξής:

«...έπειτα, οι Γαλιλαίοι σταμάτησαν τον εμφύλιο πόλεμο κι άρχισαν τις προετοιμασίες για τον κοινό αγώνα εναντίον των Ρωμαίων...» (Πόλεμοι της Ιουδαίας, σλαβικό χειρόγραφο, ΙΙ,ΧΙ).
Και παρακάτω λέει ακόμα: «Οι Γαλιλαίοι είναι πολεμιστές...» (το ίδιο με το παραπάνω, ΙΙΙ, ΙΙ).

Ο Καρδινάλιος Jean Danielou, μας λέει τα εξής στο βιβλίο του «Θεολογία του Ιουδοχριστιανισμού»: «...η λέξη Γαλιλαίοι ήταν συνώνυμο της λέξης Ζηλωτές» (σελ. 81) και «...η Γαλιλαία ήταν η κυριότερη εστία των Ζηλωτών» (σελ. 84).

Ο ερευνητής Oscar Cullman παρατηρεί στο βιβλίο του «Ο Θεός κι ο Καίσαρ» πως κι...οι Γαλιλαίοι που αναφέρει ο Λουκάς (ΙΓ, 1) ήταν Ζηλωτές...»

Πολύ πριν από τους παραπάνω ερευνητές, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός, τον 4ο αιώνα, χρησιμοποίησε τον όρο «Γαλιλαίοι», για να υποδείξει τους Χριστιανούς.
Ετσι, οι όροι Ζηλωτές, Γαλιλαίοι, Χριστιανοί, χρησιμοποιήθηκαν, για να υποδείξουν τους οπαδούς του Ιησού, πριν η Παυλική Θεωρία προπαγανδίσει τις μεσσιανιστικές ιδέες στους ειδωλολάτρες και τους Εβραίους της Διασποράς.

Ακόμα, το αληθινό όνομα του Βαπτιστή, αποτελεί θέμα για συζήτηση:

«Ο Καίσαρ εμπιστεύθηκε την περιοχή του Αρχέλαου, σ’ έναν από τους αξιωματικούς του, τον Κοππόνιο, μ’ εξουσία ζωής και θανάτου για όλους τους κατοίκους της. Τον καιρό της εξουσίας του υπήρχε εκεί κάποιος Γαλιλαίος, που κατηγορούσε τους Εβραίους, πως, ενώ γεννήθηκαν ελεύθεροι από το σπέρμα του Αβραάμ, δέχονταν τώρα να υπηρετούν τους Ρωμαίους, να τους πληρώνουν φόρους και ν’ αναγνωρίζουν θεϊκές εξουσίες στους θνητούς άρχοντες των κατακτητών, ενώ ο μόνος ηγέτης του λαού του Ισραήλ είναι ο αθάνατος Θεός. Τ’ όνομα του ανθρώπου αυτού ήταν Ιούδας. Ζούσε σε μέρη ερημικά και το ντύσιμό του δεν έμοιαζε με κανενός άλλου ανθρώπου». (Πόλεμοι της Ιουδαία ς, ΙΙ, ΙΙ).

Βέβαια, πρόκειται εδώ για τον Ιούδα τον Γωλανίτη. Αλλά ας ανοίξουμε τον Ματθαίο:

«εν δε ταις ημέραις εκείναις παραγίνεται Ιωάννης ο Βαπτιστής κηρύσσων εν τη έρημο... είχε δε το ένδυμα αυτού από τριχών καμήλου και ζώνην δερματίνην περί την οσφύν αυτού, η δε τροφή αυτού ην ακρίδες...» Ματθαίος Γ, 1, 4).

Η αναλογία στη συμπεριφορά δεν εξυπακούει και την ταυτότητα του προσώπου; Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να βρεί άκρη. Ακριβώς γιατί η άκρη είναι σκόπιμα εξαφανισμένη.
Ο άλλος Ιάκωβος, ο Μεγάλος, έχει για πατέρα του κάποιον Ζεβεδαίο. Αλλά τ’ όνομα αυτό είναι άγνωστο στην Παλαιά Διαθήκη. Υπάρχει ZABDI (άνθρωπος με χαρίσματα), ZABUD (γυιός του Νάταν A’ Βασιλέων Δ, 5), ZABULON, ZEBUL
(Κριτές Θ,28), ΖΕΒΑCΗ (Κριτές Ζ, 25). Αλλά πουθενά δεν ύπάρχει Ζεβεδαίος.
Ο Lemaistre De Sacy, στη γαλλική έκδοση της Γραφής, μεταφράζει τ’ όνομα Ζεβεδαίος σαν «χάρισμα, άνθρωπο με χαρίσματα», αλλά το εβραικό λεξικό του Sander (Παρίσι 1859), που προορίζεται για τους ραββίνους, αγνοεί τ’ όνομα Ζεβεδαίος στα Εβραϊκά! Αναφέρει μόνο τη λέξη «χάρισμα», που τη μεταφράζει με τρία γράμματα, ΖΑΙΝ - BETH - DALETH. Η λέξη αυτή προφέρεται: ZABAD.
Ετσι, ένα μυστήριο καλύπτει τ’ όνομα του Ζεβεδαίου, του πατέρα του Ιάκωβου του Μεγάλου. Τ’ όνομά του δεν είναι εβραϊκό, όπωs δεν είναι εβραϊκό ούτε τ’ όνομα του Αλφαίου, που είναι πατέρας του Ιάκωβου του Μικρού.

Ολόκληρο αυτό το πυκνό δάσος, γεμάτο από αντιφάσεις κι ασυναρτησίες, όλα
αυτά τα ονόματα, που αντικαθίστανται τόσο συχνά από διάφορες άλλες προσωνυμίες και παρατσούκλια, που δεν έχουν καμία σχέση με την εβραϊκή πραγματικότητα, έχουν σα μοναδικό σκοπό τους να παραπλανήσουν τον περίεργο αναγνώστη, που θα επιθυμούσε να πλησιάσει την αλήθεια. Τα κείμενα αυτά δεν γράφτηκαν για να γίνουν κατανοητά, αλλά για να προκαλέσουν την τυφλή πίστη των αφελών.
Αυτό που έχει σημασία, ήταν, κρύβοντας την πραγματική κατάσταση στη Γαλιλαία και την Ιουδαία, εξήντα χρόνια πρίν κι εξήντα χρόνια μετά το Χριστό (δηλαδή εκατόν είκοσι χρόνια πολέμων, εξεγέρσεων, επαναστάσεων, ρωμαϊκών αντιποίνων κι ενός αδιάκοπου εμφύλιου πόλεμου ανάμεσα στους φιλελεύθερους κι εξτρεμιστές τρομοκράτες, τους Σικάριους - Ζηλωτές και τους συνεργάτες των Ρωμαίων, Φαρισαίους -Σαδουκκαίους), να παραπλανηθεί ο αναγνώστης και να μη φτάσει ποτέ σε συμπέρασμα, δηλαδή στο γεγονός πως ο Ιησούς ήταν ο νόμιμος γυιός του Ιούδα από τα Γάμαλα και της γυναίκας του της Μαρίας, εγγονός του Εζεκία, απόγονος της οικογένειας του Δαυίδ και κληρονομικός διάδοχος του θρόνου του Ισραήλ.
Εμμεσος απόηχος αυτής της αλήθειας είναι η παρακάτω φράση από τις Πράξεις των Αποστόλων:

«Κύριε, ει εν τω χρόνω τούτω αποκαθιστάνεις την Βασι,λείαν του Ισραήλ, είπε δε προς αυτούς, ουχ υμών έστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία...» (Πράξεις A, 6-8).

Το κείμενο των Πράξεων, που έφτασε στα χέρια μου, είναι του 4ου αιώνα. Αρχικά, η σωστή έκφραση ήταν «ο πατήρ μου», κι αργότερα ήταν απλά «ο πατήρ». Κι αυτό γιατί, στην πρώτη περίπτωση, έχουμε μιαν άμεση αναφορά στον Ιούδα από τα Γάμαλα. Ας μην ξεχνάμε πως ο Ιησούς χαρακτηρίζεται από τα Εύαγγέλια σαν του «Τέκτονος υιός» (Ματθαίος ΙΓ, 55) αλλά, στα εβραικά, η λέξη HERESH σημαίνει ταυτόχρονα «τέκτων»,«ξυλουργός» και «μάγος». Αν, λοιπόν, ο όρος χρησιμοποιείται με την τελευταία σημασία, τότε καταλαβαίνουμε το σεβασμό που απόδιδαν στ’ όνομα του Ιούδα από τα Γάμαλα, και μπορούμε να υποθέσουμε πως, ο ίδιος, πριν από το θάνατό του, είχε καθορίσει με προφητικό τρόπο, που δεν του έλειπε βέβαια κι ο χαρακτήρας της προσταγής, τις χρονολογίες των διαδοχικών εξεγέρσεων μέχρι την οριστική επιβολή της «Βασιλείας του Θεού».

Ο Πιλάτος δεν έκανε λάθος, που διέταξε νά γραφτεί η τρίγλωσση επιγραφή πάνω στο σταυρό του Ιησού, χαρακτηρίζοντάς τον σαν «Βασιλέα των Ιουδαίων».

Θα παρατηρήσω, άλλωστε, πως τόσο στη θρησκεία του Ζωροάστρη, όσο και στη θυγατρική της θρησκεία του Μίθρα, (σε αντίθεση με την Διονυσιακή λατρεία που το κρασί συμβολίζει το αιμα του θεού), το κρασί συμβολίζει τη βασιλεία. Να τι δηλώνει σχετικά ο Ιησούς δανειζόμενος τα λόγια του Διόνυσου:

«...εγώ ειμί η άμπελος η άληθινή...» (Ιωάννης ΙΕ, 1).

Στον Ματθαίο (ΙΖ, 24-26) αυτοχαρακτηρίζεται σαν «υιός Βασιλέως». Κατά συνέπεια, είτε ο Ιησούς δανείστηκε το συμβολισμό της θρησκείας του Μίθρα (θρησκεία μισητή στούς ορθοδόξους Ιουδαικούς κύκλους), είτε ο ανώνυμοs συντάκτης του 4ου αιώνα, χρησιμοποίησε τις τελετουργικές φράσεις του Διονυσου και της Ορφικής λατρείας των Ελλήνων και τις παρουσίασε σα λόγια του Ιησού.

Σε τελική ανάλυση, σε ποιόν και πώς να έχει κανείς εμπιστοσύνη; Ως προς το θέμα της ταυτολογίας Γαλιλαίος - Ζηλωτής, κατέχουμε ένα ακόμα παράδειγμα δανεισμένο από τα ίδια τα ευαγγέλια. Ο Λουκάς (ΙΓ, 1-4) μας αναφέρει πως, όταν γκρεμίστηκε ο πύργος του Σιλωάμ, ο Πιλάτος ανέμειξε το αίμα δεκαοχτώ Γαλιλαίων με το αίμα των θυσιών τους. Ο πύργος αυτός βρισκόταν κοντά στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, στα νοτιοανατολικά της Ιερουσαλήμ, απέναντι από το όρος του Σκανδάλου. Ερχόμενος κανείς από το Κουμράν, το κέντρο των Ζηλωτών, όπου ανακαλύφθηκαν τα περίφημα χειρόγραφα, ο πύργος και η κολυμβήθρα του Σιλωάμ ήταν τα πρώτα κτίσματα της Ιερουσαλήμ, που απαντούσε στο δρόμο του. Αν όμως ο πύργος αυτός γκρεμίστηκε και το γεγονός κόστισε τη ζωή σε δεκαοκτώ Γαλιλαίους, αυτό σημαίνει, πως ο Πιλάτος τους θεώρησε υπεύθυνους. Ο πύργος βέβαια, δεν έπεσε από μόνος του. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν Ζηλωτές, κι έπειδή γνωρίζουμε πως η μοναδική θυσία,-έτσι θέλουν να πιστεύεται, αλλά εγώ θα αναφερθώ μια άλλη φορά στις ανθρωποθυσίες των εβραιων στον Θεό τους Γιαχβέ-Κρόνο-, που επιτρέπεται από την Ιουδαική θρησκεία, είναι η θυσία που προσφέρεται στο Ναό της Ιερουσαλήμ, αναρρωτιέμαι τι είδους θυσία πρόσφεραν οι Ζηλωτές αυτοί μέσα σ’ ένα οχυρό, και γιατί η τελετουργία τους προκάλεσε την ένοπλη επέμβαση των ρωμαϊκών δυνάμεων κατοχής.

Post Extras