Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑ 7 ΚΑΤΣΙΚΑΚΙΑ
Μιά φορά κι ένα καιρό ζούσε μιά μαμά κατσίκα με τα εφτά κατσικάκια της. Μιά μέρα η μαμά κατσίκα είπε στα κατσικάκια της:
"Παιδάκια μου, εγώ πρέπει να πάω στο δάσος να μαζέψω βλαστάρια να σας φέρω γιά να φάτε. Εσείς θα μείνετε εδώ και δεν πρέπει ν' ανοίξετε την πόρτα σε κανέναν. Ο πονηρός λύκος θα προσπαθήσει να σας ξεγελάσει γιά να τον αφήσετε να μπει μέσα. Να μην τον αφήσετε, ότι και να σας πει". Κι έτσι η μαμά κατσίκα έφυγε γιά το δάσος. Μετά από λίγη ώρα κάποιος χτύπησε την πόρτα:
"Ντοκ, ντοκ, ντοκ".
"Ποιός είναι;" ρώτησαν τα κατσικάκια.
"Ανοίξτε παιδάκια μου, είμαι η μανούλα σας και σας έφερα τρυφερά βλαστάρια να φάτε", είπε ο λύκος με την βροντοφωνάρα του. "Φύγε λύκε, το ξέρουμε πως δεν είσαι η μητέρα μας. Η μητερούλα μας έχει λεπτή φωνούλα. Η δικιά σου η φωνή είναι βαριά και άγρια."
Έτσι έφυγε ο λύκος αλλά μετά από λίγη ώρα ξαναγύρισε. "Ανοίξτε παιδάκια μου, είμαι η μανούλα σας και σας έφερα τρυφερά βλαστάρια να φάτε" είπε ο λύκος αλλά αυτή τη φορά άλλαξε τη φωνή του και την έκανε λεπτή και γλυκιά σαν της μαμάς-κατσίκας. Αλλά καθώς έγειρε πάνω στην πόρτα περιμένοντας να του την ανοίξουν, τα κατσικάκια είδαν τα μαύρα πόδια του και κατάλαβαν πως ήταν πάλι ο κακός ο λύκος. "Φύγε λύκε, το ξέρουμε πως δεν είσαι η μητέρα μας. Η μητερούλα μας δεν έχει μαύρα ποδάρια αλλά άσπρα."
Ο λύκος έφυγε πάλι αλλά δεν απελπίστηκε. Πήγε σ'ένα μύλο όπου άλεθαν σιτάρι, πήρε μιά χούφτα αλεύρι και σκέπασε τα μαύρα του πόδια μέχρι που έγιναν άσπρα. Πήγε πάλι πίσω γιά τρίτη φορά και χτύπησε την πόρτα.
"Ανοίξτε παιδάκια μου, είμαι η μανούλα σας και σας έφερα τρυφερά βλαστάρια να φάτε" είπε πάλι ο λύκος με γλυκιά και λεπτή φωνή. Και μάλιστα έβαλε τα πόδια του κοντά στην πόρτα γιά να τα δούν τα κατσικάκια που ήταν ολόασπρα από το αλεύρι. Όταν λοιπόν τα κατσικάκια άκουσαν τη ψιλή φωνούλα και είδαν τα άρπρα σαν χιόνι πόδια, πίστεψαν πως ήταν η μαμά τους και του άνοιξαν την πόρτα.
Ο λύκος όρμηξε μονομιάς μέσα στο σπιτάκι τους σαν λυσασμένος, κι άρχισε να κυνηγάει τα μικρά κατσικάκια που από τον φόβο τους έτρεχαν πάνω κάτω σαν τρελλά προσπαθώντας να κρυφτούν γιά να γλιτώσουν τα σουβλερά δόντια του λύκου. Ο λύκος ήταν τόσο πεινασμένος που άρχισε να καταπίνει κάθε κατσικάκι ολόκληρο μόλις το έπιανε.
Μόνο ένα μικρούλι κατσικάκι που πρόλαβε και κρύφτηκε μέσα στ' ωρολόϊ κατάφερε να σωθεί. Ο λύκος που μέσα στη φούρια του νόμιζε πως τα είχε φάει όλα τα κατσικάκια, έφυγε και πήγε στο λιβάδι όπου ξάπλωσε να ξεκουραστεί και να χωνέψει.
Εν τω μεταξύ η μαμά κατσίκα γύρισε από το δάσος και βρήκε το σπιτάκι της άνω κάτω και χωρίς τα παιδάκια της. Καταστενοχωρημένη άρχισε να φωνάζει τα παιδάκια της, ελπίζοντας ότι είχαν κρυφτεί. Μόνο το μικρό κατσικάκι βγήκε από την κρυψώνα του και της είπε τι συνέβηκε.
Η μαμά κατσίκα πήρε ένα ψαλίδι, μιά βελόνα, και μπόλικη κλωστή, και τράβηξε κατά το λιβάδι μαζί με το μικρό κατσικάκι, γιά να βρεί το λύκο. Τον λύκο τον βρήκε σε βαθύ ύπνο, και παρατήρησε ότι η κοιλιά του χοροπηδούσε σαν τρελλή. Αμέσως έκοψε τη κοιλιά του λύκου κι από μέσα βγήκαν τα υπόλοιπα έξι κατσικάκια που τα είχε καταπιεί ο λύκος από τη λαιμαργία του, ολόκληρα.
Γιά να τιμωρήσει η μαμά κατσίκα το λύκο, του γέμισε την κοιλιά με πέτρες και την έραψε, χωρίς ο λύκος να ξυπνήσει. Όταν ο λύκος τελικά ξύπνησε, τον πονούσε η κοιλιά του και τράβηξε κατά το ποτάμι γιά να πιεί νερό. Όταν όμως έσκυψε γιά να πιεί, η κοιλιά του που ήταν τόσο βαριά από τις πέτρες τον έκανε νά πέσει μές το ποτάμι και να πάει στον πάτο.
Έτσι λοιπόν τιμωρήθηκε ο κακός λύκος, και η κατσίκα με τα κατσικάκια της γυρίσαν πίσω στο σπιτάκι τους χαρούμενα.
Και ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα.
--------------------
Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.
Leo Tolstoy
|
Previous
Index
Next
Flat
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Edit
Reply
Quote
