Ενώ λοιπόν ήταν μια ξεχωριστή βραδυά που μας ένωσε με τους δεσμούς
της αγάπης για το Ελληνικό και ΕλληνοΑμερικάνικο γίγνεσθαι, άφησε μια πικρία
μέσα μας, όχι για τη δουλειά του σκηνοθέτη, αλλά για μια άλλη πραγματικότητα
που αντιμετωπίζουν οι Ελληνες της Αμερικάνικης διασποράς.
Το πως, θα αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις με ανοικτό πνεύμα,
χωρίς τις υστεροβουλίες που θέλουν ένα σύλλογο να προωθεί τα πολιτιστικά,
παραμερίζοντας τους άλλους σαν υποδυέστερους.

Η ταινία απο ότι μας επληροφόρησε ο σκηνοθέτης, είναι η πρώτη απο πέντε τον αριθμό μικρού κύματος πενηντάλεπτης διάρκειας, που θα αρχίσουν να προβάλλονται σύντομα απο το Μεγα Κανάλι στην Ελλάδα.
Ενώ λοιπόν η γενέτειρα εχει χρηματοδοτήσει με κάποιο ποσό τη πρώτη
ταινία, αναζητούνται χρήματα για τις άλλες.

Η έκκληση που κάνει ο σκηνοθέτης είναι αναγκαία, όχι για τη δική του
προβολή, αφου ο ίδιος είναι απο τους ανερχόμενους με μεγάλη ταχύτητα
σκηνοθέτες, αλλά για την ανάγκη να επισημανθούν κάποια στοιχεία μέσα
απο τον φακό και την δεξιοτεχνία ενός Ελληνα σκηνοθέτη, γεννημένου
στην Ελβετία, μεγαλωμένου στην Ελλάδα με σπουδές Ελλάδα, Αγγλία
και Αμερική, σαν ένα παράδειγμα ενός βιωμένου την Ελληνική βιοσπαρμένη,
αν μου επιτρέπεται διακοσμική Ελληνικότητα, του εκτός Ελλάδος Ελληνισμού.

Απλά θα πώ, οτι εδώ φαίνεται το πόσο η συσσώρευση πλούτου όσο κιαν μας
κακοφαίνεται είναι αναγκαία, να διαιωνίζονται τέτοιες ενέργειες, αντάξιες
του Ελληνικού πνεύματος. Είναι τραγικό το γεγονός ότι ενώ υπάρχουν τα χρήματα, η αυτοπροβολή του ενός η του άλλου συλλόγου, ματαιώνει και τα ποιο μεγαλόπνοα σχέδια ανθρώπων, σαν τον Κο Ρηγόπουλο. Πέρυσι την ίδια εποχή, ένας αλλος σκηνοθέτης, ο Κων/νος Κοινής που εργάζεται στο ABC της Νεας Υόρκης, και είχε όλα τα μέσα λόγω της φύσης της εργασίας που προσφέρει εκεί,
και την υποστήρηξη του καναλιού για προβολή μιας θεατρικής παράστασης
με θέμα την Ιφιγένεια εν Αυλίδι, να σκοντάψει στην μάταιη προσπάθεια να
ενώσει τη φωνή του με κάποια σωματεία, όπως την Ομοσπονδία και ορισμένες αδελφότητες στην Νεα Υόρκη. Το θέμα κόλλησε οπως θα λέγαμε, στο οτι
η μια αδελφότης που χρηματοδοτούσε τα μισό αν θυμάμαι καλά
ποσόν, ήθελε να φαίνεται αυτή η μόνη χρηματοδοτούσα αρχή.
Ετσι ναυάγησε και τότε, μια απο τις όμορφότερες παραστάσεις που σίγουρα
θα την έβλεπαν πολλοί φοιτητές της Νέας Υόρκης μέσα στα πλαισια των
κλασσικών σπουδών που κάνουν. Τοτε είχε βρεθεί και ο θεατρικός επιχειρηματίας ένας πιτσαδόρος της Νεας Υόρκης ο Βασίλης απο ενα χωριό
της ΑιτωλοΑκαρνανίας που είχε την έμπνευση να πουλήσει τις δέκα πιτσαρίες του και να αγοράσει ένα θέατρο στο Μπρόνξ, οπου θα παίζοταν δωρεάν αυτη
η ταινία.

Ολα αυτά τα λέω, για να δείξω τη πικρία μου για τον εγωιστικό συναγωνισμό
που μας διακρίνει πολλές φορές σε βάρος της ίδιας μας της Ελληνικότητας.

Κάνω λοιπόν έκκληση σε όποιους νομίζουν, ότι μπορούν να βοηθήσουν το Κο Ρηγόπουλο σε τούτη τη προσπάθεια, να στείλουν τα μηνύματά τους στο
Greek club of Columbia στο πρόεδρο του Ιωάννη Νικολάου Γρηγοριάδη
στο ing7@columbia.edu

Eυτυχείτε

Λενιω
Leniw@omogenia.com

[This message has been edited by Leniw (edited 03-09-2002).]

--------------------
En oida oti ouden oida

Post Extras