Σχετικά με το Κυριακάτικο ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό η άποψη του Σπύρου Σιαμπλή από τη SporTime με εκφράζει απόλυτα, οπότε τη μεταφέρω αυτούσια:
"
Το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ανήκει στο παρελθόν, η ήττα δεν αντιστρέφεται, αλλά, ακόμα και έτσι, ο Παναθηναϊκός έχει να αποκομίσει κάποια θετικά στοιχεία από το ματς του "Καραϊσκάκη".
Τι πρέπει να κρατήσει δηλαδή, παρά την ήττα από τον "αιώνιο αντίπαλο" με σκορ 3-2, για την συνέχεια της πορείας του αλλά και ποια ήταν αυτά τα πράγματα που είτε στοίχισαν την ήττα, είτε επιδέχονται βελτίωσης.
Παράλληλα, αποκρυπτογραφεί και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή την... πράσινη εξέταση, προκειμένου να καταστήσει σαφές ότι
Τα θετικά
* Η αρχηγική εμφάνιση του Εζεκίελ Γκονζάλες. Μπορεί ο Αργεντινος μέσος να μην είχε απόδοση εφάμιλλη παραδείγματος χάρη με αυτή στον τελικό της Νέας Σμύρνης, απέναντι στον Ολυμπιακό, όπου ήταν σαφώς ανώτερος, ωστόσο ξεχώρισε και πάλι σαν τη μύγα μες το γάλα, με τις όποιες υπερβολές του βεβαίως, κυρίως με κάποιες κλωτσιές.
Ο Γκονζάλες σε γενικές γραμμές πέραν του πάθους, του τσαμπουκά και της καλώς εννοούμενης πώρωσης που είχε, ήταν αυτός που και παικτικά ξεχώρισε και έδινε το σύνθημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι είχε 10 σωστές πάσες και μόνο δυο λάθος, ήταν πρώτος σε φάουλ, κάνοντας επτά σε αντιπάλους, ενώ το παιχνίδι περνούσε πάντα από τα πόδια του.
Γενικά, θα μπορούσε να πεις κανείς ότι ο "Εκι" έκανε ένα κλασικό Λατινοαμερικάνικο παιχνίδι, από το οποίο θα πρέπει να αποβάλλει πάντως τις απερίσκεπτες κλωτσιές, ούτως ώστε να βοηθήσει ακόμα περισσότερο την ομάδα του.
* Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος δεν χρειάζεται ούτε συμμάχους αλλά ούτε και εχθρούς τόσο στις τάξεις της διοίκησης όσο και των οπαδών. Είναι ένας από τους βασικούς παίκτες της ομάδας και ως τέτοιος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται αλλά και να αντιμετωπίζει και ο ίδιος όλες τις καταστάσεις.
Ο "Παπ" είχε πολύ καλή εμφάνιση, με την οποία φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι, από την πλευρά του, το συμβάν με την έξοδο του με τον Αντώνη Νικοπολίδη και όσα ακολούθησαν ανήκει στο παρελθόν, αφού άλλο πράγμα η παρέα και άλλο το ποδόσφαιρο. Κάτι που θα πρέπει να καταλάβουν όλοι.
* Πολύ λόγος έχει γίνει για τους "πιτσιρικάδες" που από την εφηβική ομάδα όχι μόνο προωθήθηκαν στην πρώτη αλλά αποτελούν και αναπόσπαστα στελέχη της. Μάλιστα, οι περισσότεροι εξ αυτών κλήθηκαν να παίξουν ρόλο και στα πεπραγμένα του ντέρμπι, βγάζοντας την αποστολή τους με σχετική επιτυχία, υπό την έννοια ότι δεν "λύγισαν" από την περίσταση.
Αντιθέτως, Φίλιππος Δάρλας, Αλέξανδρος Τζιόλης -βασικά- Σωτήρης Λεοντίου -σε δεύτερο λόγο- έδειξαν πως μπορεί ο Παναθηναϊκός να στηριχθεί πάνω τους, αρκεί βέβαια να έχουν και αυτοί τα στηρίγματα που χρειάζονται, εντός αγωνιστικού χώρου, με παίκτες πιο έμπειρους και καταξιωμένους. Ο Βαγγέλης Μάντζιος δεν πήγε το ίδιο καλά, αλλά δεν είχε και τον ανάλογο χρόνο να κάνει αυτά που μπορεί.
* Χίλια πράγματα μπορεί να προσάψει κανείς στον Αλμπέρτο Μαλεζάνι, τα περισσότερα εκ των οποίων μάλιστα δικαιολογημένα, όχι όμως και λάθος "μέτρημα" του αγώνα που έγινε στο Φαληρικό Στάδιο.
Η ομάδα του είχε θέληση, έξυπνη τακτική προσέγγιση, σωστό πλάνο, έπαιξε καλά επιθετικά και όταν έπρεπε προσπάθησε να αλλάξει την ροή του ματς. Ίσως έπρεπε μόνο να αλλάξει -και όχι να μην βάλει καθώς ο Βραζιλιάνος υποτίθεται ότι αποκτήθηκε για αυτά τα ματς, συνεπώς μη χρησιμοποίηση του έστω και στην παρούσα κατάσταση θα "ακύρωνε" την μεταγραφή του- νωρίτερα τον Φλάβιο Κονσεϊσάο, αφού ήταν φανερό ότι βρισκόταν εκτός κλίματος.
Ωστόσο, όλα αυτά δεν έφταναν για να αποφύγει ο Παναθηναϊκός μια ακόμα εκτός έδρας ήττα από τον Ολυμπιακό, αφού καθοριστικό ρόλο έπαιξαν εκτός από τα λάθη και το νεκρό διάστημα του δευτέρου ημιχρόνου. Πάντως, αν υπήρχε ανάλογη αντιμετώπιση και σε περασμένα σημαντικά ματς, ίσως κάποια αποτελέσματα να είχαν έρθει διαφορετικά.
Τα αρνητικά
* Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, λέει ο λαός και αναμφίβολα το γεγονός ότι το "τριφύλλι" έχασε ένα ακόμα ντέρμπι με τους "ερυθρόλευκους" χωρίς να είναι δραματικά χειρότερο θα πρέπει να προβληματίζει τους ανθρώπους του και μάλιστα έντονα.
Αυτό το σκηνικό τείνει πλέον να γίνει παράδοση και καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο αυτά που δήλωσαν εύγλωττα τόσο ο Μαλεζάνι όσο και ο Γκονζάλες μετά τη λήξη του ματς. Ό,τι δηλαδή η ομάδα υπολείπεται εμπειρίας, αλλά και πως χρειάζεται ενίσχυση τόσο σε έμψυχο υλικό, όσο και σε ψυχολογία, για να αλλάξει το μέλλον της.
* Σε συνέχεια και άμεση συνάρτηση του προαναφερθέντος... ρητού ήρθε και η εμφάνιση των Φλάβιο Κονσεϊσάο και Ιγκόρ Μπίσκαν. Ειδικά ο πρώτος πρόσθεσε μια ακόμα οκνηρή παρουσία στο εν Ελλάδι παλμαρέ του και δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως, σε ό,τι αφορά την εκτίμηση του κόσμου, έβαλε την... ταφόπλακα του στην καριέρα του στην ομάδα, αφού ουδείς μπορεί να δει πως θα προσφέρει στη συνέχεια, καθώς για να συμβεί αυτό θα πρέπει να βελτιώσει τρομακτικά την απόδοση του.
Σε ό,τι αφορά τον Κροάτη άσο, υπάρχει μεν η δικαιολογία ότι αγωνίζεται σε λάθος θέση, όπως και το ότι είναι μικρότερος σε ηλικία άρα -λογικά- και πιο... πεινασμένος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει καταφέρει ούτε αυτός όχι να αποδώσει αυτά που πρέπει αλλά να δείξει ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Τελευταία ευκαιρία του ίσως να είναι η αποχώρηση του Κονσεϊσάο από την 11άδα και η μετατόπισή του στη μεσαία γραμμή.
* Η γραμμή που μέχρι πρότινος αποτελούσε το ισχυρό όπλο του Παναθηναϊκού έχει εξελιχθεί στην... Κερκόπορτα του και τον λόγο που ουδείς μπορεί να αισθάνεται σίγουρος ότι θα πάρει το αποτέλεσμα που θέλει, στη συντριπτική πλειοψηφία των αγώνων που δίνει.
Ο λόγος βέβαια για την άμυνα, η οποία και στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό έδειξε ιδιαίτερα προβληματική, όχι μόνο όταν δέχεται πίεση, όπως είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα που ήταν και λογικό μέχρι ένα βαθμό, αλλά και όταν καλείται να πράξει τα αυτονόητα. Έγιναν πολλά λάθη, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και στο σύνολο, συνεπώς το να καταδείξει κανείς αποκλειστικά υπεύθυνους κάποιους ποδοσφαιριστές θα είναι λάθος.
Σημειολογικά, πάντως, τόσο σε αυτό το παιχνίδι όσο και στο αντίστοιχο του πρώτου γύρου, στο ΟΑΚΑ, και ο Μάριο Γκαλίνοβιτς αλλά και ο Νασίφ Μόρις, οι δυο αδιαμφισβήτητα μεγαλύτερες "σταθερές" της "πράσινης" οπισθοφυλακής δηλαδή, κάθε άλλο παρά απαρατήρητοι κατάφεραν να περάσουν, έχοντας -άσχετα από το πως το βλέπει ο καθένας μεμονωμένα αλλά εκ του αποτελέσματος σίγουρα- περάσει σε δύσκολες στιγμές.
Τα συμπεράσματα
* Μετά απ' όλα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα, είτε δηλαδή τις εμφανίσεις των αντιπάλων του είτε τις εμφανίσεις του ίδιου του Παναθηναϊκού, πρακτικά θα πρέπει άπαντες να ξεγράψουν αναμφίβολα την πρώτη θέση και πλην συγκλονιστικού απροόπτου και τη δεύτερη, αφού εκτός από τις "γκέλες" της ΑΕΚ χρειάζεται και διάρκεια και σταθερότητα από μέρους του "τριφυλλιού", η οποία απουσιάζει.
Ωστόσο, σε θεωρητικό επίπεδο, υπάρχουν ακόμα κάποιες ελπίδες και ήδη οι άνθρωποι της ομάδας έχουν σπεύσει να τονίσουν ότι θα τις κυνηγήσουν μέχρι τέλους. Αν θα τα καταφέρουν είναι άλλο θέμα.
* Όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος και αυτό έδειξε, για πολλοστή μάλιστα φορά, ότι ο Παναθηναϊκός έχασε ένα ακόμα κρίσιμο παιχνίδι, άσχετα αν ήταν βελτιωμένος σε σχέση με άλλες φορές.
Ή, αν το θέλετε και διαφορετικά, δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει, όχι μόνο τα ντέρμπι απαραίτητα, αν δεν είναι καλύτερος από τον αντίπαλο του δυο φορές, είτε αυτό οφείλεται σε δικές του αδυναμίες, όπως στην προκειμένη περίπτωση, είτε σε έλλειψη τύχης, σε παρελθούσες περιπτώσεις.
* Η τάση του μηδενισμού είναι... προνόμιο του λαού μας και περιπτώσεις όπως αυτή, μετά δηλαδή από μεγάλες απογοητεύσεις, προσφέρονται για την ενεργοποίηση της. Ωστόσο, δε θα πρέπει να διαφεύγει κανενός, με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια και όσα αν αυτό ξενίζει κάποιους, ότι ο Παναθηναϊκός παρουσιάζει βελτίωση στην απόδοση του, τον τελευταίο μήνα.
Αγωνιστικά, επαναλαμβάνουμε και για να μην παρεξηγηθούμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η συγκεκριμένη βελτίωση είναι ικανή από μόνη της για να προσφέρει αυτά που θέλουν οι οπαδοί της, αλλά όπως και να το κάνουμε δείχνει ότι υπάρχουν δυνατότητες.
Οι παίκτες αρχίζουν να εφαρμόζουν τις οδηγίες του Μαλεζάνι, να ανεβάζουν έστω και μεμονωμένα, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, συγκεκριμένα άτομα, την απόδοση τους, να υπάρχει ένα πλάνο που μπορεί να τηρηθεί και ένα σύστημα που αν μη τι άλλο αποδίδει επιθετικά. Όλα αυτά μπορούν να εκληφθούν ως στοιχεία που επιτρέπουν να υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας, μέσα στη γενικότερη απογοήτευση, που έχει μπει στη ζωή του κόσμου.
"
|
Previous
Index
Next
Flat
Σχολιασμός του Ντέρμπυ
Edit
Reply
Quote
