Αγαπητέ φίλε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και για τα καλά λόγια σου για το ποίημά μου «Ψάχνοντας στ αχνάρια σου ζωή». Αυτό το ποίημα έχει δώσει το όνομά του στην Α Ποιητική Συλλογή και μ αυτό ξεκινά. Κάποια στιγμή θα γίνει και το δεύτερο διότι τα «κουτιά» παραμαζεύτηκαν. Θεωρώντας υποχρέωσή μου, άγνωστε αναγνώστη, επέτρεψε μου να σου πω δυο λόγια γι αυτό το ποίημα και μην το εκλάβεις σαν αυτοπροβολή. Τα «κουτιά» αγαπητέ φίλε είναι η σημερινή ύλη, η καταναλωτική μας κοινωνία που έχει καταβροχθίσει, μεταξύ άλλων, και το νου. Λοιπόν μια μέρα βρίσκομαι στο σαλόνι με τεντωμένα νεύρα απ’ τα κακώς κείμενα του καιρού μας. Κοιτάζω γύρω μου την τηλεόραση, το βίντεο, το στερεοφωνικό συγκρότημα (καλό αυτό) τον υπολογιστή και άλλα αντικείμενα και στοχάζομαι το χτες και το σήμερα και αναζητώντας (καλώντας τη ζωή να βρεθούμε) αναρωτιέμαι και φαντάζομαι το αύριο. Κείνη την ώρα- κι ήταν πρώτη φορά, το σπίτι μου είναι κι αυτό κλεισμένο μέσα σε τσιμεντένια κουτιά και στη μικρή του αυλή παρκάρουν αυτοκίνητα – ήρθε ένα πουλί και στάθηκε κάποιες στιγμές στο περβάζι του παραθύρου χτυπώντας με το ράμφος του μια δυο φορές στο τζάμι. Από τη φύση μου είμαι αισιόδοξο άτομο και αγαπώ τη ζωή, όσο κι αν «μαλώνω» μαζί της, τα πράγματα με κάνουν απαισιόδοξο και δεν μπορώ να τα χρωματίζω παρά μόνο όπως φαίνονται, εκείνη την ώρα λοιπόν φαντάστηκα πως η ζωή μπήκε στο δωμάτιό μου. Με τα μάτια τής ψυχής μου την είδα να στέκετε απέναντί μου… κι εκεί άρχισα να μιλώ μαζί της. «Είμαστε ετούτη τη στιγμή οι δυο μας μοναχοί μέσα σ ένα δωμάτιο γιομάτο με κουτιά, λίγα απ’ αυτά είναι χρήσιμα, τα πιότερα άδεια κι άχρηστα και πού σαι, άραγε, να δεις, μήπως και το ξεχάσω, μοιάζεις μ αυτά και μάλιστα πολύ, σαν δίδυμη αδερφή, μυρίζεις κιόλας άσχημα και αποκρουστικά…»
Σίγουρα το κάθε ποίημα όλων των ποιητών έχει και μια ιστορία. Έχει κι αυτό τη δικιά του. Να σαι καλά να διαβάζεις και δεν ξέρω κι αν γράφεις. 14.02.2006 Βάιος Φασούλας
-------------------- Fasoulas Vaios
e-mail: vaios@fasoulas.de
web: [url=http://www.fasoulas.de
|