Επειδή είδα κάποια σχόλια για τα “ξύλινα παπούτσια” που φορούν γιαπωνέζες , τους “κρίκους” των Νηγιριανών γυναικών και την “κλειτοριδοεκτομή” στην Αφρική, θα ήθελα να πω δυο λόγια: Τα ξύλινα παπούτσια τα φορούσαν οι γκέισες από μικρά κορίτσια, ώστε όταν μεγάλωναν να έχουν μικρά πόδια για λόγους αισθητικούς. Αλλά ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε η ιστορία, μου έχουν πει ότι ήταν για όλες τις γυναίκες καλών οικογενειών, για να μένουν όντως τα πόδια τους μικρά, αλλά όχι για λόγους αιθητικούς. Το έκαναν για την περίπτωση που η γυναίκα θα απατούσε τον άντρα της, και τα πόδια της που θα ήταν μικρά, ατροφικά δηλαδή, δεν θα της επέτρεπαν να τρέξει για να ξεφύγει από τον άντρα της που θα ήθελε να την πιάσει για να τη δείρει. Οι σιδερένιοι κρίκοι που φοράνε σε κάποιες φυλές της Αφρικής οι γυναίκες, και που τους προσθέτουν σιγά σιγά από μικρή ηλικία, είναι για ένα είδος θανατικής εκτέλεσης: για να κρατάνε τον αυχένα ατροφικό, κι όταν μια γυναίκα απατήσει τον άντρα της, κόβουν τους κρίκους, κι επειδή ο λαιμός είναι ατροφικός, πέφτει το κεφάλι, σπάει ο αυχένας και η γυναίκα πεθαίνει. Η κλειτοριδοεκτομή γίνεται στην Αφρική στα μικρά κορίτσια σε μία ειδική τελετή, όπου τους κόβουν την κλειτορίδα για να κάνουν σεξ μόνο για λόγους αναπαραγωγής και όχι ευχαρίστησης. Γίνεται ακόμα και σήμερα, με δείγμα εξέλιξης το γεγονός ότι δεν το κάνουν πια στο σπίτι με σπασμένο γυαλί όπως πολύ παλιά ή ξυραφάκι αργότερα, αλλά με ειδική επέμβαση σε Νοσοκομείο! (Διαβάστε το βιβλίο της Γουόρεν Ντίρυ, “Το Λουλούδι της Ερήμου”.) Αυτά και συγνώμη αν σας ξαναστενοχώρησα.
-------------------- θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων. (Νίκος Καββαδίας
|