«Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω Τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή Πίσω απ' τα μάτια πίσω απ' της ζωής το βέλο Κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε το ξέρω Νεροποντή που περιμένω μια ζωή Γιατί δεν έρχεσαι..
Μια καταιγίδα θέλω να ρθει να ουρλιάξει όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει Κάθε λέξη μας μυστική να την πετάξει Μέχρι τον ήλιο ν' ανεβεί και να τον κάψει
Γιατί δεν έρχεσαι.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει Οταν τραβιέμαι σα χερούλι απ' το ποτό Απ' το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει Κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι κι ανατινάζει του μυαλού μου το βυθό Γιατί δεν έρχεσαι.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω..
Απ' της ψυχής μου το ιερό Ως της ζωής μου το μπουρδέλο είσαι μια γέφυρα να πάω και να 'ρθω κλείσε τα μάτια μου κι έλα να σε δω Γιατί δεν έρχεσαι.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ.. Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω..»
( Αλλα αυτο που με σκοτωνει και μ'αφηνει για παντα εδω δεν ειναι οτι σπανιως ειχα καποιο τρενο στην αυλη μου ειναι εκεινη η σιγουρια που εχω απο παιδι μικρο πως μονο ετσι θα με βρει η αδερφη ψυχη μου...)