Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Πάλι με αίμα γεμίζει η πέννα Πάλι οι ειδήσεις βρήκανε πρώτο θέμα Πάλι οι ειδικοί θα πάρουν τα κανάλια ένα ένα Και θα μιλάνε για συμπόνοια μεγάλο ψέμα
Πάλι ευθύνες θα ρίξουν στους δρόμους Πάλι θα πούν για ατήρητους νόμους Κι η τροχαία θα στήσει μπλόκα στις οδούς Όμως τώρα είναι αργά τ'ακους;
Τώρα ότι κι αν κάνεις δε γεμίζεις τα άδεια σπίτια Ούτε θα`σαι εκεί ν`αναπληρώσεις τα σερβίτσια Δεν θα κάτσεις στην καρέκλα του άδειου θρανίου Δε θα παίξεις με τα υπόλοιπα παιδιά στην αυλή του σχολείου
Δε θα πείς σ`αυτή τη μάνα σ`αγαπώ Κι είναι λίγο σου λέω ότι κι αν πώ Απλά κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή Κι ας φτάσει στ`αυτιά όποιων πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Ανεκπλήρωτα όνειρα ψάχνουν γι`απάγγειο Θλιμμένοι γονείς ψάχνουν να βρουν κουράγιο Κι εσύ είσαι ακόμα μπρόστά στο γυαλί Ψάχνεις να βρεις να πείς τη σωστή συμβουλή
Κοιτάς να κλέψεις λίγο χρόνο ζώνης τηλεοπτικής Γιατί ντε και καλά αυτά που λες είναι σωστά Πρέπει ν`ακουστείς πρέπει θλίψη να δείξεις Πρέπει να συγκνηθείς πρέπει κάτι τέλοσπάντων να πείς
Και μετά να φας και ήσυχος να κοιμηθείς Και στο κοινωνικό σου έργο ν`αφωσιωθείς το επόμενο πρωί Πρέπει άκρη να βρείς γι`αυτό τον τόπο Για να πάει μπροστά πρέπει να βρείς τον τρόπο
Μα δεν θα πάει όταν πεθαίνει η ελπίδα καθημερινά Σ`αυτή την άσφαλτο που μόνο θύματα μετρά Έτσι κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή Κι ας φτάσει στ`αυτιά όποιων πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Βαρέθηκα σου λέω ν`ακούω συμβουλές και λόγια Προκοπή δεν είδαμε με φανφάρες κι ευχολόγια Τα σχολεία όλο αδειάζουν τα γηροκομεία ανθούν Και τα όνειρα δε βρίσκουν πάτημα ν`αναπτυχθούν
Αν ξεφύγεις απ`του εμπόρου το μάτι Ασυνείδητο τιμόνι θα σ`αφήσει νεκρό η σακάτη Τυχερός πολύ αν είσαι κι απ`αυτά αν γλιτώσεις Σίγουρα δεν θα προλάβεις τη θητεία να τελειώσεις
Κι εσυ πάλι εκεί για το μέλλον να μιλάς Γενικά συγκλονισμένος που και που όμως γελας Κι εγώ πάλι εδώ να σου φωνάζω φτάνει Βρές τον τρόπο κάνε κόλπο που επιτέλους να πιάνει
Γίνε αιτία τούτη χώρα στα λευκά να ντυθεί Και να πάψει αθώα θύματα συνέχεια να θρηνεί Έτσι κάνω κι εγώ μια μικρή προσευχή Και ας φτάσει εκεί που πρέπει σαν ευχή
Κάνω Θεέ μου απόψε μια ευχή Άλλη ελπίδα να μη γραφτεί Σε μαρμάρινη πλάκα παγωμένη ψυχρή Που δεν έχει πολλά να σου πεί
Κοίτα - Stavento (Μέθυσος)
Απόψε θα σου πω όσα ποτέ μου δεν σου 'πα Είναι μελό η μουσική και βαριά τουπέ την λούπα Τι κι αν πέρασαν χρόνια στην σκέψη μου έρχεσαι συχνά και μοιάζεις ξέφωτο στα δάση του μυαλού μου τα πυκνά Αεράκι ζεστό είναι στην βαρυχειμωνιά μου Είσαι το μόνο που θυμάμαι μες τη λησμονιά μου Η ανάσα η γλυκιά στα πικρά πρωινά μου Και λυπάμαι τελικά που διάλεξα την μοναξιά μου Σε φαρμάκωσα μια, μα φαρμακώθηκα χίλιες Κι από τότε έχουν κλείσει της ψυχής μου οι γρίλιες Η αντάρα μου δεν λέει να ξεκαθαρίσει και την φωτιά μου δεν μπορεί τίποτα να την σβήσει ...
Γιατί ... Κοίτα ακόμα σ'αγαπάω ... για σένα τραγουδάω - για σένανε ξυπνάω την μέρα που έρχεται να δω ... Στο σώμα σου εγώ βρήκα το μέρος που ανήκα εσύ όμως δεν ανήκεις στο μέρος που εγώ ζω μην με παρεξηγήσεις - μην με κακοκαρδίσεις ... που διάλεξα στα μαύρα μου σκοτάδια εγώ να ζω ...
Να μην πιστέψεις ποτέ πως δεν σ' αγάπησα Θάλασσες πέρασα, βουνά πίσω μου άφησα Στην μοναξιά μου για σένα δάκρυσα Στα μονοπάτια μας μονάχος μου μπεκροπερπάτησα Μες τα παλάτι μου τα υδροσκότεινα Θυμάμαι έντονα τα χείλη σου τα κόκκινα ... που σαν μ'αγγίζανε όλα ανθίζανε Κι ύστερα γαληνά με σιγονανουρίζανε ... Θυμάμαι κι άλλα συνήθως δεν τα πειράζω, απόψε όμως τα σκάλισα για αυτό δεν ησυχάζω Κι όσο μακριά σου και να'μια μαζί ώρες περνάμε αφού στα όνειρά μου στην αγκαλιά σου κοιμάμαι...
Κοίτα ... Κοίτα ακόμα σ' αγαπάω ... για σένα τραγουδάω ... για σένανε ξυπνάω την μέρα που έρχεται να δω ... Στο σώμα σου εγώ βρήκα το μέρος που ανήκα εσύ όμως δεν ανήκεις στο μέρος που εγώ ζω μην με παρεξηγήσεις ... μην με κακοκαρδίσεις ... που διάλεξα στα μαύρα μου σκοτάδια εγώ να ζω ... κοίτα ...
-------------------- Βρήκες ακατάλληλη στιγμή να με ανταμώσεις. Eγώ δεν έχω τίποτα, πάλι σου το θυμίζω. Mια καρδια μου έμεινε ♥ παρ’την, σου την χαρίζω. Δεν έχω όνειρο, ούτε φτερά για να πετάξω ...
Previous
Index
Next
Flat
Re: Stavento: Μια Eυχή & Κοίτα
Edit
Reply
Quote
