Ναι, στην "υποβοηθούμενη αυτοκτονία" μόνο όταν ζητείται από τον ίδιο τον ασθενή.
Από τα λίγα που έχω δει ξέρω ότι υπάρχουν καταστάσεις όπου ο θάνατος ΕΙΝΑΙ η καλύτερη λύση.. Θέλω να πω, υπάρχει κάποιος λόγος ασθενής που είναι καταδικασμένος σε θάνατο από καρκίνο να υποφέρει μέχρι την τελευταία του στιγμή; Ή είναι σωστότερο προκειμένου να μην μπούμε στην διαδικασία να αναθεωρήσουμε κάτι παρωχημένο να κάνουμε πιο οδυνηρή μια πράξη που από τη φύση της δηλώνει απόγνωση; Γιατί μπορεί στη θέση του καρκινοπαθή να είναι κάποιος ανάπηρος ή και κάποιο άτομα με απλά σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
Παρόλ'αυτά λέω ΟΧΙ στην αυτοκτονία όταν είναι αποτέλεσμα επιπολεότητας και το κράτος θα'πρεπε να έβρησκε έναν τρόπο να αποτρέψει αυτού του είδους τις αυτοχειρίες. Ίσως αν υπήρχε πρόβλεψη για ένα διάστημα περίπου 6 μηνών ανάμεσα σε αίτηση και εφαρμογή να μπορούσαμε όχι μόνο να απαλύνουμε τις τελευταίες στιγμές κάποιων ατόμων αλλά παράλληλα και να μειώσουμε τις συνολικές αυτοκτονίες εξαλείφοντας όλες τις επιπόλεες ενέργειες..