Μοιάζει σαν χθές πού'σκυψα αγάπη στην πηγή σου
και απο το νερό σου ζήτησα γονατιστή να πιώ
εσύ το κεφάλι μόνο κούνησες κρατούσες τη σιγή σου
εγώ μόλις που πρόλαβα μια γουλιά για να την καταπιώ.
Τώρα κοιτάζω πίσω μου στα μαύρα όλα ντυμένα
και απο ομίχλή η αγάπη μας ολόσωμη καλυμμένη
κάποτε ακόμη και τα όνειρα ήταν ασπροφορεμένα
μα η προθεσμία του έρωτα στην αίτηση ληγμένη.
Η απελπισία εφύτεψε πουρνάρια στην ψυχή μου
αφάνες γίναν οι πεθυμιές φωτιά να προσανάψουν
σαν ήχος βαθύς αντίλαλος βγαίνει η ιαχή μου
τα λάθη μου...αγόρασαν πινέλα να με βάψουν.
Τον εαυτό μου ξέχασα δεν ξέρω κάν πώς μοιάζει
στοίχημα αν θα τον δώ δεν τον αναγνωρίζω
νά'τος κι ο εγωισμός που δικαστής εμένανε δικάζει
ποιά ήμουν ...ποιά είμαι... σιγά μού ψιθυρίζω.
Σκύβω στο ποτάμι το θολό βλέπω... τ' ομοιομά μου
στον όχθο του τα κουρέλια της ψυχής κι ότι μου ανήκει
με πέτρες η παράνοια στάθηκε κι έγραψε τ' όνομά μου
του πόνου η αθλήτρια κρατώ κλαδί ελιάς της νικημένης νίκη.
Previous
Index
Next
Flat
Του πόνου η αθλήτρια
Edit
Reply
Quote
