Hellenic Forums Omogenia - YASOU - Hellenism: Παιδικές Απορίες....

Η σχολή, στην Θεσσαλονίκη, ήταν πενταετούς φοίτησης. Και παρόλο που δεν ήμασταν παρά 100 άτομα στο έτος από τον πρώτο χρόνο κιόλας χωριστήκαμε σε μικρές παρέες. Εμείς που προερχόμασταν από Θεσσαλονίκη/Αθήνα είχαμε ήδη κάποιες παρέες, διαθέταμε λιγότερο χρόνο και σε μεγάλο ποσοστό μέναμε με γονείς - αντιμετωπίζαμε τη σχολή σαν συνέχεια του σχολείου. Τα παιδιά από επαρχία, από την άλλη, ερχόντουσαν για να ζήσουν το φοιτητικό όνειρο! Και πάλι.. ανάμεσα μας δεν ταιριάζαμε όλοι' κάποιοι ήταν πιο συντηρητικοί, κάποιοι πιο ακοινώνητοι.. Με τα πολλά πολλά καταλήξαμε να δημιουγήσουμε 5-6 διαφορετικές μικρές ομάδες που στην αρχή λιγότερο ή περισσότερο λειτουργούσαν αποκομμένα.. Όμως κάτι περίεργο.. Κάτι τα πέντε χρόνια της σχολής, κάτι οι τέσσερεις συνολικά μήνες των πρακτικών, καλοκαίρι σε απομονομένες τοποθεσίες, ήρθαμε κοντά, ίσως περισσότερο από ότι θέλαμε.

Η μια από αυτές τις παρέες - ακόμη και οι ίδιοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους φασίστες - δήλωναν εθνικόφρωνες. Είχανε ατέλειωτες συζητήσεις για θέματα που συμπεριλάμβαναν την ομάδα Έψιλον, την ανωτερώτητα του ελληνικού πολιτισμού και άλλα διάφορα. Και ακόμη χειρότερα, είχαν την κακή συνήθεια να κολλούν ταπέλες σχεδόν σε όλο το έτος: εύκολη, εβραίος, αδερφή, αναρχικός, χωρίς απαραίτητα να ισχύουν στιγματίζοντας άτομα. Εκείνο το διάστημα θεωρούσα τον εαυτό μου "πολίτη του κόσμου". Ζούσα με τα μυθιστωρήματα της Σώτη Τριανταφύλλου, και αν και κάποια απαξιωτικά σχόλια της για την Ελλάδα δεν με εξέφραζαν ήθελα να νιώθω όπως οι ήρωες της - υπεράνω πατρίδας.. Και η όποια αναφορά περί "ελληνικότητας" μου έφερνε στη μνήμη την συγκεκριμένη ομάδα και μου προκαλούσε απέχθεια.

Στα 25 μου ήρθα Μάντσεστερ για να συνεχίσω τις σπουδες μου.. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ήταν η πραγματοποίηση ενός όνειρου, να ζήσω μόνος μου σε μια ευρωπαϊκή "μεγαλούπολη" γνωρίζοντας καινούριο κόσμο.. Είχα ήδη αποφασίσει να επιδιώξω οι καινούριοι μου φίλοι να μην είναι Έλληνες ώστε να ενσωματωθώ καλύτερα στον αγγλικό τρόπο ζωής. Άλλοστε δεν αληθεύει ότι οι βόρειες κοπέλες είναι πιο όμορφες με υπέροχα γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά; Ο ενθουσιασμός, κράτησε όλο και όλο ένα Σαββατοκύριακο. Οι Άγγλοι δεν ήταν οι αγγελικοί άνθρωποι που περίμενα.. Για την ακρίβεια το αντίθετο.. Το πρωί φαινόντουσαν απίστευτα πειθαρχημένα άτομα, τυπολάτρες που δύσκολα μπορείς να πλησιάσεις, ενώ το βράδυ τα ίδια άτομα, μετά από άφθονο αλκόολ μπορούσαν να γίνουν απίστευτα επιθετικά.

Στα τέσσερα μου χρόνια στην αγγλία δεν έχω κατορθώσει να κάνω έναν Άγγλο φίλο. Έχω καταφέρει να δεθώ με Γάλλους, Ιταλούς, φυσικα Έλληνες, Ασιάτες ακόμη και Πακιστανούς. Αλλά ποτέ με Άγγλο.. Και κάνοντας παρέα μαζί τους άρχισα να βλέπω θετικές πλευρές της ζωής στην Ελλάδα.. Η δυνατότητα να πιεις καφέ ότι ώρα θέλεις σε σύγκριση με την υποχρεωτική κατανάλωση μπύρας και μάλιστα στο όρθιο καθώς οι θέσεις δεν αρκούν μετά τις 17:00 στην Αγγλία, το δωρεάν φαγητό που μπορούσες να φας ως φοιτητής στη λέσχη -κάτι αδιανόητο στους μη Έλληνες της παρέας όπως και το ότι υπάρχουν δωρεάν εστίες για όσους έχουν οικονομικά προβλήματα, τα πολυάριθμα γραφικά ουζερί, τα ανοιχτά πάρτυ σε καθημερινή βάση, η δυνατότητα να κυκλοφορείς άφοβα όλο το 24ωρο (σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο η εγκληματικότητα στο Μάντζεστερ είναι χειρότερη απ'ότι στη Νέα Υόρκη - στα 4 χρόνια ήδη με έχουν σταματήσει μια φορά με όπλο και δεν ξέρω παρά ελάχιστα άτομα που να μην τους έχουν πάρει κάτι).. Και αυτά τα πράγματα είναι που άρχισαν να μου λείπουν..

Μετά από κάποιο σημείο όχι μόνο δεν προσπαθούσα να αποφεύγω παρέα με Έλληνες αλλά άρχισα να την επιδιώκω κιόλας. Συζητώντας με φίλο καταλήξαμε ότι τα βασικότερα πλεονεκτήματα της ζωής στην Αγγλία (όπως ίσως και στις ΗΠΑ) είναι ότι λόγω της πολυφυλετικότητας ενσωματώνεσαι γρήγορα και δεν γκετοποιήσε όπως και ότι μπορείς να βρεις σχετικά εύκολα δουλεια. Όμως αυτό έχει γίνει σε βάρος της συνοχής. Στην Ελλάδα με λίγα, μπορείς να είσαι βασιλιάς. Στην Αγγλία τα πάντα κοστίζουν, και μάλιστα ακριβά - και αν δεν έχεις τη δυνατότητα να έχεις τα βασικά περιθωριοποιήσε.. Δεν είναι καλύτερα η χειρότερα, απλά είναι διαφορετική νοοτροπία.. Και έχοντας ζήσει για 25 χρόνια την ελληνική πραγματικότητα έχω προσαρμοστεί στα δικά της δεδομένα.

Και ερχόμενος στο σχόλειο σου Σαρδανάβαλε, είτε από ένστικτο είτε συνειδητά αναπτήσουμε την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου. Και αυτό δύσκολα αλλάζει.. Ανήκουμε εκεί που μάθαμε να ζούμε. Με τα στραβά και τα παράλογα που διακρίνουν τον τρόπο ζωής στο συγκεκριμένο μέρος. Όσο βρίσκομαι στην Ελλάδα είμαι πιο διεθνηστής από τους διεθνηστές και όταν φευγω από την Ελλάδα είμαι πιο Έλληνας από τους Έλληνες..

Post Extras