Hellenic Forums Omogenia - YASOU - Hellenism: 34 Χρονια Μετα, στην Κυπρο

Όταν συνέβη ο χαλασμός στη Μεγαλόνησο η ψυχή μου δεν μπορούσε να βρει ανάπαυση. Έκανα το παν να πάω στην Κύπρο. Ήθελα να κλάψω με τις μάνες που έχασαν τους λεβέντες τους, με τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους στο μαύρο πέρασμα του βάρβαρου Αττίλα.

Και λέω έκανα το παν, γιατί η χούντα της πατρίδας μου Ελλάδας με κυνηγούσε για αντί-χουντικό αγώνα, καθότι πρωτεργάτης στην περιοχή μου στην Αμερική, τη δεύτερη πατρίδα μου.

Στη 6 Ιουνίου, 1976, έφυγα για την πονεμένη Κύπρο. Περπάτησα εκεί που πολέμησαν τα παλικάρια. Συναντη8ηκα με στρατιωτικούς. Επισκέφτηκα μοναστήρια, αλλά και σπίτια απλών ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους ή τις περιουσίες τους. Περπάτησα κάτω από την πράσινη γραμμή. Κάθε μου βήμα και δάκρυ, κάθε μου αναπνοή και στεναγμός. Οι εντυπώσεις ήσαν τόσο βαθειές σαν μαχαιριές που δεν μπορούσα παρά να σταματώ κάθε τόσο και να τις κάνω λέξεις, ...αν ποτέ μπορέσω να νιώσω το θείο δράμα της Κύπρου.

Πέρασαν χρόνια πολλά κι ήρθε ο καιρός να μαθευτούν αυτά τα ποιήματα. Ο Εκδοτικός Οίκος ORAMA PUBLICATIONS επιμελείται τώρα την έκδοσή τους δημιουργώντας το βιβλίο
Κύπρος - Ωδή των Ηρώων, αφιερωμενο στο Ελληνικό Κέντρο που θα χτιστεί σύντομα στη Καλιφόρνια καθώς επίσης και για Ορφανοτροφείο της Κύπρου.

Η Λευτεριά Θα Ξαναρθεί, είναι ένα από τα ποιήματα μου που είχα γράψει από ένα πεζούλι του Μοναστηριού Σταυροβουνι, καθώς κοιτούσα συλλογισμένος της άλλη πλευρας σκλαβωμένα χώματα.

Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ
(Στην Κύπρο)

Ο αγώνας της φωτιάς σου
στα φεγγάρια δεν θα σβήσει,
κι αυγή της λευτεριάς σου
θα ξανάρθει, κι ας αργήσει.

Οι λεβέντες θα τολμήσουν
τη σημαία να σηκώσουν,
και τις σφαίρες θ’ αψηφήσουν
που το σώμα θα τρυπήσουν.

Οι ματιές όλου του κόσμο,
από την ντροπή θα κλείσουν,
σου τ’ ορκίζομαι, στο φως μου
στάλα δάκρυ δεν θα χύσουν.

Τ’ όραμά μου ζωντανεύει
μ’ άρμα του τη λευτεριά σου,
στους ορίζοντες γυρεύει
τα ηρωικά παιδιά σου.

Κι ασπρογάλαζα σεντόνια
στα δοκάρια χαιρετίζουν,
στάζουν αίμα,στάζουν δάκρυ
και με πόνους σ’ ατενίζουν.

Τα παιδιά ολόγυρά σου
σε φυλούν τα σύμβολά σου,
έρμη να μη ζει η καρδιά σου
μήτε άδεια η αγκαλιά σου.

Μήτε οι πόνοι σε λυγίσαν
και το κύρος σου δε χάθη,
κι όρθιο το κορμί σου στάθη
από των βάρβαρων τα πάθη.

Στα παιχνίδια, στις πλεκτάνες
έδωσες πια εξετάσεις
και τον τρόμο έχεις δαμάσει
και τις άγριες εντάσεις.

Κάνε κουράγιο αδελφή
Κύπρο μου, αγαπημένη,
και κράτα την ανάπνα σου
να είναι πυρωμένη.

Θα ’ρθει η μέρα, που ξανά
θ’ αστράψουμε τ ’αστέρια,
κι όλοι οι εχθροί σαν παλαβοί
θα δώσουνε τα χέρια.

Στους κήπους σου θε να σταθούν
του κόσμου περιστέρια,
και τα πουλιά στα ράμφη τους
δε θα κρατούν μαχαίρια.

Τη λευτεριά θα τραγουδούν
κι ύμνους για την ελπίδα,
κι εσύ θα λάμπεις στα λευκά
όμορφη νεραίδα.

24 Ιουνίου, 1976

Ted Kapsalis
www.poeticme.com

Edited by Tedkaps (Sun Jul 06 2008 11:21 PM)

Post Extras