Γκρίζες μέρες

 Οι γκρίζες μέρες μας ζητάνε λευτεριά
ζητάνε φως από τα μάτια τα δικά σας,
ζητούν βοήθεια από τα χέρια του εχθρού
κι αγάπη αληθινή απ’ την καρδιά σας.

Ακούστε τις φωνές μας, τις βραχνές,
κοιτάξτε τη ζωή μας πως τελειώνει,
τα σώματα γεμίσανε πληγές,
η αγωνία του πολέμου τα σκοτώνει.

Οι γκρίζες μέρες μας ζητάνε λυτρωμό,
τα κουρασμένα νιάτα μας διψάνε,
φορτώσαμε τις πίκρες στην ψυχή
και σαν πουλιά χωρίς φτερά γυρνάμε.

Ακούστε της ψυχής μας την ηχώ,
ακούγεται μα είναι πονεμένη,
όσοι ξεχάσατε πως είμαστε παιδιά,
σηκώστε τη σημαία μας που γέρνει.

Τις γκρίζες μέρες μας ποτέ να μην ξεχνάτε,
το αίμα πάγωσε στους δρόμους, στις πλατείες,
ζηλέψαμε του κόσμου τις χαρές,
τις όμορφες, δικές σας πολιτείες.

Ακούστε την καρδιά μας πως χτυπά
και νιώστε την ψυχή μας πως πονάει,
από μια μάνα γεννηθήκαμε κι εμείς,
σαν τη δική σας μάνα αγαπάει.

  Αφιερωμένο σε όλες τις γκρίζες πολιτείες του κόσμου 
και σε όλες τις πονεμένες ψυχές της γης,
που βασανίστηκαν από την βαρβαρότητα του εχθρού.